Testi in vigore: Grecia

Άρθρο 1 – Σκοπός

Ο παρών νόμος έχει σκοπό τη ρύθμιση του θεσμού της διαμεσολάβησης σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, καθώς και την περαιτέρω εναρμόνιση της Ελληνικής Νομοθεσίας με τις διατάξεις της Οδηγίας 2008/52/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 21ης Μαΐου 2008 για θέματα διαμεσολάβησης σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, εθνικού ή διασυνοριακού χαρακτήρα. Οι διατάξεις του παρόντος δεν εφαρμόζονται στη δικαστική μεσολάβηση, όπως αυτή ρυθμίζεται στον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας.

Άρθρο 2 – Ορισμοί

Για τους σκοπούς του παρόντος ισχύουν οι ακόλουθοι ορισμοί:

1. Ως ιδιωτική διαφορά, νοείται η αμφισβήτηση για την ύπαρξη, την έκταση, το περιεχόμενο ή τα υποκείμενα ιδιωτικού δικαιώματος και ως ιδιωτικά δικαιώματα νοούνται όσα αναγνωρίζονται από το ιδιωτικό δίκαιο.

2. Ως διαμεσολάβηση, νοείται μια διαρθρωμένη διαδικασία ανεξαρτήτως ονομασίας με βασικά χαρακτηριστικά την εμπιστευτικότητα και την ιδιωτική αυτονομία, στην οποία δύο ή περισσότερα μέρη επιχειρούν εκουσίως, με καλόπιστη συμπεριφορά και συναλλακτική ευθύτητα, να επιλύσουν με συμφωνία μία διαφορά τους με τη βοήθεια διαμεσολαβητή.

3. Ως διαμεσολαβητής, νοείται τρίτο πρόσωπο σε σχέση με τα συμμετέχοντα μέρη και τη διαφορά, το οποίο αναλαμβάνει να διαμεσολαβήσει με κατάλληλο, αποτελεσματικό και αμερόληπτο τρόπο, διευκολύνοντάς τα να βρουν μια κοινά αποδεκτή λύση για τη διαφορά τους.

4. Ως νομικός παραστάτης, νοείται ο πληρεξούσιος δικηγόρος εκάστου μέρους, ο οποίος παρίσταται στη διαδικασία της διαμεσολάβησης, σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος νόμου και παρέχει νομικές συμβουλές στον εντολέα του.

5. Ως υποχρεωτική αρχική συνεδρία διαμεσολάβησης νοείται η συνεδρία μεταξύ του διαμεσολαβητή και των μερών, η οποία λαμβάνει χώρα υποχρεωτικά στις περιπτώσεις των ιδιωτικών διαφορών που προβλέπονται στην παράγραφο 1 του άρθρου 6 του παρόντος, πριν τη συζήτηση της υπόθεσης στο Δικαστήριο. Κατά τη διάρκεια της υποχρεωτικής αρχικής συνεδρίας ο διαμεσολαβητής ενημερώνει τα μέρη για τη διαδικασία της διαμεσολάβησης και για τις βασικές αρχές που τη διέπουν, καθώς και για τη δυνατότητα εξωδικαστικής επίλυσης της διαφοράς τους με βάση τις ιδιαιτερότητές της και τη φύση αυτής.

6. Ως διασυνοριακή διαφορά, νοείται εκείνη στην οποία τουλάχιστον ένα από τα μέρη κατοικεί μονίμως ή διαμένει συνήθως σε κράτος-μέλος διαφορετικό από εκείνο οποιουδήποτε άλλου μέρους, κατά την ημερομηνία στην οποία: α) τα μέρη συμφωνούν να προσφύγουν σε διαδικασία διαμεσολάβησης, αφότου ανέκυψε η διαφορά, β) έχει διαταχθεί η διαμεσολάβηση από Δικαστήριο κράτους-μέλους, γ) υφίσταται υποχρέωση διαμεσολάβησης δυνάμει του εθνικού δικαίου ή δ) κληθούν τα μέρη από αρμόδιο δικαστήριο. Ως διασυνοριακή διαφορά νοείται επίσης η διαφορά στην οποία μετά από διαδικασία διαμεσολάβησης ακολουθούν δικαστικές ή διαιτητικές διαδικασίες μεταξύ των μερών σε κράτος-μέλος άλλο από εκείνο της μόνιμης κατοικίας ή συνήθους διαμονής των μερών κατά την ημερομηνία που έλαβαν χώρα οι περιπτώσεις α΄, β΄ ή γ΄ της παρούσας παραγράφου.

7. Ως ρήτρα διαμεσολάβησης, νοείται έγγραφη συμφωνία των μερών για προσφυγή στη διαμεσολάβηση, που αφορά μελλοντικές διαφορές και αναφέρεται σε συγκεκριμένη έννομη σχέση, από την οποία θα προέλθουν οι διαφορές, υπό την προϋπόθεση ότι τα μέρη έχουν την εξουσία διαθέσεως του αντικειμένου των διαφορών, σύμφωνα με τις διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου.

Άρθρο 3 – Υπαγόμενες διαφορές – Υποχρέωση ενημέρωσης από τον πληρεξούσιο δικηγόρο

1. Στη διαδικασία της διαμεσολάβησης μπορούν να υπαχθούν αστικές και εμπορικές διαφορές, εθνικού ή διασυνοριακού χαρακτήρα, υφιστάμενες ή μέλλουσες, εφόσον τα μέρη έχουν την εξουσία να διαθέτουν το αντικείμενο της διαφοράς, σύμφωνα με τις διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου.

2. Πριν από την προσφυγή στο Δικαστήριο, ο πληρεξούσιος δικηγόρος οφείλει να ενημερώσει τον εντολέα του εγγράφως για τη δυνατότητα διαμεσολαβητικής διευθέτησης της διαφοράς ή μέρους αυτής σύμφωνα με την παράγραφο 1, καθώς και για την υποχρέωση προσφυγής στην υποχρεωτική αρχική συνεδρία και τη διαδικασία αυτής των άρθρων 6 και 7 του παρόντος. Το ενημερωτικό έγγραφο συμπληρώνεται και υπογράφεται από τον εντολέα και τον πληρεξούσιο δικηγόρο του και κατατίθεται με το εισαγωγικό δικόγραφο της αγωγής που τυχόν ασκηθεί ή με τις προτάσεις το αργότερο μέχρι τη συζήτησή της, επί ποινή απαραδέκτου της συζήτησης της αγωγής. Η διάταξη αυτή εφαρμόζεται και για τις αγωγές που έχουν κατατεθεί από 30.11.2019 έως σήμερα.

Άρθρο 4 – Προσφυγή στη διαμεσολάβηση

1. Προσφυγή στη διαμεσολάβηση για τις υπαγόμενες σε αυτή διαφορές του παρόντος επιτρέπεται: α) αν τα μέρη συμφωνούν να προσφύγουν στη διαδικασία της διαμεσολάβησης, αφότου ανέκυψε η διαφορά, β) αν τα μέρη κληθούν να προσφύγουν στη διαμεσολάβηση και συναινούν σε αυτή, σύμφωνα με την παράγραφο 2, γ) αν η προσφυγή στη διαμεσολάβηση διαταχθεί από δικαστική αρχή άλλου κράτους-μέλους και η σχετική υπαγωγή της διαφοράς δεν προσβάλλει τα χρηστά ήθη και τη δημόσια τάξη, δ) αν η προσφυγή στη διαδικασία της διαμεσολάβησης επιβάλλεται από τον νόμο, ε) αν σε έγγραφη συμφωνία των μερών υπάρχει ρήτρα διαμεσολάβησης.

2. Το Δικαστήριο, ενώπιον του οποίου εκκρεμεί ιδιωτική διαφορά που δύναται να υπαχθεί στη διαδικασία της διαμεσολάβησης σύμφωνα με το άρθρο 3 του παρόντος, μπορεί σε κάθε στάση της δίκης, ανάλογα με την περίπτωση, λαμβάνοντας υπόψη κατά την ελεύθερη κρίση του όλες τις περιστάσεις της κρινόμενης υπόθεσης, να καλεί τα μέρη να προσφύγουν στη διαδικασία της διαμεσολάβησης για να επιλύσουν τη διαφορά. Εφόσον τα μέρη συμφωνούν, η σχετική έγγραφη συμφωνία περιλαμβάνεται στα πρακτικά του Δικαστηρίου. Στην περίπτωση αυτή, το Δικαστήριο αναβάλλει υποχρεωτικά τη συζήτηση της υπόθεσης σε δικάσιμο μετά την πάροδο τριμήνου και όχι πέραν του εξαμήνου, μη συνυπολογιζόμενου του χρονικού διαστήματος των δικαστικών διακοπών. Η ίδια συνέπεια επέρχεται και στις λοιπές περιπτώσεις προσφυγής στη διαμεσολάβηση κατά τη διάρκεια της εκκρεμοδικίας της υπόθεσης. Εφόσον τα διάδικα μέρη ή ένα εξ' αυτών παρίστανται ενώπιον του Δικαστηρίου διά πληρεξουσίου δικηγόρου, η πληρεξουσιότητα προς αυτόν καλύπτει και τη συμφωνία περί υπαγωγής της διαφοράς στη διαμεσολάβηση.

3. Η υπαγωγή μιας διαφοράς ιδιωτικού δικαίου στη διαδικασία της διαμεσολάβησης δεν αποκλείει τη λήψη ασφαλιστικού μέτρου για αυτήν, σύμφωνα με τις διατάξεις του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας. Ο δικαστής που διατάσσει το ασφαλιστικό μέτρο μπορεί να ορίσει κατά την παράγραφο 1 του άρθρου 693 Κ.Πολ.Δ. προθεσμία, όχι μικρότερη από τρεις (3) μήνες, για την άσκηση της αγωγής για την κύρια υπόθεση.

4. Ο Εισαγγελέας Πρωτοδικών, στο πλαίσιο της άσκησης των αρμοδιοτήτων του, σύμφωνα με την περίπτωση α΄ της παραγράφου 4 του άρθρου 25 του ν. 1756/1988 (Α΄ 35), δικαιούται να συστήνει σε όσους φιλονικούν την προσφυγή στη διαδικασία της διαμεσολάβησης, όπου αυτό είναι δυνατό.

5. Η συμφωνία των μερών για προσφυγή στη διαδικασία της διαμεσολάβησης διέπεται από τις διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου για τις συμβάσεις και πρέπει να περιγράφει το αντικείμενο αυτής.

Άρθρο 5 – Διαδικασία διαμεσολάβησης και αμοιβή νομικού παραστάτη

1. Στη διαδικασία διαμεσολάβησης τα μέρη παρίστανται μαζί με το νομικό παραστάτη τους, εξαιρουμένων των υποθέσεων των καταναλωτικών διαφορών και των μικροδιαφορών, στις οποίες επιτρέπεται η αυτοπρόσωπη παράσταση των μερών. Στη διαδικασία δύναται να μετέχει και τρίτο πρόσωπο, εφόσον αυτό κρίνεται απαραίτητο σε συμφωνία με τα μέρη και τον διαμεσολαβητή. Η αμοιβή του νομικού παραστάτη κάθε μέρους συμφωνείται ελεύθερα και για τη συμμετοχή του σε όλη τη διαδικασία της διαμεσολάβησης εκδίδεται, σύμφωνα με τον Κώδικα Δικηγόρων, γραμμάτιο προκαταβολής εισφορών ποσού εξήντα (60,00) ευρώ για υποθέσεις αρμοδιότητας Ειρηνοδικείου, ποσού εκατό (100,00) ευρώ για υποθέσεις αρμοδιότητας Μονομελούς Πρωτοδικείου και ποσού εκατόν πενήντα (150,00) ευρώ για υποθέσεις αρμοδιότητας Πολυμελούς Πρωτοδικείου. Τα ανωτέρω ποσά δύνανται να αναπροσαρμόζονται με απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης.

2. Ο διαμεσολαβητής ορίζεται από τα μέρη ή από τρίτο πρόσωπο της κοινής τους επιλογής, συμπεριλαμβανομένων των κέντρων διαμεσολάβησης. Ο διαμεσολαβητής είναι ένας (1), εκτός αν τα μέρη συμφωνήσουν εγγράφως ότι οι διαμεσολαβητές θα είναι περισσότεροι.

3. Ο χρόνος, ο τόπος και οι λοιπές διαδικαστικές λεπτομέρειες της διεξαγωγής της διαμεσολάβησης καθορίζονται από τον διαμεσολαβητή σε συμφωνία με τα μέρη. Αν δεν είναι δυνατή η φυσική παρουσία αμφότερων των μερών και του διαμεσολαβητή στον ίδιο τόπο και χρόνο, η διαμεσολάβηση μπορεί να πραγματοποιηθεί με τη διαδικασία της τηλεδιάσκεψης μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή ή άλλου συστήματος τηλεδιάσκεψης, στο οποίο έχουν πρόσβαση τα άλλα μέρη της διαφοράς.

4. Ο διαμεσολαβητής δύναται, κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του, να επικοινωνεί με καθένα από τα μέρη και να τα συναντά είτε χωριστά είτε από κοινού. Πληροφορίες που αντλεί ο διαμεσολαβητής κατά τις επαφές του με το ένα μέρος δεν γνωστοποιούνται στο άλλο μέρος χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του μέρους που τις έδωσε.

5. Η διαδικασία της διαμεσολάβησης έχει κατ' αρχήν εμπιστευτικό χαρακτήρα, δεν τηρούνται πρακτικά και πρέπει να διεξάγεται κατά τρόπο που να μην παραβιάζει το απόρρητο αυτής, εκτός αν τα μέρη συμφωνήσουν άλλως. Πριν από την έναρξη της διαδικασίας όλοι οι συμμετέχοντες δεσμεύονται εγγράφως να τηρήσουν το απόρρητο της διαδικασίας της διαμεσολάβησης. Την ίδια υποχρέωση έχει και οποιοσδήποτε τρίτος συμμετέχει στη διαδικασία. Τα μέρη, εφόσον το επιθυμούν, δεσμεύονται εγγράφως να τηρήσουν και το απόρρητο του περιεχομένου της συμφωνίας, στην οποία ενδέχεται να καταλήξουν κατά τη διαμεσολάβηση, εκτός αν η γνωστοποίησή του είναι απαραίτητη για την εκτέλεση αυτής, σύμφωνα με την παράγραφο 4 του άρθρου 8 ή αυτό επιβάλλεται για λόγους δημόσιας τάξης.

6. Εφόσον η διαφορά αχθεί ενώπιον των δικαστηρίων ή σε διαιτησία, ο διαμεσολαβητής, τα μέρη, οι νομικοί παραστάτες αυτών και όσοι συμμετείχαν με οποιονδήποτε τρόπο στη διαδικασία της διαμεσολάβησης δεν εξετάζονται ως μάρτυρες και εμποδίζονται να προσκομίσουν στοιχεία που προκύπτουν από τη διαδικασία της διαμεσολάβησης ή έχουν σχέση με αυτήν, ιδίως, να αναφερθούν στις συζητήσεις, δηλώσεις και προτάσεις των μερών, καθώς και στις απόψεις του διαμεσολαβητή, παρά μόνο εφόσον τούτο επιβάλλεται από λόγους δημόσιας τάξης, κυρίως για να εξασφαλιστεί η προστασία των ανηλίκων ή για να αποφευχθεί ο κίνδυνος να θιγεί η σωματική ακεραιότητα ή η ψυχική υγεία προσώπου.

7. Ο διαμεσολαβητής κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του υπέχει αστική ευθύνη μόνο για δόλο.

Άρθρο 6 – Υποχρεωτική Αρχική Συνεδρία Διαμεσολάβησης – Υπαγόμενες διαφορές

1. Οι παρακάτω αστικές και εμπορικές διαφορές υπάγονται στην υποχρεωτική αρχική συνεδρία διαμεσολάβησης, εφόσον τα μέρη έχουν εξουσία διάθεσης του αντικειμένου της μεταξύ τους διαφοράς:

α) Οι οικογενειακές διαφορές, εκτός από αυτές των περιπτώσεων α΄, β΄ και γ΄ της παραγράφου 1, καθώς και εκείνες της παραγράφου 2 του άρθρου 592 Κ.Πολ.Δ.,

β) Οι διαφορές που εκδικάζονται κατά την τακτική διαδικασία και υπάγονται στην καθ' ύλην αρμοδιότητα του Μονομελούς Πρωτοδικείου, αν η αξία του αντικειμένου της διαφοράς υπερβαίνει το ποσό των τριάντα χιλιάδων (30.000) ευρώ και Πολυμελούς Πρωτοδικείου, σύμφωνα με τις διατάξεις του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας,

γ) Οι διαφορές για τις οποίες σε έγγραφη συμφωνία των μερών προβλέπεται και είναι σε ισχύ ρήτρα διαμεσολάβησης.

Στις ανωτέρω περιπτώσεις για το παραδεκτό της συζήτησης της αγωγής που τυχόν θα ασκηθεί, κατατίθεται μαζί με τις προτάσεις της συζήτησης της υπόθεσης πρακτικό της υποχρεωτικής αρχικής συνεδρίας διαμεσολάβησης.

2. Εξαιρούνται από την υποχρεωτική αρχική συνεδρία διαμεσολάβησης της παραγράφου 1 οι διαφορές στις οποίες διάδικο μέρος είναι το Δημόσιο, Ο.Τ.Α. ή Ν.Π.Δ.Δ..

3. Η προσφυγή των μερών στη δικαστική μεσολάβηση δεν απαλλάσσει τα μέρη από την υποχρεωτική αρχική συνεδρία διαμεσολάβησης.

Άρθρο 7 – Διαδικασία της Υποχρεωτικής Αρχικής Συνεδρίας Διαμεσολάβησης και αμοιβή νομικού παραστάτη

1. Για τις διαφορές της παραγράφου 1 του άρθρου 6 του παρόντος, ο διαμεσολαβητής ορίζεται κατά τα προβλεπόμενα στην παράγραφο 2 του άρθρου 5 του παρόντος. Ειδικότερα, το επισπεύδον μέρος έχει τη δυνατότητα είτε να επικοινωνήσει με το άλλο ή τα άλλα μέρη της διαφοράς για τον διορισμό διαμεσολαβητή κοινής αποδοχής είτε να απευθυνθεί σε διαμεσολαβητή της επιλογής του. Στην περίπτωση αυτή, ο διαμεσολαβητής επικοινωνεί με το άλλο ή τα άλλα μέρη με κάθε πρόσφορο μέσο, για να διαπιστώσει αν επιτυγχάνεται συμφωνία ως προς το πρόσωπό του και λαμβάνει σχετική έγγραφη έγκρισή τους. Αν δεν καταστεί δυνατή η επικοινωνία ή αν δεν επιτευχθεί συμφωνία ως προς το πρόσωπο του διαμεσολαβητή, τότε διορίζεται διαμεσολαβητής από την Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης με επιμέλεια του επισπεύδοντος μέρους. Ο διορισμός γίνεται κατά σειρά προτεραιότητας με βάση τον αύξοντα αριθμό Ειδικού Μητρώου Διαμεσολαβητών του άρθρου 29 του παρόντος, μεταξύ όσων κατοικούν στην περιφέρεια του δικαστηρίου που είναι κατά τόπο αρμόδιο για την εκδίκαση της διαφοράς. Στις περιπτώσεις που δεν είναι επαρκής ο αριθμός των διαμεσολαβητών ή υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων, ο διορισμός γίνεται μεταξύ όσων κατοικούν στην οικεία Εφετειακή περιφέρεια. Στην περίπτωση επιλογής του διαμεσολαβητή από την Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης ο τελευταίος υποχρεούται μέσα σε προθεσμία τριών (3) εργάσιμων ημερών να δηλώσει αν αποδέχεται τον διορισμό του. Αν η προθεσμία των τριών (3) εργάσιμων ημερών παρέλθει άπρακτη, τεκμαίρεται η μη αποδοχή του. Σε περίπτωση μη αποδοχής του διορισμού του διαμεσολαβητή επιλέγεται ο επόμενος κατά σειρά προτεραιότητας από το ως άνω Ειδικό Μητρώο.

2. Το επισπεύδον μέρος υποβάλλει στον διαμεσολαβητή που έχει οριστεί από τα μέρη ή από την Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης, αίτημα προσφυγής στη διαδικασία της διαμεσολάβησης, αποστέλλοντάς του ηλεκτρονικά ή με άλλον πρόσφορο τρόπο συμπληρωμένο έντυπο, στο οποίο υποχρεωτικά αναγράφονται τα στοιχεία των μερών σύμφωνα με την περίπτωση 3 του άρθρου 118 Κ.Πολ.Δ., καθώς και το αντικείμενο της διαφοράς και λαμβάνει απόδειξη παραλαβής. Ο διαμεσολαβητής επικοινωνεί με κάθε πρόσφορο μέσο με τα μέρη για τον ορισμό της ημερομηνίας και του τόπου διεξαγωγής της υποχρεωτικής αρχικής συνεδρίας διαμεσολάβησης. Σε περίπτωση μη συμφωνίας, ο διαμεσολαβητής ορίζει την ημερομηνία και τον τόπο διεξαγωγής της υποχρεωτικής αρχικής συνεδρίας. Και στις δύο περιπτώσεις γνωστοποιεί τα παραπάνω στοιχεία στα μέρη εγγράφως πέντε (5) τουλάχιστον μέρες πριν από την υποχρεωτική αρχική συνεδρία, με συστημένη επιστολή ή ηλεκτρονικά και λαμβάνει απόδειξη παραλαβής της γνωστοποίησης. Τα έξοδα της γνωστοποίησης προκαταβάλλονται από το επισπεύδον μέρος και επιδικάζονται ως δικαστικά έξοδα, εφόσον επακολουθήσει δίκη.

3. Η υποχρεωτική αρχική συνεδρία διαμεσολάβησης λαμβάνει χώρα το αργότερο εντός είκοσι (20) ημερών από την επομένη της αποστολής στον διαμεσολαβητή του αιτήματος προσφυγής στη διαδικασία διαμεσολάβησης από το επισπεύδον μέρος. Αν κάποιο από τα μέρη διαμένει στο εξωτερικό η ως άνω προθεσμία παρεκτείνεται έως την τριακοστή (30ή) ημέρα από την επομένη της αποστολής του αιτήματος στον διαμεσολαβητή. Η υποχρεωτική αρχική συνεδρία διαμεσολάβησης έχει εμπιστευτικό χαρακτήρα, δεν τηρούνται πρακτικά και εφαρμόζονται αναλόγως οι παράγραφοι 4, 6 και 7 του άρθρου 5 του παρόντος.

4. Μετά το πέρας της υποχρεωτικής αρχικής συνεδρίας συντάσσεται πρακτικό από τον διαμεσολαβητή που υπογράφεται από τον ίδιο και όλους τους συμμετέχοντες και αν επακολουθήσει άσκηση αγωγής ή αν έχει ήδη ασκηθεί, αυτό κατατίθεται στο δικαστήριο επί ποινή απαραδέκτου της συζήτησης της υπόθεσης μαζί με τις προτάσεις. Στο πρακτικό αυτό αναγράφεται υποχρεωτικά ο τρόπος γνωστοποίησης της υποχρεωτικής αρχικής συνεδρίας στα μέρη και η συμμετοχή τους ή μη σε αυτήν.

5. Στην υποχρεωτική αρχική συνεδρία τα μέρη παρίστανται μαζί με νομικό παραστάτη, του οποίου η αμοιβή συμφωνείται ελεύθερα. Στην περίπτωση νομικών προσώπων ο νόμιμος εκπρόσωπος δύναται να διορίζει αντιπρόσωπο με εξουσιοδότηση και θεώρηση του γνησίου της υπογραφής του. Κατ' εξαίρεση επιτρέπεται στην υποχρεωτική αρχική συνεδρία δυνάμει εξουσιοδότησης μόνη η συμμετοχή του νομικού παραστάτη του μέρους, του οποίου αποδεδειγμένα δεν είναι δυνατή η φυσική παρουσία, ιδίως, στις περιπτώσεις που αντιμετωπίζει δυσκολία μετακίνησης λόγω σοβαρής ασθένειας ή αν δεν υπάρχει δυνατότητα τηλεδιάσκεψης μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή ή άλλου συστήματος τηλεδιάσκεψης ή αν είναι κάτοικος εξωτερικού.

6. Το δικαστήριο που επιλαμβάνεται της διαφοράς δύναται να επιβάλει στο μέρος που δεν προσήλθε στην υποχρεωτική αρχική συνεδρία διαμεσολάβησης, παρότι έχει κληθεί προς τούτο, σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος άρθρου, χρηματική ποινή η οποία δεν μπορεί να είναι κατώτερη από εκατό (100) ευρώ και μεγαλύτερη από πεντακόσια (500) ευρώ, συνεκτιμώμενης της εν γένει συμπεριφοράς του και των λόγων μη προσέλευσης. Οι χρηματικές ποινές του προηγούμενου εδαφίου περιέρχονται στο ΤΑ.Χ.ΔΙ.Κ., στο οποίο κοινοποιείται με επιμέλεια του γραμματέα του Δικαστηρίου αντίγραφο της απόφασης και δύνανται να αναπροσαρμόζονται με απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης. Προσβολή της απόφασης με ένδικα μέσα, ως προς τη χρηματική ποινή, δεν επιτρέπεται αν δεν περιλαμβάνει και την ουσία της υπόθεσης. Με κοινή απόφαση των Υπουργών Δικαιοσύνης και Οικονομικών καθορίζεται η διαδικασία καταλογισμού και είσπραξης της χρηματικής ποινής και ρυθμίζεται κάθε σχετικό ζήτημα για την εφαρμογή της παρούσας. Η ως άνω διαδικασία αφορά και ήδη επιβληθείσες ποινές.

7. Εφόσον τα μέρη αποφασίσουν να συνεχίσουν τη διαδικασία της διαμεσολάβησης είτε με τον ίδιο είτε με διαφορετικό διαμεσολαβητή, συντάσσεται έγγραφο συμφωνίας υπαγωγής της διαφοράς στη διαδικασία της διαμεσολάβησης και ακολουθείται η διαδικασία του άρθρου 5 του παρόντος, η οποία θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί εντός σαράντα (40) ημερών, που υπολογίζονται από την επομένη της λήξης της ανωτέρω εικοσαήμερης ή τριακονθήμερης προθεσμίας. Τα μέρη δύνανται να συμφωνούν παράταση της προθεσμίας των σαράντα (40) ημερών. Το χρονικό διάστημα από 1 έως 31 Αυγούστου δεν υπολογίζεται στις παραπάνω προθεσμίες.

Άρθρο 8 – Εκτελεστότητα των συμφωνιών που προκύπτουν από τη διαμεσολάβηση

1. Ο διαμεσολαβητής συντάσσει πρακτικό διαμεσολάβησης που πρέπει να περιέχει: α) το ονοματεπώνυμο και τον αριθμό φορολογικού μητρώου του διαμεσολαβητή, β) την ημερομηνία και τον τόπο που έλαβε χώρα η διαμεσολάβηση, γ) τα πλήρη στοιχεία των μερών που προσέφυγαν στη διαμεσολάβηση και τα ονόματα των νομικών παραστατών τους, δ) αναφορά στη συμφωνία ή τον ειδικότερο τρόπο με τον οποίο τα μέρη προσέφυγαν στη διαμεσολάβηση κατά τα προβλεπόμενα στην παράγραφο 1 του άρθρου 4 του παρόντος, ε) τα πλήρη στοιχεία τυχόν άλλων προσώπων που μετείχαν με οποιονδήποτε τρόπο στη διαδικασία της διαμεσολάβησης και στ) τη συμφωνία στην οποία κατέληξαν τα μέρη κατά τη διαμεσολάβηση ή τη διαπίστωση περί μη επίτευξης συμφωνίας.

2. Μετά το πέρας της διαδικασίας διαμεσολάβησης, το πρακτικό υπογράφεται από τον διαμεσολαβητή, τα μέρη και τους νομικούς παραστάτες τους. Σε περίπτωση μη επίτευξης συμφωνίας, το πρακτικό μπορεί να υπογράφεται μόνο από τον διαμεσολαβητή. Κάθε μέρος δύναται να καταθέσει το πρακτικό επίτευξης συμφωνίας οποτεδήποτε στη γραμματεία του καθ' ύλην και κατά τόπο αρμόδιου δικαστηρίου, στο οποίο εκκρεμεί ή πρόκειται να εισαχθεί η εκδίκαση της υπόθεσης. Μετά την κατάθεση του πρακτικού στο Δικαστήριο η άσκηση αγωγής για την ίδια διαφορά είναι απαράδεκτη στο μέτρο που το αντικείμενό της καλύπτεται από τη συμφωνία των μερών, τυχόν δε εκκρεμής δίκη καταργείται. Κατά την κατάθεση προσκομίζεται παράβολο ποσού πενήντα (50,00) ευρώ, το ύψος του οποίου μπορεί να αναπροσαρμόζεται με κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομικών και Δικαιοσύνης. Η δαπάνη για το παράβολο βαρύνει τον καταθέτη, εκτός αν τα μέρη συμφωνήσουν διαφορετικά.

3. Το πρακτικό της διαμεσολάβησης του παρόντος άρθρου αποτελεί, από την κατάθεσή του στη γραμματεία του κατά την παράγραφο 2 αρμόδιου δικαστηρίου, εκτελεστό τίτλο σύμφωνα με την περίπτωση ζ΄ της παραγράφου 2 του άρθρου 904 Κ.Πολ.Δ., εφόσον η συμφωνία μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο αναγκαστικής εκτέλεσης. Το απόγραφο εκδίδεται ατελώς από τον δικαστή ή τον πρόεδρο του κατά την παράγραφο 2 αρμόδιου Δικαστηρίου.

4. Αν η συμφωνία που περιέχεται στο πρακτικό διαμεσολάβησης περιλαμβάνει και διατάξεις που αφορούν δικαιοπραξίες, οι οποίες υπόκεινται εκ του νόμου σε συμβολαιογραφικό τύπο, οι δικαιοπραξίες αυτές πρέπει να περιβληθούν τον συμβολαιογραφικό τύπο. Στην περίπτωση αυτή εφαρμόζονται οι ρυθμίσεις που διέπουν τη σύνταξη τέτοιων συμβολαιογραφικών εγγράφων και τη μεταγραφή τους.

5. Το πρακτικό της διαμεσολάβησης του παρόντος άρθρου από την κατάθεσή του στη γραμματεία του κατά την παράγραφο 2 αρμόδιου Δικαστηρίου, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως τίτλος προς εγγραφή ή εξάλειψη υποθήκης, σύμφωνα με το εδάφιο γ΄ της παραγράφου 1 του άρθρου 293 Κ.Πολ.Δ.

Άρθρο 9 – Αποτελέσματα της διαμεσολάβησης στην παραγραφή, την αποσβεστική προθεσμία και τις δικονομικές προθεσμίες

1. Η έγγραφη γνωστοποίηση του διαμεσολαβητή προς τα μέρη για τη διεξαγωγή της υποχρεωτικής αρχικής συνεδρίας ή η συμφωνία της εκούσιας προσφυγής στη διαδικασία της διαμεσολάβησης του άρθρου 5, αναστέλλει την παραγραφή και την αποσβεστική προθεσμία άσκησης των αξιώσεων και των δικαιωμάτων, εφόσον αυτές έχουν αρχίσει σύμφωνα με τις διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου, καθώς και τις δικονομικές προθεσμίες των άρθρων 237 και 238 Κ.Πολ.Δ., για όσο χρόνο διαρκεί η διαδικασία διαμεσολάβησης.

2. Με την επιφύλαξη των διατάξεων των άρθρων 261, 262 και 263 ΑΚ, η παραγραφή και η αποσβεστική προθεσμία άσκησης των αξιώσεων και των δικαιωμάτων του ουσιαστικού δικαίου που ανεστάλησαν, συνεχίζονται την επομένη της σύνταξης του πρακτικού μη επίτευξης συμφωνίας ή της επίδοσης δήλωσης αποχώρησης από τη διαδικασία της διαμεσολάβησης του ενός μέρους προς το άλλο και προς τον διαμεσολαβητή ή της με οποιονδήποτε τρόπο ολοκλήρωσης ή κατάργησης της διαδικασίας της διαμεσολάβησης. Αν η συμφωνία που περιέχεται στο πρακτικό διαμεσολάβησης περιλαμβάνει αιρέσεις ή προθεσμίες ή οποιονδήποτε άλλον όρο από τον οποίον εξαρτάται η ενάσκηση των δικαιωμάτων που απορρέουν από τη συμφωνία, τότε η παραγραφή και η αποσβεστική προθεσμία που έχουν ανασταλεί συνεχίζονται από την πλήρωση της αιρέσεως ή του όρου ή την παρέλευση της προθεσμίας.

3. Οι δικονομικές προθεσμίες της παραγράφου 1 συνεχίζονται από τη σύνταξη πρακτικού μη επίτευξης συμφωνίας ή από την επίδοση δήλωσης αποχώρησης από τη διαδικασία της διαμεσολάβησης του ενός μέρους προς το άλλο και προς τον διαμεσολαβητή ή από την με οποιονδήποτε τρόπο ολοκλήρωση ή κατάργηση της διαδικασίας της διαμεσολάβησης. Στην περίπτωση επίτευξης συμφωνίας, η συνέχιση των δικονομικών προθεσμιών δικαιολογείται για αντικείμενα της δίκης που δεν καλύπτονται από τη συμφωνία των μερών.

Άρθρο 10 – Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης

1. Η Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης αποτελείται από δεκατρία (13) μέλη και συγκροτείται, με απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης, από:

α) Δύο (2) δικαστικούς λειτουργούς της πολιτικής και ποινικής δικαιοσύνης εκ των οποίων ένας (1) με βαθμό τουλάχιστον Αρεοπαγίτη ή αντίστοιχο, εν ενεργεία ή επί τιμή και ένας (1) με βαθμό τουλάχιστον Προέδρου Πρωτοδικών, Εφέτη ή Προέδρου Εφετών ή αντίστοιχο, με εμπειρία ή εξειδίκευση και κατά προτίμηση με διαπίστευση στη διαμεσολάβηση, που ορίζονται μετά από γνώμη του Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου, εφόσον είναι εν ενεργεία.

β) Δύο (2) καθηγητές ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, εν ενεργεία ή ομότιμους, με εμπειρία ή εξειδίκευση στη διαμεσολάβηση και κατά προτίμηση με διαπίστευση, εκ των οποίων τουλάχιστον ο ένας να έχει διατελέσει καθηγητής Νομικής Σχολής της Χώρας.

γ) Δύο (2) εκπροσώπους της Ολομέλειας των δικηγορικών συλλόγων της Χώρας, με εμπειρία ή εξειδίκευση στη διαμεσολάβηση και κατά προτίμηση με διαπίστευση, μετά από σύμφωνη γνώμη της Ολομέλειας των Δικηγορικών Συλλόγων.

δ) Δύο (2) εκπροσώπους του Υπουργείου Δικαιοσύνης από τους υπηρετούντες στην Κεντρική Υπηρεσία υπαλλήλους βαθμού τουλάχιστον Β΄, ή από τους υπηρετούντες μετακλητούς νομικούς στο πολιτικό γραφείο του Υπουργού ή Υφυπουργού Δικαιοσύνης ή του Γενικού Γραμματέα.

ε) Δύο (2) διαμεσολαβητές εκπροσώπους επαγγελματικών φορέων της Χώρας, μετά από πρόσκληση ενδιαφέροντος που αναρτάται στον ιστότοπο του Υπουργείου Δικαιοσύνης.

στ) Τρεις (3) διαμεσολαβητές, μετά από πρόσκληση ενδιαφέροντος που αναρτάται στον ιστότοπο του Υπουργείου Δικαιοσύνης, οι οποίοι διαθέτουν τουλάχιστον τετραετή επαγγελματική εμπειρία στο γνωστικό τους αντικείμενο και εμπειρία στη διαμεσολάβηση, που προκύπτει είτε λόγω συμμετοχής στην εκπαίδευση διαμεσολαβητών είτε λόγω συμμετοχής σε διαδικασίες διαμεσολάβησης ως διαμεσολαβητές ή βοηθοί διαμεσολαβητή ή νομικοί παραστάτες είτε λόγω συμμετοχής σε συνέδρια, σεμινάρια και ερευνητικά προγράμματα συναφή με τη διαμεσολάβηση.

2. Πρόεδρος της Κεντρικής Επιτροπής Διαμεσολάβησης ορίζεται ο ανώτερος κατά βαθμό δικαστικός λειτουργός και μεταξύ ομοιόβαθμων, ο αρχαιότερος από αυτούς.

3. Με την απόφαση της παραγράφου 1, για κάθε τακτικό μέλος της Κεντρικής Επιτροπής Διαμεσολάβησης ορίζεται ένα αναπληρωματικό μέλος.

4. Τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής Διαμεσολάβησης, καθώς και τρίτα πρόσωπα που διορίζονται ως μέλη στην υποεπιτροπή της περίπτωσης δ΄ της παραγράφου 3 του άρθρου 11 του παρόντος, απαγορεύεται να διατηρούν οποιαδήποτε σχέση συνεργασίας με Φορείς κατάρτισης του παρόντος.

5. Η θητεία του Προέδρου και των μελών είναι τριετής και μπορεί να ανανεώνεται άπαξ. Ο Πρόεδρος και τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής Διαμεσολάβησης αντικαθίστανται στην περίπτωση που έχουν διοριστεί κατά παράβαση της παραγράφου 4.

6. Χρέη Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής Διαμεσολάβησης εκτελεί ένας ή περισσότεροι υπάλληλοι της Κεντρικής Υπηρεσίας του Υπουργείου Δικαιοσύνης ή των Δικαστηρίων ή άλλης Δημόσιας Υπηρεσίας ή Ν.Π.Δ.Δ., οι οποίοι διατίθενται ή αποσπώνται με πλήρη και αποκλειστική απασχόληση από την Υπηρεσία τους στην Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης. Για την απόσπαση αυτή εκδίδεται, κατά παρέκκλιση κάθε άλλης διάταξης, απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης κατόπιν ερωτήματός του μετά από γνώμη του Προέδρου της Κεντρικής Επιτροπής Διαμεσολάβησης και σύμφωνη γνώμη του υπηρεσιακού συμβουλίου στην αρμοδιότητα του οποίου ανήκει ο υπάλληλος.

Άρθρο 11 – Αρμοδιότητες Κεντρικής Επιτροπής Διαμεσολάβησης

Η Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης είναι αρμόδια να επιλαμβάνεται κάθε ζητήματος που αφορά τον έλεγχο εφαρμογής του θεσμού της διαμεσολάβησης.

Η Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης δύναται να συστήνει, κατά την κρίση της, υποεπιτροπές για την ταχεία επίλυση και τον έλεγχο ζητημάτων που προκύπτουν από την εφαρμογή του παρόντος νόμου. Οι ανωτέρω υποεπιτροπές απαρτίζονται από μέλη της Κεντρικής Επιτροπής Διαμεσολάβησης χωρίς να υφίσταται περιορισμός για τη συμμετοχή κάποιου μέλους σε παραπάνω από μία υποεπιτροπές. Οι υποεπιτροπές αυτές εξουσιοδοτούνται ρητά από την Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης για την οριστική διευθέτηση των ζητημάτων που αναλαμβάνουν, εκτός αν ειδικότερα ορίζεται στον παρόντα νόμο ότι αρμόδια είναι η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής Διαμεσολάβησης.

Σε κάθε περίπτωση, στο πλαίσιο της Κεντρικής Επιτροπής Διαμεσολάβησης συγκροτούνται υποχρεωτικά τέσσερις (4) υποεπιτροπές, η θητεία των οποίων είναι διετής, με τις ακόλουθες αρμοδιότητες:

α) «Επιτροπή Μητρώου Διαμεσολαβητών», η οποία είναι αρμόδια για την τήρηση των Μητρώων του άρθρου 29 του παρόντος, για κάθε σχετικό ζήτημα ή έκδοση πράξης που αφορά τα τηρούμενα Μητρώα και για τη συγκέντρωση των ετήσιων Εκθέσεων Πεπραγμένων, σύμφωνα με το άρθρο 21 του παρόντος.

β) «Επιτροπή Δεοντολογίας και Πειθαρχικού Ελέγχου», η οποία είναι αρμόδια για τη συμμόρφωση των διαμεσολαβητών με τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τον παρόντα νόμο και για την εφαρμογή του πειθαρχικού δικαίου και την επιβολή πειθαρχικών ποινών. Η συγκρότηση της υποεπιτροπής αυτής γίνεται σύμφωνα με την παράγραφο Ε.1. του άρθρου 17 του παρόντος.

γ) «Επιτροπή Ελέγχου Φορέων Κατάρτισης», η οποία είναι αρμόδια για κάθε ζήτημα που αφορά τους Φορείς Κατάρτισης Διαμεσολαβητών.

δ) «Επιτροπή Εξετάσεων», η οποία είναι αρμόδια και έχει την ευθύνη για τη διεξαγωγή των γραπτών και προφορικών εξετάσεων και τη βαθμολόγηση των εξεταζόμενων, προς τον σκοπό της διαπίστευσης, υποψήφιων διαμεσολαβητών. Η Επιτροπή Εξετάσεων απαρτίζεται από τρία (3) μέλη, που προέρχονται από την Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης, με ισάριθμους αναπληρωτές, από τα οποία ένα τουλάχιστον μέλος είναι δικαστικός λειτουργός και προεδρεύει της Επιτροπής. Η Επιτροπή Εξετάσεων δύναται, ανάλογα με τον εκάστοτε συνολικό αριθμό των εξεταζόμενων, να ορίζει δύο (2) επιπλέον μέλη χωρίς αναπληρωτές, τα οποία πρέπει να έχουν την ιδιότητα του διαπιστευμένου διαμεσολαβητή.

Η συγκρότηση των παραπάνω υποεπιτροπών και ο αριθμός των μελών που τις απαρτίζουν καθορίζονται από την Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης. Για την επιτρεπτή συμμετοχή των ανωτέρω μελών στις υποεπιτροπές λαμβάνονται υπόψη, μεταξύ άλλων, ζητήματα που άπτονται της σύγκρουσης συμφερόντων και αρμοδιοτήτων των μελών αυτών με άλλες ισχύουσες διατάξεις και κανονισμούς του κύριου επαγγέλματός τους.

Η Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης υποβάλλει στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, το πρώτο δεκαήμερο του Δεκεμβρίου κάθε έτους, Ετήσια Έκθεση για τον έλεγχο εφαρμογής του θεσμού, συνοδευόμενη από προτάσεις για τη βελτίωσή του.

Άρθρο 12 – Προσόντα διαμεσολαβητών

1. Οι διαμεσολαβητές πρέπει να είναι: α) απόφοιτοι τριτοβάθμιας εκπαίδευσης ή κάτοχοι ισότιμου τίτλου σπουδών φορέα αναγνωρισμένου κύρους της αλλοδαπής, β) εκπαιδευμένοι από Φορέα Κατάρτισης διαμεσολαβητών, αναγνωρισμένο από την Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης ή κάτοχοι τίτλου διαπίστευσης από άλλο κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και γ) διαπιστευμένοι από την Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης και εγγεγραμμένοι στα Μητρώα του άρθρου 29 του παρόντος.

Κάτοχος διδακτορικού τίτλου Α.Ε.Ι. ή ισότιμου τίτλου της αλλοδαπής με αντικείμενο τη διαμεσολάβηση δεν απαιτείται να εκπαιδευθεί περαιτέρω από Φορέα Κατάρτισης διαμεσολαβητών, προκειμένου να διαπιστευθεί και δύναται να συμμετέχει απευθείας στις εξετάσεις για τη διαπίστευσή του, σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρθρο 28 του παρόντος. Αποκλείονται της άσκησης του επαγγέλματος του διαμεσολαβητή όσοι υπηρετούν ως δημόσιοι, δημοτικοί και δικαστικοί υπάλληλοι ή υπάλληλοι νομικών προσώπων και ιδρυμάτων δημοσίου δικαίου, καθώς και οι εν ενεργεία δικαστικοί ή δημόσιοι λειτουργοί. Οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι υπάλληλοι Ν.Π.Δ.Δ. δύνανται να δραστηριοποιούνται ως διαπιστευμένοι διαμεσολαβητές αποκλειστικά και μόνο στο πλαίσιο και για τις ανάγκες της υπηρεσίας τους. Από την ανωτέρω απαγόρευση εξαιρούνται όσοι δημόσιοι λειτουργοί παράλληλα ασκούν νόμιμα ελεύθερο επάγγελμα.

2. Ο διαμεσολαβητής αναλαμβάνει καθήκοντα μόνο εφόσον, κατά την κρίση του, μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της συγκεκριμένης διαδικασίας διαμεσολάβησης σύμφωνα με την επαγγελματική του κατάρτιση, την πρακτική του εμπειρία και τις δεξιότητες που κατέχει.

3. Ο διαμεσολαβητής διεξάγει τη διαμεσολάβηση σύμφωνα με τις διατάξεις δεοντολογίας του παρόντος και τον Ευρωπαϊκό Κώδικα Δεοντολογίας. Ο διαμεσολαβητής δύναται να προβάλει τις υπηρεσίες που προσφέρει, υπό τον όρο ότι ενεργεί κατά τρόπο επαγγελματικό, ειλικρινή και αξιοπρεπή.

Άρθρο 13 – Αμεροληψία – Ανεξαρτησία – Ουδετερότητα

1. Ο διαμεσολαβητής υποχρεούται να ενεργεί έναντι των μερών κατά τρόπο απαλλαγμένο από προσωπικές κρίσεις, πεποιθήσεις και προκαταλήψεις και να μεριμνά για την ισότιμη συμμετοχή και διευκόλυνση όλων των μερών στο πλαίσιο της διαδικασίας της διαμεσολάβησης. Ο διαμεσολαβητής υποχρεούται να μην αναλαμβάνει τη διενέργεια διαμεσολάβησης και, εάν έχει ήδη αναλάβει να μην τη συνεχίσει, προτού γνωστοποιήσει στα μέρη τυχόν στοιχεία ή γεγονότα που ενδέχεται να επηρεάσουν ή να δώσουν την εντύπωση ότι επηρεάζουν την αμεροληψία και την ανεξαρτησία του. Κατ' εξαίρεση, στην περίπτωση αυτή ο διαμεσολαβητής επιτρέπεται να αναλάβει καθήκοντα διαμεσολάβησης ή να εξακολουθεί να τα ασκεί μόνο με τη ρητή συγκατάθεση των μερών και εφόσον είναι βέβαιος ότι είναι σε θέση να διεξαγάγει τη διαμεσολάβηση με εγγυήσεις αμεροληψίας και ανεξαρτησίας.

2. Ο διαμεσολαβητής δεν επιτρέπεται να κατευθύνει τα μέρη και να τους επιβάλει τη λύση που ο ίδιος προκρίνει. Δύναται να διατυπώνει την προσωπική του άποψη, η οποία δεν είναι δεσμευτική, παρά μόνον εφόσον τα μέρη το επιθυμούν και είναι υποχρεωμένος να παραμένει ουδέτερος ως προς το αποτέλεσμα της διαμεσολάβησης.

Άρθρο 14 – Σύγκρουση συμφερόντων

1. Ο διαμεσολαβητής υποχρεούται να μην αναλαμβάνει καθήκοντα και, εάν έχει ήδη αναλάβει, να μην εξακολουθήσει να τα ασκεί, σε περίπτωση σύγκρουσης συμφερόντων, γνωστοποιώντας το σχετικό κώλυμα στα μέρη.

Κατ' εξαίρεση, σε περίπτωση σύγκρουσης συμφερόντων, ο διαμεσολαβητής επιτρέπεται να αναλάβει καθήκοντα και, εάν τα έχει ήδη αναλάβει να εξακολουθήσει να τα ασκεί, μόνο με τη ρητή συγκατάθεση των μερών και εφόσον είναι βέβαιος ότι είναι σε θέση να διεξαγάγει τη διαμεσολάβηση με τρόπο που να μην υπονομεύει την ανεξαρτησία της διαδικασίας.

Σύγκρουση συμφερόντων συντρέχει, ιδίως, στις περιπτώσεις:

α) προσωπικής ή επαγγελματικής σχέσης του διαμεσολαβητή με ένα από τα μέρη ή τους νόμιμους παραστάτες τους ή λήψης αμοιβής στο παρελθόν για παροχή υπηρεσιών σε οποιοδήποτε από τα μέρη,

β) οποιουδήποτε οικονομικού ή άλλου συμφέροντος, άμεσου ή έμμεσου, που αντλείται από την έκβαση της διαμεσολάβησης,

γ) ανάμιξης του διαμεσολαβητή, κατά οποιονδήποτε τρόπο, στο αντικείμενο της διαφοράς,

δ) ενέργειας, κατά το παρελθόν, του ίδιου του διαμεσολαβητή ή συνεργάτη του ή άλλου στελέχους της εταιρείας για την οποία εργάζεται, εκπροσωπώντας κάποιο από τα μέρη με ιδιότητα άλλη πλην του διαμεσολαβητή,

ε) οποιασδήποτε μορφής επαγγελματικής συνεργασίας του διαμεσολαβητή με φυσικά ή νομικά πρόσωπα που εμπλέκονται στην παροχή συμβουλών προς ένα από τα συμμετέχοντα μέρη για θέματα που αφορούν το αντικείμενο της διαμεσολάβησης.

2. Μετά την περάτωση της διαμεσολάβησης και ανεξάρτητα από το αποτέλεσμά της, δεν επιτρέπεται στον διαμεσολαβητή να ασχοληθεί υπό άλλη επαγγελματική ιδιότητα με τη συγκεκριμένη υπόθεση που χειρίστηκε, μεταξύ των ίδιων μερών.

Άρθρο 15 – Αρχή της ελεύθερης βούλησης των μερών

1. Ο διαμεσολαβητής υποχρεούται να διεξάγει τη διαμεσολάβηση με βάση την αρχή της ιδιωτικής αυτονομίας των μερών. Μεριμνά ώστε τα μέρη να κατανοούν τα χαρακτηριστικά της διαδικασίας που πρόκειται να ακολουθηθεί, καθώς και τον ρόλο αυτού και όλων των συμμετεχόντων και ενημερώνει τα μέρη ότι είναι ελεύθερα ανά πάσα στιγμή να αποχωρήσουν από τη διαδικασία χωρίς οποιαδήποτε αιτιολογία, κύρωση ή ποινή.

2. Ο διαμεσολαβητής βεβαιώνεται, ιδίως, ότι πριν από την έναρξη της διαδικασίας της διαμεσολάβησης τα μέρη έχουν συμφωνήσει ρητώς τους όρους και τις προϋποθέσεις για την υπαγωγή της διαφοράς τους στη διαμεσολάβηση, συμπεριλαμβανομένων ιδίως των διατάξεων που διέπουν την υποχρέωση εχεμύθειας του διαμεσολαβητή και των μερών.

3. Ο διαμεσολαβητής μεριμνά για την προσήκουσα διεξαγωγή της διαδικασίας διαμεσολάβησης.

4. Ο διαμεσολαβητής μπορεί να περατώσει τη διαδικασία διαμεσολάβησης μετά από αιτιολογημένη ενημέρωση των μερών, εφόσον: α) επέρχεται διευθέτηση της διαφοράς κατά τρόπο αντίθετο με τα χρηστά ήθη ή τη δημόσια τάξη, ή β) θεωρεί ότι η συνέχιση της διαμεσολάβησης είναι απολύτως αδύνατο να οδηγήσει στη διευθέτηση της διαφοράς.

5. Ο διαμεσολαβητής λαμβάνει κάθε πρόσφορο μέτρο προκειμένου να διασφαλιστεί ότι η λύση που θα εξευρεθεί για τη διευθέτηση της διαφοράς είναι προϊόν επίγνωσης και εμπεριστατωμένης συναίνεσης των μερών, καθώς επίσης και ότι τα μέρη κατανοούν τους όρους της συμφωνίας.

6. Ο διαμεσολαβητής οφείλει να ενημερώνει τα μέρη για τον τρόπο που μπορούν να καταστήσουν τη μεταξύ τους συμφωνία εκτελεστή, όπου αυτό είναι δυνατό.

Άρθρο 16 – Εχεμύθεια

Ο διαμεσολαβητής υποχρεούται να τηρεί απόρρητες τις πληροφορίες που έχουν προκύψει από τη διαμεσολάβηση ή σε σχέση με αυτήν, συμπεριλαμβανομένου του γεγονότος ότι πρόκειται να διεξαχθεί ή έχει διεξαχθεί διαμεσολάβηση, εκτός αν υποχρεούται να πράξει διαφορετικά από διάταξη νόμου ή για λόγους δημόσιας τάξης ή εφόσον τα μέρη συναινούν ρητά στην αποκάλυψη των πληροφοριών.

Άρθρο 17 – Πειθαρχικό Δίκαιο

Α. Γενικές αρχές

1. Η πειθαρχική διαδικασία είναι αυτοτελής και ανεξάρτητη από κάθε άλλη διαδικασία.

2. Οι πειθαρχικές ποινές επιβάλλονται από την Επιτροπή Δεοντολογίας και Πειθαρχικού Ελέγχου και από την Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης.

3. Κανένας δεν διώκεται για δεύτερη φορά για το ίδιο πειθαρχικό παράπτωμα, για το οποίο επιβάλλεται μόνο μία πειθαρχική ποινή. Νέα πειθαρχική δίωξη για το ίδιο παράπτωμα είναι απαράδεκτη.

4. Η με οποιονδήποτε τρόπο άρση του ποινικά κολάσιμου χαρακτήρα της πράξης ή η ολική ή μερική άρση των συνεπειών της ποινικής καταδίκης δεν αίρουν τον πειθαρχικά κολάσιμο χαρακτήρα της πράξης.

Β. Πειθαρχικά παραπτώματα

1. Πειθαρχικό παράπτωμα μπορεί να τελεστεί με πράξη ή παράλειψη του διαμεσολαβητή στο πλαίσιο των καθηκόντων του, η οποία είναι αντίθετη προς τις υποχρεώσεις του, όπως αυτές απορρέουν από τον παρόντα νόμο και συνδέονται άρρηκτα με τη διαμεσολάβηση, καθώς και από τον Κώδικα Δεοντολογίας Διαπιστευμένων Διαμεσολαβητών.

2. Πειθαρχικά παραπτώματα του διαμεσολαβητή αποτελούν ιδίως η χρησιμοποίηση της ιδιότητάς του για την επιδίωξη παράνομων σκοπών και η εν γένει αναξιοπρεπής ή απρεπής συμπεριφορά του.

3. Κάθε κακούργημα που τελείται από διαμεσολαβητή ως και κάθε εκ δόλου πλημμέλημα ασυμβίβαστο με την ιδιότητα του διαμεσολαβητή, αποτελεί αυτοτελές πειθαρχικό παράπτωμα.

4. Η μη τήρηση της αρχής της αμεροληψίας και της εχεμύθειας από μέρους του διαμεσολαβητή συνιστά σοβαρό πειθαρχικό παράπτωμα.

Γ. Παραγραφή

1. Τα πειθαρχικά παραπτώματα παραγράφονται δύο (2) έτη μετά την τέλεσή τους.

2. Ο χρόνος της παραγραφής αναστέλλεται για χρονικό διάστημα που δεν μπορεί να υπερβαίνει τους τρεις (3) μήνες, με την υποβολή της πειθαρχικής αναφοράς ενώπιον της Επιτροπής Δεοντολογίας και Πειθαρχικού Ελέγχου, από τα μέρη ή οποιονδήποτε τρίτο συμμετέχει στη διαδικασία διαμεσολάβησης ή από τον Πρόεδρο της Κεντρικής Επιτροπής Διαμεσολάβησης, ευθύς ως λάβει αναφορά με την οποία καταγγέλλονται πειθαρχικά επιλήψιμες πράξεις διαμεσολαβητή ή λάβει με οποιονδήποτε τρόπο γνώση τέτοιων πράξεων.

Δ. Πειθαρχικές ποινές

1. Οι πειθαρχικές ποινές είναι: α) η σύσταση, β) η έγγραφη επίπληξη, γ) η προσωρινή ανάκληση της διαπίστευσης έως και ένα (1) έτος, δ) η οριστική ανάκληση της διαπίστευσης.

2. Η ποινή της οριστικής ανάκλησης της διαπίστευσης επιβάλλεται μόνο σε ιδιαίτερα βαριές περιπτώσεις πειθαρχικών παραπτωμάτων. Τέτοιες προϋποθέσεις συντρέχουν ιδίως αν ο διαμεσολαβητής: α) καταδικάστηκε αμετάκλητα για κακούργημα ή για οποιοδήποτε εκ δόλου πλημμέλημα ασυμβίβαστο με τον θεσμό της διαμεσολάβησης, β) τιμωρήθηκε κατ' επανάληψη με ποινή προσωρινής ανάκλησης της διαπίστευσης τουλάχιστον για έξι (6) μήνες συνολικά εντός τριετίας.

3. Όταν πρόκειται για παράπτωμα που οφείλεται σε ελαφρά αμέλεια, το αρμόδιο πειθαρχικό όργανο μπορεί να μην επιβάλει ποινή, εκτιμώντας τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έχει τελεστεί το παράπτωμα.

Ε. Συνέπειες ανάκλησης διαπίστευσης

1. Ο διαμεσολαβητής, στον οποίο έχει επιβληθεί οριστική ή προσωρινή ανάκληση διαπίστευσης, δεν επιτρέπεται να ενεργεί ως διαμεσολαβητής για όσο χρόνο αυτή διαρκεί.

2. Το κύρος της επιτυχούς έκβασης της διαμεσολάβησης και του συμφωνητικού που καταρτίστηκε δεν θίγεται από την ποινή που επιβλήθηκε στον διαμεσολαβητή.

3. Η Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης οφείλει να ενημερώνει τα μητρώα του άρθρου 29 του παρόντος για την επιβληθείσα προσωρινή ή οριστική ανάκληση της διαπίστευσης του διαμεσολαβητή από τα καθήκοντά του.

ΣΤ. Πειθαρχικά όργανα

1. Η Επιτροπή Δεοντολογίας και Πειθαρχικού Ελέγχου, που ορίζεται από την Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης, διακρίνεται σε πρωτοβάθμια επιτροπή μονομελούς σύνθεσης και δευτεροβάθμια επιτροπή τριμελούς σύνθεσης, με ισάριθμα αναπληρωματικά μέλη. Η θητεία των μελών της είναι διετής και μπορεί να ανανεώνεται. Μέλος της δευτεροβάθμιας επιτροπής δεν μπορεί να είναι το μέλος που εξέδωσε την πρωτοβάθμια πειθαρχική απόφαση. Αν η Επιτροπή Δεοντολογίας και Πειθαρχικού Ελέγχου κρίνει ότι πρέπει να επιβληθεί η ποινή της οριστικής ανάκλησης της διαπίστευσης, τότε αρμόδια προς τούτο είναι η Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης που συνεδριάζει σε Ολομέλεια.

2. Οι διατάξεις του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας για τις δηλώσεις αποχής και εξαίρεσης των δικαστών ισχύουν αναλογικά.

3. Αίτηση εξαίρεσης είναι απαράδεκτη όταν αφορά τόσα μέλη του πειθαρχικού οργάνου ώστε να καθίσταται αδύνατη η νόμιμη συγκρότησή του.

4. Για κάθε ειδικότερο θέμα πειθαρχικού ελέγχου αποφασίζει η Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης, οι αποφάσεις της οποίας εκτελούνται με επιμέλεια του Προέδρου της ή του μέλους της που ειδικά ορίστηκε από αυτόν.

5. Για την υποβολή αναφοράς κατά διαμεσολαβητή απαιτείται επί ποινή απαραδέκτου η κατάθεση παράβολου, ποσού τριάντα (30) ευρώ, το ύψος του οποίου αναπροσαρμόζεται με κοινή απόφαση των Υπουργών Δικαιοσύνης και Οικονομικών.

Άρθρο 18 – Αμοιβή διαμεσολαβητή

1. Η αμοιβή του διαμεσολαβητή ορίζεται ελεύθερα με έγγραφη συμφωνία του διαμεσολαβητή και των μερών.

2. Εάν δεν υπάρχει έγγραφη συμφωνία, η αμοιβή του διαμεσολαβητή ορίζεται ως εξής: α) στις περιπτώσεις του άρθρου 6 του παρόντος, το επισπεύδον μέρος προκαταβάλλει στον διαμεσολαβητή ποσό πενήντα (50,00) ευρώ ως αμοιβή για την υποχρεωτική αρχική συνεδρία. Το ποσό αυτό βαρύνει τα μέρη κατ' ισομοιρία. Σε περίπτωση που η διαφορά αχθεί ενώπιον δικαστηρίου, το μέρος της διαφοράς που δεν προσήλθε στη διαδικασία της διαμεσολάβησης, παρότι κλήθηκε νόμιμα προς τούτο σύμφωνα με το άρθρο 7 του παρόντος ή δεν κατέβαλε το ποσό που του αναλογεί για την αμοιβή του διαμεσολαβητή για την υποχρεωτική αρχική συνεδρία, καταδικάζεται σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 176 επ. Κ.Πολ.Δ. σε ολόκληρο το ποσό που κατέβαλε το επισπεύδον μέρος για την υποχρεωτική αρχική συνεδρία. Το ποσό αυτό λογίζεται ως δικαστικό έξοδο ανεξάρτητα από την έκβαση της δίκης, β) για κάθε ώρα διαμεσολάβησης μετά την υποχρεωτική αρχική συνεδρία η ελάχιστη αμοιβή ορίζεται στο ποσό των ογδόντα (80,00) ευρώ και βαρύνει τα μέρη κατ' ισομοιρία.

3. Τα ποσά της παραγράφου 2 μπορούν να αναπροσαρμόζονται με απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης.

4. Ο διαμεσολαβητής οφείλει να παρέχει στα μέρη πλήρη ενημέρωση για την αμοιβή του σύμφωνα με την παράγραφο 2.

Άρθρο 19 – Κωδικός Αριθμός Δραστηριότητας (ΚΑΔ)

Επιτρέπεται η άσκηση αποκλειστικά και μόνο του επαγγέλματος του διαμεσολαβητή. Με απόφαση του Υπουργού Οικονομικών ορίζεται η δημιουργία Κωδικού Αριθμού Δραστηριότητος (ΚΑΔ) για το επάγγελμα του διαπιστευμένου διαμεσολαβητή και οι λεπτομέρειες για την εφαρμογή του για όσους επιθυμούν να το ασκήσουν και δεν διαθέτουν άλλον.

Άρθρο 20 – Ενώσεις προσώπων διαμεσολαβητών

Ενώσεις προσώπων διαπιστευμένων διαμεσολαβητών με σκοπό την παροχή υπηρεσιών διαμεσολάβησης συνιστώνται και λειτουργούν με τη συμμετοχή διαμεσολαβητών, σύμφωνα με τις εκάστοτε ισχύουσες διατάξεις.

Άρθρο 21 – Εκθέσεις Πεπραγμένων Διαμεσολαβητών

Κάθε διαπιστευμένος διαμεσολαβητής υποχρεούται ανά τετράμηνο κάθε ημερολογιακού έτους και μέσα στις επόμενες δεκαπέντε (15) ημέρες από τη λήξη του, να ενημερώνει για τα πεπραγμένα του την Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης, η οποία προβαίνει στον έλεγχό τους. Η ενημέρωση πραγματοποιείται αποκλειστικά με ευθύνη του διαμεσολαβητή στην ατομική του καρτέλα που τηρείται στον ιστότοπο της Κεντρικής Επιτροπής Διαμεσολάβησης. Η Έκθεση Πεπραγμένων περιλαμβάνει κατ' ελάχιστο τον αριθμό των διαμεσολαβήσεων που πραγματοποίησε ο διαμεσολαβητής, το αποτέλεσμα και τη διάρκεια κάθε διαμεσολάβησης, τη φύση της υπόθεσης και την κατάθεση ή μη πρακτικού στο αρμόδιο δικαστήριο, σύμφωνα με την παράγραφο 4 του άρθρου 7 και την παράγραφο 1 του άρθρου 8 του παρόντος. Η υποχρέωση αποστολής της Έκθεσης Πεπραγμένων υφίσταται για κάθε διαμεσολαβητή, ανεξαρτήτως αν έχει διεξάγει διαμεσολαβήσεις ή όχι εντός του τετραμήνου.

Άρθρο 22 – Φορείς κατάρτισης

1. Φορέας κατάρτισης διαμεσολαβητών (εφεξής «Φορέας»), που λειτουργεί με άδεια, η οποία χορηγείται κατόπιν ειδικής και αιτιολογημένης απόφασης της Κεντρικής Επιτροπής Διαμεσολάβησης, είναι:

Α. Νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου, δικαίωμα σύστασης του οποίου έχουν: α) ένας δικηγορικός σύλλογος ή περισσότεροι από κοινού, β) ένας ή περισσότεροι δικηγορικοί σύλλογοι σε σύμπραξη με επιστημονικούς, εκπαιδευτικούς ή επαγγελματικούς φορείς ή επιμελητήρια. Στις περιπτώσεις α΄ και β΄ είναι δυνατή η σύμπραξη και με φορέα κατάρτισης της αλλοδαπής, εγνωσμένου κύρους και διεθνούς αναγνώρισης και εμπειρίας στην παροχή εκπαίδευσης διαμεσολάβησης και γενικότερα στις εναλλακτικές μεθόδους επίλυσης διαφορών ή στη διενέργεια διαμεσολαβήσεων.

Β. Κέντρο Επιμόρφωσης και Διά Βίου Μάθησης (Κ.Ε.ΔΙ.ΒΙ.Μ.) Ανώτατου Εκπαιδευτικού Ιδρύματος (Α.Ε.Ι.), το οποίο διαθέτει σχετικό πρόγραμμα και η λειτουργία του διέπεται αποκλειστικά από τις ισχύουσες κάθε φορά διατάξεις περί λειτουργίας των Α.Ε.Ι., υπό τον όρο ότι τηρούνται όλες οι προϋποθέσεις του παρόντος νόμου για τα προσόντα των εκπαιδευτών, για την εκπαίδευση με αντικείμενο τη διαμεσολάβηση και τον ελάχιστο αριθμό εκπαιδευτών και εκπαιδευόμενων.

Γ. Φυσικό πρόσωπο ή νομικό πρόσωπο που έχει συσταθεί σύμφωνα με τα εκάστοτε ισχύοντα στην ελληνική νομοθεσία ή στη νομοθεσία κράτους–μέλους, το οποίο έχει ως κύριο σκοπό την παροχή εκπαίδευσης με αντικείμενο τη διαμεσολάβηση και τους λοιπούς εναλλακτικούς τρόπους επίλυσης διαφορών.

Οι ανωτέρω Φορείς αδειοδοτούνται σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 23 έως 25 του παρόντος.

2. Ο Φορέας έχει διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια, εξαιρουμένων των Κέντρων Διά Βίου Μάθησης.

3. Ο Φορέας υποχρεούται να απασχολεί κατ' ελάχιστο: α) έναν (1) Διευθυντή του Φορέα και β) έναν (1) Διευθυντή Κατάρτισης. Οι ανωτέρω πρέπει να κατέχουν τίτλο σπουδών τριτοβάθμιας εκπαίδευσης της ημεδαπής ή αντίστοιχο τίτλο σπουδών σχολής της αλλοδαπής.

4. Ο Φορέας υποχρεούται να απασχολεί διοικητικό προσωπικό για γραμματειακή υποστήριξη.

5. Ο σκοπός του Φορέα είναι: α) ο σχεδιασμός προγραμμάτων και η παροχή υπηρεσιών βασικής εκπαίδευσης κατ' ελάχιστο ογδόντα (80) ωρών, β) ο σχεδιασμός προγραμμάτων μετεκπαίδευσης πέραν των ογδόντα (80) ωρών της βασικής εκπαίδευσης των υποψήφιων διαμεσολαβητών για την περαιτέρω απόκτηση των αναγκαίων για την άσκηση της διαμεσολάβησης γνώσεων και δεξιοτήτων και για την επιμόρφωσή τους.

6. Οι Φορείς Κατάρτισης υποχρεούνται να συνεργάζονται με τουλάχιστον τρεις (3) εκπαιδευτές, προκειμένου να παρέχουν ποιοτική εκπαίδευση. Οι εκπαιδευτές πρέπει να είναι διαπιστευμένοι διαμεσολαβητές και είτε να κατέχουν μεταπτυχιακό ή διδακτορικό τίτλο στον τομέα της εξωδικαστικής επίλυσης διαφορών ή σε συναφή επιστημονικό κλάδο (ιδίως νομικής επιστήμης ή επιστημών οικονομίας ή διοίκησης ή κοινωνικών επιστημών) είτε να έχουν τουλάχιστον εκατόν εξήντα (160) ώρες αποδεδειγμένης μετεκπαίδευσης πέραν της βασικής εκπαίδευσης στη διαμεσολάβηση ή τουλάχιστον εκατόν εξήντα (160) ώρες αποδεδειγμένης εμπειρίας ως εκπαιδευτές διαμεσολαβητών. Επιπλέον οι εκπαιδευτές πρέπει να διαθέτουν τετραετή επαγγελματική εμπειρία στο γνωστικό τους αντικείμενο, να έχουν συμμετάσχει σε διαδικασίες διαμεσολάβησης υπό την ιδιότητα του διαμεσολαβητή ή βοηθού διαμεσολαβητή ή νομικού παραστάτη, καθώς και σε συνέδρια, σεμινάρια και ερευνητικά προγράμματα συναφή με τη διαμεσολάβηση.

7. Ο αριθμός των υποψήφιων διαμεσολαβητών που συμμετέχουν σε κάθε εκπαιδευτικό κύκλο στα προγράμματα βασικής εκπαίδευσης δεν μπορεί να υπερβαίνει τους είκοσι έναν (21). Οι εκπαιδευτές δεν δύνανται να είναι λιγότεροι από δύο (2) για κάθε εκπαιδευτικό κύκλο.

Άρθρο 23 – Αδειοδότηση Φορέων κατάρτισης

1. Ο ενδιαφερόμενος Φορέας, προκειμένου να λάβει άδεια λειτουργίας, υποβάλλει στην Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης φάκελο που περιλαμβάνει:

α) την αίτησή του για αδειοδότηση, β) θεωρημένο αντίγραφο βεβαίωσης έναρξης εργασιών του από την αρμόδια Δ.Ο.Υ. (η υποχρέωση αυτή δεν υφίσταται για τα Κ.Ε.ΔΙ.ΒΙ.Μ. των Α.Ε.Ι.), γ) κατάλογο με το εκπαιδευτικό προσωπικό, με τα βιογραφικά αυτού, συνοδευόμενα από επικυρωμένα αποδεικτικά τίτλων σπουδών και εκπαιδευτικής ή επαγγελματικής εμπειρίας, όπως πιστοποιητικά προϋπηρεσίας, βεβαιώσεις φορέων, επίσημα έγγραφα επαγγελματικής εμπειρίας, καθώς και κατάλογο του λοιπού προσωπικού, δ) οποιοδήποτε νόμιμο έγγραφο που αποδεικνύει νομή, κατοχή, χρήση ή κυριότητα του χώρου εκπαίδευσης, ε) διάγραμμα κάτοψης του χώρου εκπαίδευσης, υπογεγραμμένο από μηχανικό, στο οποίο εμφαίνεται ότι ο εν λόγω χώρος διαθέτει τουλάχιστον τρεις χωριστές αίθουσες διδασκαλίας και ειδικότερα δύο αίθουσες κατάλληλες για τη διεξαγωγή των μαθημάτων και προσομοιώσεων και μία αίθουσα διαλέξεων, καθώς και αποτύπωση της προσβασιμότητας ΑΜΕΑ (το ελάχιστο εμβαδόν αιθουσών διδασκαλίας θα πρέπει να είναι δεκαπέντε (15) τετραγωνικά μέτρα και ενάμιση (1,5) τετραγωνικό μέτρο ανά εκπαιδευόμενο), στ) υπεύθυνη δήλωση του ν. 1599/1986 υπογεγραμμένη από τον ενδιαφερόμενο ή τον νόμιμο εκπρόσωπό του, αν πρόκειται για νομικό πρόσωπο, στην οποία βεβαιώνεται ότι οι αίθουσες διδασκαλίας πληρούν τους ισχύοντες όρους ασφαλείας, είναι κατάλληλες για τον σκοπό της εκπαίδευσης και έχουν επαρκή υλικοτεχνική υποδομή και ειδικότερα ότι διαθέτουν τον κατ' ελάχιστο απαιτούμενο εξοπλισμό, ο οποίος περιλαμβάνει: i. ένα διαφανοσκόπειο (overhead projector) και μία οθόνη προβολής ή οποιοδήποτε άλλο μέσο προβολής ήχου και εικόνας, ii. πίνακα ανά αίθουσα, iii. φωτοαντιγραφικό μηχάνημα, iv. μία τηλεόραση ή έναν υπολογιστή, v. τραπέζια και καθίσματα ανά αίθουσα, ανάλογα με τη δυναμικότητα της κάθε αίθουσας, ζ) πιστοποιητικό πυροπροστασίας για χρήση εκπαιδευτηρίου σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις, η) σύμβαση ασφάλισης αστικής ευθύνης και εγγυήσεων τουλάχιστον για ποσό διακοσίων χιλιάδων (200.000) ευρώ, θ) παράβολο χιλίων πεντακοσίων (1.500) ευρώ, το οποίο μπορεί να αναπροσαρμόζεται με κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομικών και Δικαιοσύνης.

Οι ήδη αδειοδοτημένοι Φορείς θεωρούνται ότι πληρούν τις προϋποθέσεις του παρόντος και η αδειοδότησή τους εξακολουθεί να ισχύει. Σε κάθε περίπτωση οι Φορείς αυτοί θα πρέπει να καταθέσουν τυχόν πρόσθετα δικαιολογητικά που προβλέπονται από τον παρόντα εντός εύλογης προθεσμίας από τη δημοσίευσή του.

2. Η Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης εντός δύο (2) μηνών από την κατάθεση πλήρους φακέλου με τα δικαιολογητικά ελέγχει την πληρότητά του. Σε περίπτωση που τα δικαιολογητικά είναι ελλιπή, ζητείται εγγράφως από τον αντίστοιχο Φορέα να αποστείλει, εντός τριάντα (30) ημερολογιακών ημερών από τη γνωστοποίηση, τα απαιτούμενα δικαιολογητικά δεόντως συμπληρωμένα. Μετά την παραλαβή, τα δικαιολογητικά εξετάζονται εκ νέου και η Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης αποφαίνεται για την πληρότητα του φακέλου. Ο παραπάνω έλεγχος καταλαμβάνει και τους ήδη αδειοδοτημένους φορείς.

3. Σε περίπτωση που ο ενδιαφερόμενος Φορέας είτε δεν προσκομίσει τα δικαιολογητικά εντός της ανωτέρω προθεσμίας των τριάντα (30) ημερών είτε αυτά που προσκομίζει είναι ελλιπή, σύμφωνα με τα οριζόμενα στην παράγραφο 1 και στα άρθρα 24 και 25 του παρόντος, η αίτηση απορρίπτεται με αιτιολογημένη απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής Διαμεσολάβησης. Ο ενδιαφερόμενος Φορέας, του οποίου απορρίφθηκε η αίτηση, δύναται να επανυποβάλει νέα αίτηση.

4. Ο ενδιαφερόμενος Φορέας, του οποίου ο φάκελος κρίνεται πλήρης, υπόκειται σε αξιολόγηση. Η αξιολόγησή του γίνεται με απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής Διαμεσολάβησης, βάσει των παρακάτω πέντε κριτηρίων: α) Οργάνωση, Λειτουργία, β) Επιστημονικό και λοιπό Προσωπικό, γ) Υλικοτεχνική Υποδομή, δ) Εκπαιδευτικό πρόγραμμα, ε) Επάρκεια του χώρου εκπαίδευσης.

5. Μετά την επιτυχή αξιολόγηση του πλήρους φακέλου χορηγείται στον ενδιαφερόμενο Φορέα άδεια λειτουργίας, άλλως η αίτησή του απορρίπτεται με ειδικά αιτιολογημένη απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής Διαμεσολάβησης.

6. Κάθε έτος, εντός του πρώτου δεκαπενθημέρου του Ιουλίου, οι Φορείς υποβάλλουν αναλυτική έκθεση για τη λειτουργία τους στην Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης, η οποία προβαίνει σε έλεγχο και αξιολόγηση της κατάστασης, σύμφωνα με τα οριζόμενα στο παρόν και σε περίπτωση ανεπάρκειας επιβάλλει τις ποινές της παραγράφου 8.

7. Αν διαπιστωθεί ότι για την αδειοδότηση και λειτουργία του Φορέα δηλώθηκαν ή κατατέθηκαν στοιχεία ανακριβή, η Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης ανακαλεί οριστικά την άδεια λειτουργίας του Φορέα.

8. Σε περίπτωση μη τήρησης των νόμιμων υποχρεώσεων του Φορέα κατά το στάδιο λειτουργίας του, η Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης επιβάλλει αιτιολογημένα, ανάλογα με τη βαρύτητα της παράβασης, τον βαθμό υπαιτιότητας και την τυχόν υποτροπή, μία από τις παρακάτω κυρώσεις: α) σύσταση προς συμμόρφωση, β) προσωρινή ανάκληση της άδειας του Φορέα από έναν (1) μήνα έως και έξι (6) μήνες, γ) οριστική ανάκληση της άδειας του Φορέα.

9. Με απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης μπορούν να τροποποιούνται οι όροι και οι προϋποθέσεις αδειοδότησης και λειτουργίας των φορέων κατάρτισης διαμεσολαβητών.

Άρθρο 24 – Αδειοδότηση φυσικών προσώπων

Ο ενδιαφερόμενος Φορέας, εφόσον είναι φυσικό πρόσωπο, πέραν των δικαιολογητικών του άρθρου 23 του παρόντος, υποβάλλει:

α) υπεύθυνη δήλωση του ν. 1599/1986 θεωρημένη για το γνήσιο της υπογραφής, στην οποία θα αναγράφεται: αα) ότι ο αιτών δεν έχει την ιδιότητα του δημοσίου υπαλλήλου, υπαλλήλου Ν.Π.Δ.Δ. και Ο.Τ.Α., ββ) ότι δεν έχει καταδικαστεί ή παραπεμφθεί με τελεσίδικο βούλευμα σύμφωνα με τα άρθρα 8 και 9 του Υπαλληλικού Κώδικα (ν. 3528/2007, Α΄ 26), όπως τροποποιήθηκε και ισχύει, γγ) ότι δεν έχει απολυθεί από θέση δημόσιου υπαλλήλου ή ιδιωτικού εκπαιδευτικού για λόγους πειθαρχικούς, δδ) ότι δεν του έχει επιβληθεί η διοικητική κύρωση της ανάκλησης της άδειας ίδρυσης ή της άδειας λειτουργίας για ίδιο ή άλλο ιδιωτικό φορέα εκπαίδευσης και κατάρτισης την τελευταία δεκαετία και εε) ο τόπος μόνιμης κατοικίας του αιτούντος,

β) ασφαλιστική ενημερότητα (ως εργοδότης και ως ασφαλισμένος),

γ) φορολογική ενημερότητα,

δ) πιστοποιητικό του Πρωτοδικείου περί μη κατάθεσης αίτησης για κήρυξη του φυσικού προσώπου σε κατάσταση πτώχευσης και περί μη κήρυξης σε κατάσταση πτώχευσης ή ισοδύναμο έγγραφο αρμόδιας αρχής κράτους εφόσον τέτοιο έγγραφο προβλέπεται κατά το δίκαιό του.

Άρθρο 25 – Αδειοδότηση νομικών προσώπων

1. Ο ενδιαφερόμενος Φορέας, εφόσον είναι νομικό πρόσωπο, πέραν των δικαιολογητικών του άρθρου 23 του παρόντος, υποβάλλει: α) επικυρωμένο αντίγραφο του καταστατικού του, από το οποίο προκύπτει με σαφήνεια ο σκοπός του και πρόσφατο πιστοποιητικό μεταβολών του Γενικού Εμπορικού Μητρώου (Γ.Ε.Μ.Η.), β) ασφαλιστική ενημερότητα, γ) φορολογική ενημερότητα, δ) πιστοποιητικό του Πρωτοδικείου περί μη κατάθεσης αίτησης για κήρυξη του νομικού προσώπου σε κατάσταση πτώχευσης και περί μη κήρυξης σε κατάσταση πτώχευσης ή ισοδύναμο έγγραφο αρμόδιας αρχής του κράτους-μέλους, στο οποίο το νομικό πρόσωπο έχει την έδρα του, εφόσον τέτοιο έγγραφο προβλέπεται κατά το δίκαιό του.

2. Ο νόμιμος εκπρόσωπος του νομικού προσώπου, υποβάλλει: α) υπεύθυνη δήλωση του ν. 1599/1986, θεωρημένη για το γνήσιο της υπογραφής, στην οποία θα αναγράφεται: αα) ότι δεν έχει την ιδιότητα του δημοσίου υπαλλήλου, υπαλλήλου Ν.Π.Δ.Δ. και Ο.Τ.Α., ββ) ότι δεν έχει καταδικαστεί ή παραπεμφθεί με τελεσίδικο βούλευμα σύμφωνα με τα άρθρα 8 και 9 του Υπαλληλικού Κώδικα (ν. 3528/2007, Α΄ 26), όπως τροποποιήθηκε και ισχύει, γγ) ότι δεν έχει απολυθεί από θέση δημόσιου υπαλλήλου ή ιδιωτικού εκπαιδευτικού για λόγους πειθαρχικούς, δδ) ότι δεν του έχει επιβληθεί η διοικητική κύρωση της ανάκλησης της άδειας ίδρυσης ή της άδειας λειτουργίας για ίδιο ή άλλον ιδιωτικό φορέα εκπαίδευσης και κατάρτισης την τελευταία δεκαετία, εε) ότι δεν έχει επιβληθεί στο νομικό πρόσωπο η διοικητική κύρωση της ανάκλησης της άδειας ίδρυσης ή της άδειας λειτουργίας για ίδιον ή άλλον ιδιωτικό φορέα εκπαίδευσης και κατάρτισης την τελευταία δεκαετία και στστ) ο τόπος μόνιμης διαμονής του, β) ασφαλιστική ενημερότητα εκπροσώπου (ως εργοδότης και ως ασφαλισμένος), γ) φορολογική ενημερότητα εκπροσώπου, δ) πιστοποιητικό του Πρωτοδικείου περί μη κατάθεσης αίτησης για κήρυξη του φυσικού προσώπου σε κατάσταση πτώχευσης και περί μη κήρυξης σε κατάσταση πτώχευσης ή ισοδύναμο έγγραφο αρμόδιας αρχής κράτους εφόσον τέτοιο έγγραφο προβλέπεται κατά το δίκαιό του.

Άρθρο 26 – Υποψήφιοι διαμεσολαβητές

Οι υποψήφιοι διαμεσολαβητές έχουν δικαίωμα να υποβάλουν αίτηση στον Φορέα για τη συμμετοχή τους σε προγράμματα βασικής εκπαίδευσης, εφόσον κατέχουν τίτλο σπουδών ανώτατου εκπαιδευτικού ιδρύματος της ημεδαπής ή ισότιμο τίτλο σπουδών φορέα αναγνωρισμένου κύρους της αλλοδαπής και προσκομίσουν απόσπασμα ποινικού μητρώου που αποδεικνύει ότι δεν συντρέχουν τα κωλύματα του άρθρου 8 του ν. 3528/2007 (Α΄ 26).

Άρθρο 27 – Πρόγραμμα σπουδών

Α. Το ελάχιστο περιεχόμενο του βασικού εκπαιδευτικού προγράμματος σπουδών και της εξεταστέας ύλης υποψηφίων διαμεσολαβητών απαιτεί τουλάχιστον ογδόντα (80) ώρες διδασκαλίας, από τις οποίες τουλάχιστον πενήντα (50) ώρες διά ζώσης παρακολούθησης και έχει ως εξής:

• Η διαμεσολάβηση και λοιπές μορφές εναλλακτικής επίλυσης διαφορών. Η εξέλιξη του θεσμού διεθνώς. • Η Οδηγία 2008/52/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 21ης Μαΐου 2008 για ορισμένα θέματα διαμεσολάβησης σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις. • Θεμελιώδη χαρακτηριστικά, βασικές έννοιες και αρχές, ως και ορισμός του θεσμού της διαμεσολάβησης κατά το ελληνικό και ευρωπαϊκό δίκαιο. • Πεδίο εφαρμογής – Προϋποθέσεις υπαγωγής διαφορών στη διαμεσολάβηση. • Τρόποι προσφυγής στη διαμεσολάβηση – Συμφωνία υπαγωγής στη διαμεσολάβηση – Συνέπειες. • Διαδικασία διεξαγωγής της διαμεσολάβησης. Στάδια. Νομικοί παραστάτες και άλλα πρόσωπα. • Πρακτικό διαμεσολάβησης – Εκτελεστότητα. • Διαμεσολαβητής – Ρόλος – Ευθύνη διαμεσολαβητή. • Κώδικας Πειθαρχικός και Δεοντολογίας. • Δεξιότητες και τεχνικές διαμεσολάβησης – Τεχνικές Διαπραγμάτευσης και Επικοινωνίας – Βασικές έννοιες της ψυχολογίας στη διαμεσολάβηση. • Προσομοιώσεις διαμεσολάβησης. Πρακτική Εφαρμογή αυτών. • Θεμελιώδεις έννοιες Ιδιωτικού Δικαίου. • Γενικό Εμπορικό Δίκαιο, Εταιρείες, Αξιόγραφα.

Οι δικαστικοί λειτουργοί, οι δικηγόροι και οι συμβολαιογράφοι δύνανται να εξαιρούνται από την παρακολούθηση των νομικών μαθημάτων του Προγράμματος Σπουδών του παρόντος άρθρου, δηλαδή τις Θεμελιώδεις έννοιες Ιδιωτικού Δικαίου, το Γενικό Εμπορικό Δίκαιο, τις Εταιρείες και τα Αξιόγραφα.

Β. Μετεκπαίδευση διαμεσολαβητών. Η μετεκπαίδευση των διαπιστευμένων διαμεσολαβητών συνίσταται στην ανά τριετία υποχρεωτική πρόσθετη εκπαίδευσή τους, ελάχιστης διάρκειας είκοσι (20) ωρών, η οποία παρέχεται από αδειοδοτημένους φορείς ή από αναγνωρισμένους φορείς της αλλοδαπής.

Άρθρο 28 – Διαπίστευση διαμεσολαβητών

1. Η διαπίστευση των διαμεσολαβητών και η εγγραφή τους στα Μητρώα του άρθρου 29 του παρόντος γίνεται από την Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης κατόπιν εξετάσεων. Οι ήδη διαπιστευμένοι διαμεσολαβητές κατά την έναρξη ισχύος του παρόντος διατηρούν τη διαπίστευσή τους.

2. Οι εξετάσεις των υποψήφιων διαμεσολαβητών διενεργούνται τουλάχιστον δύο φορές τον χρόνο από την Επιτροπή Εξετάσεων, όπως αυτή έχει οριστεί από την Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης. Οι εξετάσεις είναι γραπτές και προφορικές και συμπεριλαμβάνουν αξιολόγηση σε προσομοιώσεις.

Β. (Τρόπος διεξαγωγής των εξετάσεων, κριτήρια, προϋποθέσεις και όροι — ricostruito da estratti verificati della fonte, cfr. nota di cautela sopra):

α) Ο τόπος, ο χρόνος και ο τρόπος διεξαγωγής των εξετάσεων καθορίζονται με απόφαση της Επιτροπής Εξετάσεων, η οποία κοινοποιείται στους αδειοδοτημένους φορείς κατάρτισης και αναρτάται στην οικεία ιστοσελίδα του Υπουργείου Δικαιοσύνης τουλάχιστον τριάντα (30) ημέρες πριν από τη διεξαγωγή τους.

β) Προϋπόθεση συμμετοχής είναι η υποβολή αίτησης, συνοδευόμενης από πιστοποιητικό του φορέα κατάρτισης που βεβαιώνει τη λήψη βασικής εκπαίδευσης, καθώς και από παράβολο εκατό (100) ευρώ υπέρ του Δημοσίου.

γ) Οι γραπτές εξετάσεις περιλαμβάνουν εβδομήντα (70) ερωτήσεις πολλαπλής επιλογής και δύο (2) ερωτήσεις με απαντήσεις σύντομης ανάπτυξης έως εκατόν πενήντα (150) λέξεις. Τα αποτελέσματα ανακοινώνονται εντός τριάντα (30) ημερών από το πέρας τους.

δ) Οι υποψήφιοι που απουσιάζουν κατά την έναρξη των εξετάσεων αποκλείονται. Τα γραπτά μονογράφονται από μέλος της Επιτροπής και δεν φέρουν υπογραφή ή άλλο διακριτικό γνώρισμα πλην των ατομικών στοιχείων του υποψηφίου, τα οποία επιδεικνύονται με το δελτίο αστυνομικής ταυτότητας και στη συνέχεια καλύπτονται με αδιαφανή ταινία.

ε) Οι επιτυχόντες στις γραπτές εξετάσεις καλούνται εντός τριάντα (30) εργάσιμων ημερών σε προφορικές εξετάσεις, οι οποίες συνίστανται στην εξέταση επί των τεχνικών της διαμεσολάβησης, με χρήση ρόλων και προσομοιώσεων.

στ) Επιτυχόντες θεωρούνται όσοι έχουν λάβει μέσο όρο βαθμολογίας των δύο εξετάσεων τουλάχιστον εβδομήντα τοις εκατό (70%), χωρίς βαθμολογία κατώτερη του πενήντα τοις εκατό (50%) σε καμία από τις δύο εξετάσεις.

ζ) Η απόφαση της Επιτροπής Εξετάσεων γνωστοποιείται στην Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης, η οποία διαπιστεύει τους οριστικούς επιτυχόντες.

η) Ο υποψήφιος διαμεσολαβητής που απέτυχε σε τρεις (3) εξεταστικές περιόδους οφείλει να προσκομίσει νέο πιστοποιητικό εκπαίδευσης για να συμμετάσχει εκ νέου.

θ) Οι αποτυχόντες δύνανται να λάβουν γνώση των αποτελεσμάτων τους εντός δεκαπέντε (15) ημερών, χωρίς να έχουν δικαίωμα αναβαθμολόγησης· μετά την παρέλευση της προθεσμίας αυτής τα γραπτά και οι προφορικές βαθμολογίες καταστρέφονται.

ι) Για την επίλυση οποιουδήποτε ζητήματος ανακύπτει σχετικά με την εφαρμογή ή ερμηνεία του παρόντος άρθρου αρμόδια είναι η Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης.

Άρθρο 29 – Ενημέρωση κοινού – Μητρώα Διαμεσολαβητών

1. Η Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης παρέχει πληροφόρηση σχετικά με τον θεσμό της διαμεσολάβησης και τον τρόπο πρόσβασης στις υπηρεσίες των διαμεσολαβητών.

2. Η Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης καταρτίζει και τηρεί σε ηλεκτρονική μορφή τα παρακάτω Μητρώα Διαμεσολαβητών, τα οποία αναρτώνται στον ιστότοπο του Υπουργείου Δικαιοσύνης: α) Γενικό Μητρώο Διαμεσολαβητών, στο οποίο εγγράφονται οι διαπιστευμένοι διαμεσολαβητές όλης της επικράτειας κατ' απόλυτη αλφαβητική σειρά και β) Ειδικό Μητρώο Διαμεσολαβητών, στο οποίο εγγράφονται οι διαπιστευμένοι διαμεσολαβητές που εδρεύουν στην περιφέρεια κάθε Πρωτοδικείου της επικράτειας κατ' αύξοντα αριθμό μητρώου διαπίστευσης.

3. Σε κάθε διαπιστευμένο διαμεσολαβητή αποδίδεται ένας μοναδικός αριθμός μητρώου.

4. Τα Μητρώα Διαμεσολαβητών περιέχουν υποχρεωτικά τις ακόλουθες πληροφορίες του διαπιστευμένου διαμεσολαβητή: α) τα προσωπικά στοιχεία της ταυτότητάς του, την ηλεκτρονική διεύθυνση, τα λοιπά στοιχεία επικοινωνίας του και τον αριθμό μητρώου του, β) το είδος της βασικής επαγγελματικής του δραστηριότητας, τον τίτλο των βασικών σπουδών και τους τυχόν μεταπτυχιακούς τίτλους του, γ) τον Φορέα εκπαίδευσης διαμεσολαβητών, το εκπαιδευτικό πρόγραμμα σπουδών του και τις ώρες διδασκαλίας του προγράμματός του, δ) μετεκπαιδεύσεις και άλλες επιστημονικές δραστηριότητές του συναφείς με τη διαμεσολάβηση και ε) κατηγορίες των υποθέσεων που αναλαμβάνει.

5. Ο διαμεσολαβητής είναι υποχρεωμένος να ενημερώνει άμεσα την Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης για κάθε αλλαγή των ανωτέρω προσωπικών του στοιχείων, η οποία τα ελέγχει και δύναται να καλεί τον διαμεσολαβητή σε παροχή διευκρινίσεων.

6. Διαμεσολαβητής, ο οποίος έχει διαπιστευθεί σε άλλο κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τηρώντας τις διατάξεις που προβλέπονται στο κράτος-μέλος, ώστε νομίμως να ασκεί το επάγγελμα του διαμεσολαβητή, εγγράφεται στα Μητρώα Διαμεσολαβητών κατόπιν αιτήσεώς του. Η αίτηση συνοδεύεται από τα ακόλουθα έγγραφα: α) αποδεικτικό της ιθαγένειας του αιτούντος, β) αντίγραφο των βεβαιώσεων επάρκειας ή του τίτλου εκπαίδευσης που παρέχει πρόσβαση στο επάγγελμα του διαμεσολαβητή στο άλλο κράτος-μέλος, γ) βεβαίωση τυχόν επαγγελματικής εμπειρίας του αιτούντος στη διαμεσολάβηση. Η Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης εξετάζει τα έγγραφα που προσκόμισε ο ενδιαφερόμενος και δύναται να τον καλέσει για παροχή διευκρινίσεων σχετικά με την εκπαίδευσή του.

7. Με απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης δύνανται να καθορίζονται οι λεπτομέρειες για την τήρηση των Μητρώων του παρόντος, καθώς και να δημιουργούνται επιπρόσθετα Μητρώα για την πληρέστερη οργάνωση του θεσμού, όπως Μητρώο Διαμεσολαβητών Νομικής Βοήθειας, Μητρώο Εκπαιδευτών, Μητρώο Διαμεσολαβητών διαπιστευμένων στην αλλοδαπή κ.ά.

Άρθρο 30 – Εκούσια παραίτηση – Αναστολή άσκησης καθηκόντων διαμεσολάβησης

1. Κάθε διαμεσολαβητής έχει το δικαίωμα παραίτησης από την ιδιότητα αυτή. Η αίτηση παραίτησης υποβάλλεται ηλεκτρονικά προς την Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης, η οποία τον διαγράφει από τα Μητρώα του άρθρου 29 του παρόντος. Από την ημερομηνία κατάθεσης της σχετικής αίτησης, επέρχεται αυτοδικαίως η παύση των καθηκόντων και υποχρεώσεων του διαμεσολαβητή, με εξαίρεση την υποχρέωσή του να υποβάλει Έκθεση Πεπραγμένων για όσο χρονικό διάστημα ασκούσε τα καθήκοντά του.

2. Διαμεσολαβητής που παραιτήθηκε από τα καθήκοντά του δύναται να επανεγγραφεί στα Μητρώα του άρθρου 29 του παρόντος, εφόσον δεν έχουν παρέλθει πέντε (5) χρόνια από την παραίτησή του. Για την επανεγγραφή του υποχρεούται να υποβάλει ηλεκτρονικά αίτηση προς την Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης και να συμπληρώσει τον ελάχιστο χρόνο μετεκπαίδευσης, σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος.

3. Δεν επιτρέπεται επανεγγραφή διαμεσολαβητή που απώλεσε την ιδιότητά του, αν έχει επιβληθεί σε βάρος του ποινή οριστικής ανάκλησης της διαπίστευσης.

4. Οι διατάξεις των παραγράφων 1 και 2 του παρόντος άρθρου ισχύουν και στην περίπτωση που ο διαμεσολαβητής επιθυμεί να προβεί σε αναστολή των καθηκόντων του για οποιονδήποτε λόγο.

5. Στις παραπάνω περιπτώσεις αποδοχής παραίτησης, αναστολής καθηκόντων ή επαναδιορισμού δεν απαιτείται η έκδοση διοικητικής πράξης και αρκεί η σχετική σημείωση στα Μητρώα διαμεσολαβητών. Σε περίπτωση θανάτου διαπιστευμένου διαμεσολαβητή αυτός διαγράφεται από τα Μητρώα του παρόντος νόμου, με μόνη την προσκόμιση ληξιαρχικής πράξης θανάτου, χωρίς την περαιτέρω έκδοση σχετικής διοικητικής πράξης.

Άρθρο 31 – Νομική βοήθεια

Οι διατάξεις του ν. 3226/2004 (Α΄ 24) για την παροχή νομικής βοήθειας σε πολίτες χαμηλού εισοδήματος εφαρμόζονται αναλογικά για τους διαμεσολαβητές και τους νομικούς παραστάτες του άρθρου 2. Με κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομικών και Δικαιοσύνης καθορίζονται η διαδικασία καταβολής, οι προϋποθέσεις και το ύψος της αποζημίωσης των προσώπων αυτών, καθώς και κάθε άλλο ειδικότερο ζήτημα που αφορά την εφαρμογή του παρόντος. Με όμοια απόφαση καθορίζεται και η αποζημίωση των προσώπων της παρούσας, που έχουν ήδη διορισθεί μετά την έναρξη ισχύος του παρόντος και πριν από τη δημοσίευση της απόφασης του Υπουργού Δικαιοσύνης περί δημιουργίας Μητρώου Διαμεσολαβητών Νομικής Βοήθειας, σύμφωνα με όσα ορίζονται στην παρ. 7 του άρθρου 29.

Άρθρο 44 – Έναρξη ισχύος

Η ισχύς του παρόντος αρχίζει από τη δημοσίευσή του στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, πλην των άρθρων 6 και 7 του παρόντος, τα οποία τίθενται σε ισχύ και καταλαμβάνουν τις αγωγές που κατατίθενται μετά την παρέλευση των κατωτέρω ημερομηνιών, ως εξής:

α) από τη 15η Ιανουαρίου 2020 για τις οικογενειακές διαφορές, εκτός από αυτές των περιπτώσεων α΄, β΄ και γ΄ της παραγράφου 1, καθώς και της παραγράφου 2 του άρθρου 592 ΚΠολΔ και

β) από τη 15η Μαρτίου 2020 για τις διαφορές που εκδικάζονται κατά την τακτική διαδικασία και υπάγονται στην καθ' ύλην αρμοδιότητα του Μονομελούς Πρωτοδικείου αν η αξία του αντικειμένου της διαφοράς υπερβαίνει το ποσό των τριάντα χιλιάδων (30.000) ευρώ και του Πολυμελούς Πρωτοδικείου.

Μετά την πάροδο δύο (2) ετών από την τελευταία ημερομηνία, το Υπουργείο Δικαιοσύνης θα αξιολογήσει τα αποτελέσματα του θεσμού της διαμεσολάβησης και της υποχρεωτικής αρχικής συνεδρίας των άρθρων 6 και 7 του παρόντος.

AVVISO IMPORTANTE — TRADUZIONE NON UFFICIALE. Il testo che segue è una traduzione in lingua italiana, predisposta a scopo puramente informativo e divulgativo, della Legge greca 4640/2019 sulla mediazione in materia civile e commerciale, nel suo testo consolidato risultante dalle leggi modificative indicate nella sezione "Fonte". La traduzione non è ufficiale, non è certificata e non ha alcun valore legale o vincolante. Non sostituisce in alcun modo il testo originale in lingua greca, pubblicato nella Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (Gazzetta Ufficiale ellenica), unico testo facente fede. Per qualsiasi uso legale, professionale o giudiziario è indispensabile fare riferimento esclusivamente al testo greco ufficiale e, se necessario, avvalersi di una traduzione giurata.

Articolo 1 – Finalità

La presente legge ha lo scopo di disciplinare l'istituto della mediazione in materia civile e commerciale, nonché di armonizzare ulteriormente la legislazione greca con le disposizioni della Direttiva 2008/52/CE del Parlamento europeo e del Consiglio del 21 maggio 2008 relativa a determinati aspetti della mediazione in materia civile e commerciale, di carattere nazionale o transfrontaliero. Le disposizioni della presente legge non si applicano alla mediazione giudiziale (δικαστική μεσολάβηση), disciplinata dal Codice di procedura civile.

Articolo 2 – Definizioni

Ai fini della presente legge si applicano le seguenti definizioni:

1. Per "controversia privata" si intende la contestazione relativa all'esistenza, all'estensione, al contenuto o ai soggetti di un diritto privato; per "diritti privati" si intendono quelli riconosciuti dal diritto privato.

2. Per "mediazione" si intende una procedura strutturata, indipendentemente dalla denominazione, caratterizzata dalla riservatezza e dall'autonomia privata, nella quale due o più parti tentano volontariamente, con comportamento in buona fede e correttezza negoziale, di risolvere mediante accordo una loro controversia con l'assistenza di un mediatore.

3. Per "mediatore" si intende un terzo, rispetto alle parti partecipanti e alla controversia, che si incarica di mediare in modo appropriato, efficace e imparziale, facilitando le parti nella ricerca di una soluzione reciprocamente accettabile della loro controversia.

4. Per "rappresentante legale" si intende l'avvocato munito di procura di ciascuna parte, che assiste al procedimento di mediazione ai sensi delle disposizioni della presente legge e fornisce consulenza legale al proprio assistito.

5. Per "sessione iniziale obbligatoria di mediazione" si intende la sessione tra il mediatore e le parti, che si svolge obbligatoriamente nei casi di controversie private previsti dal comma 1 dell'articolo 6 della presente legge, prima della trattazione della causa dinanzi al Tribunale. Durante la sessione iniziale obbligatoria il mediatore informa le parti sulla procedura di mediazione e sui principi fondamentali che la governano, nonché sulla possibilità di una composizione stragiudiziale della controversia in base alle sue particolarità e alla sua natura.

6. Per "controversia transfrontaliera" si intende quella in cui almeno una delle parti è domiciliata permanentemente o risiede abitualmente in uno Stato membro diverso da quello di qualsiasi altra parte, alla data in cui: a) le parti concordano di ricorrere alla procedura di mediazione, dopo l'insorgere della controversia; b) la mediazione è stata disposta da un giudice di uno Stato membro; c) sussiste l'obbligo di mediazione in forza del diritto nazionale; oppure d) le parti sono state invitate dal giudice competente. È considerata controversia transfrontaliera anche quella in cui, dopo la procedura di mediazione, seguono procedimenti giudiziari o arbitrali tra le parti in uno Stato membro diverso da quello del domicilio permanente o della residenza abituale delle parti alla data in cui si sono verificati i casi delle lettere a), b) o c) del presente comma.

7. Per "clausola di mediazione" si intende l'accordo scritto delle parti di ricorrere alla mediazione, relativo a controversie future e riferito a un determinato rapporto giuridico dal quale tali controversie deriveranno, a condizione che le parti abbiano il potere di disporre dell'oggetto delle controversie, secondo le disposizioni del diritto sostanziale.

Articolo 3 – Controversie assoggettabili – Obbligo di informazione da parte dell'avvocato

1. Al procedimento di mediazione possono essere assoggettate controversie civili e commerciali, di carattere nazionale o transfrontaliero, presenti o future, purché le parti abbiano il potere di disporre dell'oggetto della controversia secondo le disposizioni del diritto sostanziale.

2. Prima di adire il Tribunale, l'avvocato munito di procura è tenuto a informare per iscritto il proprio assistito della possibilità di comporre la controversia, o parte di essa, mediante mediazione ai sensi del comma 1, nonché dell'obbligo di ricorrere alla sessione iniziale obbligatoria e della relativa procedura di cui agli articoli 6 e 7 della presente legge. Il documento informativo è compilato e sottoscritto dall'assistito e dal suo avvocato e viene depositato con l'atto introduttivo dell'eventuale azione proposta, ovvero con le conclusioni scritte al più tardi entro la trattazione della causa, a pena di inammissibilità della trattazione dell'azione. Questa disposizione si applica anche alle azioni depositate dal 30.11.2019 a oggi.

Articolo 4 – Ricorso alla mediazione

1. Il ricorso alla mediazione per le controversie a essa assoggettabili ai sensi della presente legge è consentito: a) se le parti concordano di ricorrere alla procedura di mediazione dopo l'insorgere della controversia; b) se le parti sono invitate a ricorrere alla mediazione e vi acconsentono, ai sensi del comma 2; c) se il ricorso alla mediazione è disposto da un'autorità giudiziaria di un altro Stato membro e il relativo assoggettamento della controversia non è contrario al buon costume e all'ordine pubblico; d) se il ricorso alla procedura di mediazione è imposto dalla legge; e) se in un accordo scritto delle parti è presente una clausola di mediazione.

2. Il Tribunale dinanzi al quale pende una controversia privata assoggettabile al procedimento di mediazione ai sensi dell'articolo 3 della presente legge può, in ogni stato del giudizio, a seconda del caso, tenuto conto secondo il proprio libero apprezzamento di tutte le circostanze della causa, invitare le parti a ricorrere alla mediazione per risolvere la controversia. Ove le parti concordino, il relativo accordo scritto è inserito nel verbale del Tribunale. In tal caso, il Tribunale rinvia obbligatoriamente la trattazione della causa a un'udienza fissata dopo il decorso di tre mesi e non oltre sei mesi, non computandosi il periodo delle ferie giudiziarie. La stessa conseguenza si produce anche negli altri casi di ricorso alla mediazione nel corso della pendenza della causa. Ove le parti processuali, o una di esse, siano rappresentate dinanzi al Tribunale da un avvocato munito di procura, la procura conferita copre anche l'accordo relativo all'assoggettamento della controversia alla mediazione.

3. L'assoggettamento di una controversia di diritto privato al procedimento di mediazione non esclude l'adozione di una misura cautelare a essa relativa, secondo le disposizioni del Codice di procedura civile. Il giudice che dispone la misura cautelare può fissare, ai sensi del comma 1 dell'articolo 693 del Codice di procedura civile, un termine, non inferiore a tre (3) mesi, per la proposizione dell'azione relativa alla causa principale.

4. Il Pubblico Ministero presso il Tribunale di primo grado, nell'esercizio delle proprie competenze ai sensi della lettera a) del comma 4 dell'articolo 25 della legge 1756/1988 (Α΄ 35), ha facoltà di raccomandare, ove ciò sia possibile, alle parti in lite il ricorso al procedimento di mediazione.

5. L'accordo delle parti sul ricorso al procedimento di mediazione è disciplinato dalle disposizioni del diritto sostanziale in materia di contratti e deve descriverne l'oggetto.

Articolo 5 – Procedura di mediazione e compenso del rappresentante legale

1. Nel procedimento di mediazione le parti compaiono assistite dal proprio rappresentante legale, salvo che nelle controversie di consumo e nelle controversie di modesto valore, nelle quali è consentita la comparizione personale delle parti. Al procedimento può partecipare anche un terzo, ove ciò sia ritenuto necessario d'intesa tra le parti e il mediatore. Il compenso del rappresentante legale di ciascuna parte è liberamente concordato e, per la sua partecipazione all'intero procedimento di mediazione, viene emessa, ai sensi del Codice degli Avvocati, una ricevuta di anticipo dei contributi previdenziali pari a sessanta (60,00) euro per le cause di competenza del Giudice di Pace, cento (100,00) euro per le cause di competenza del Tribunale monocratico e centocinquanta (150,00) euro per le cause di competenza del Tribunale collegiale. Tali importi possono essere rideterminati con decisione del Ministro della Giustizia.

2. Il mediatore è designato dalle parti o da un terzo di comune scelta, compresi i centri di mediazione. Il mediatore è unico (1), salvo che le parti concordino per iscritto che i mediatori siano più di uno.

3. Il tempo, il luogo e le altre modalità procedurali dello svolgimento della mediazione sono stabiliti dal mediatore d'intesa con le parti. Ove non sia possibile la presenza fisica di entrambe le parti e del mediatore nello stesso luogo e nello stesso momento, la mediazione può svolgersi mediante videoconferenza tramite computer o altro sistema di videoconferenza, accessibile alle altre parti della controversia.

4. Il mediatore può, nell'esercizio delle proprie funzioni, comunicare con ciascuna delle parti e incontrarle sia separatamente sia congiuntamente. Le informazioni che il mediatore raccoglie nei contatti con una parte non sono comunicate all'altra parte senza il consenso della parte che le ha fornite.

5. Il procedimento di mediazione ha, in linea di principio, carattere confidenziale, non se ne tiene verbale e deve svolgersi in modo da non violarne la riservatezza, salvo diverso accordo delle parti. Prima dell'inizio del procedimento tutti i partecipanti si impegnano per iscritto a mantenere la riservatezza del procedimento di mediazione. Lo stesso obbligo grava su qualsiasi terzo che partecipi al procedimento. Le parti, ove lo desiderino, si impegnano per iscritto a mantenere riservato anche il contenuto dell'accordo eventualmente raggiunto in mediazione, salvo che la sua divulgazione sia necessaria per l'esecuzione dello stesso, ai sensi del comma 4 dell'articolo 8, o sia imposta per ragioni di ordine pubblico.

6. Ove la controversia sia portata dinanzi ai tribunali o in arbitrato, il mediatore, le parti, i loro rappresentanti legali e chiunque abbia partecipato in qualsiasi modo al procedimento di mediazione non sono esaminati come testimoni e non possono produrre elementi derivanti dal procedimento di mediazione o a esso relativi, in particolare non possono riferire sulle discussioni, le dichiarazioni e le proposte delle parti, né sulle opinioni del mediatore, salvo che ciò sia imposto da ragioni di ordine pubblico, in particolare per assicurare la protezione dei minori o per evitare il rischio di pregiudizio all'integrità fisica o alla salute psichica di una persona.

7. Il mediatore, nell'esercizio delle proprie funzioni, risponde civilmente solo per dolo.

Articolo 6 – Sessione iniziale obbligatoria di mediazione – Controversie assoggettate

1. Le seguenti controversie civili e commerciali sono assoggettate alla sessione iniziale obbligatoria di mediazione, purché le parti abbiano il potere di disporre dell'oggetto della loro controversia:

a) le controversie familiari, escluse quelle di cui alle lettere a), b) e c) del comma 1, nonché quelle del comma 2 dell'articolo 592 del Codice di procedura civile;

b) le controversie decise secondo il procedimento ordinario e rientranti nella competenza per materia del Tribunale monocratico, se il valore dell'oggetto della controversia supera l'importo di trentamila (30.000) euro, e del Tribunale collegiale, secondo le disposizioni del Codice di procedura civile;

c) le controversie per le quali un accordo scritto delle parti prevede una clausola di mediazione in vigore.

Nei casi sopra indicati, ai fini dell'ammissibilità della trattazione dell'eventuale azione proposta, va depositato, unitamente alle conclusioni scritte per la trattazione della causa, il verbale della sessione iniziale obbligatoria di mediazione.

2. Sono escluse dalla sessione iniziale obbligatoria di mediazione di cui al comma 1 le controversie in cui sia parte lo Stato, un ente locale (Ο.Τ.Α.) o una persona giuridica di diritto pubblico (Ν.Π.Δ.Δ.).

3. Il ricorso delle parti alla mediazione giudiziale non le esonera dalla sessione iniziale obbligatoria di mediazione.

Articolo 7 – Procedura della sessione iniziale obbligatoria di mediazione e compenso del rappresentante legale

1. Per le controversie di cui al comma 1 dell'articolo 6 della presente legge, il mediatore è designato secondo quanto previsto dal comma 2 dell'articolo 5 della presente legge. In particolare, la parte istante ha la facoltà di contattare l'altra o le altre parti della controversia per la nomina di un mediatore di comune gradimento, oppure di rivolgersi a un mediatore di propria scelta. In quest'ultimo caso, il mediatore contatta l'altra o le altre parti con ogni mezzo idoneo, per verificare se si raggiunga un accordo sulla sua persona, e ne riceve la relativa approvazione scritta. Ove non sia possibile la comunicazione o non si raggiunga un accordo sulla persona del mediatore, viene allora designato un mediatore dalla Commissione Centrale di Mediazione, a cura della parte istante. La designazione avviene in ordine di priorità in base al numero progressivo del Registro Speciale dei Mediatori di cui all'articolo 29 della presente legge, tra coloro che risiedono nella circoscrizione del tribunale territorialmente competente a decidere la controversia. Nei casi in cui il numero dei mediatori non sia sufficiente, o vi sia conflitto di interessi, la designazione avviene tra coloro che risiedono nella circoscrizione della Corte d'Appello competente. Nel caso di scelta del mediatore da parte della Commissione Centrale di Mediazione, quest'ultimo è tenuto, entro tre (3) giorni lavorativi, a dichiarare se accetta la designazione. Se il termine di tre (3) giorni lavorativi decorre infruttuosamente, si presume la mancata accettazione. In caso di mancata accettazione della designazione, viene scelto il successivo in ordine di priorità dal suddetto Registro Speciale.

2. La parte istante presenta al mediatore designato dalle parti o dalla Commissione Centrale di Mediazione una richiesta di ricorso al procedimento di mediazione, inviandogli per via elettronica o con altro mezzo idoneo un modulo compilato, nel quale sono obbligatoriamente indicati i dati delle parti ai sensi del punto 3 dell'articolo 118 del Codice di procedura civile, nonché l'oggetto della controversia, e ne riceve ricevuta di ricezione. Il mediatore comunica con ogni mezzo idoneo con le parti per fissare la data e il luogo di svolgimento della sessione iniziale obbligatoria di mediazione. In caso di mancato accordo, il mediatore fissa la data e il luogo di svolgimento della sessione iniziale obbligatoria. In entrambi i casi comunica per iscritto alle parti tali dati almeno cinque (5) giorni prima della sessione iniziale obbligatoria, mediante lettera raccomandata o per via elettronica, e ne riceve ricevuta di ricezione. Le spese della comunicazione sono anticipate dalla parte istante e sono liquidate come spese di giudizio, ove segua un processo.

3. La sessione iniziale obbligatoria di mediazione si svolge al più tardi entro venti (20) giorni dal giorno successivo all'invio al mediatore della richiesta di ricorso al procedimento di mediazione da parte della parte istante. Se una delle parti risiede all'estero, il suddetto termine è prorogato fino al trentesimo (30°) giorno dal giorno successivo all'invio della richiesta al mediatore. La sessione iniziale obbligatoria di mediazione ha carattere confidenziale, non se ne tiene verbale e si applicano in quanto compatibili i commi 4, 6 e 7 dell'articolo 5 della presente legge.

4. Al termine della sessione iniziale obbligatoria viene redatto dal mediatore un verbale, sottoscritto dallo stesso e da tutti i partecipanti; ove segua la proposizione di un'azione, o se questa è già stata proposta, il verbale viene depositato presso il tribunale, a pena di inammissibilità della trattazione della causa, insieme alle conclusioni scritte. In tale verbale è obbligatoriamente indicata la modalità di comunicazione della sessione iniziale obbligatoria alle parti e la loro partecipazione o meno alla stessa.

5. Alla sessione iniziale obbligatoria le parti compaiono assistite da un rappresentante legale, il cui compenso è liberamente concordato. Nel caso di persone giuridiche, il legale rappresentante può nominare un delegato munito di procura con autenticazione della firma. In via eccezionale, è consentita alla sessione iniziale obbligatoria, in forza di procura, la sola partecipazione del rappresentante legale della parte la cui presenza fisica non sia comprovatamente possibile, in particolare nei casi in cui la parte incontri difficoltà di spostamento per grave malattia, o non vi sia possibilità di videoconferenza tramite computer o altro sistema di videoconferenza, o la parte sia residente all'estero.

6. Il tribunale investito della controversia può irrogare alla parte che non si sia presentata alla sessione iniziale obbligatoria di mediazione, pur essendo stata regolarmente convocata a tal fine ai sensi del presente articolo, una sanzione pecuniaria non inferiore a cento (100) euro e non superiore a cinquecento (500) euro, tenuto conto della condotta complessiva della parte e dei motivi della mancata comparizione. Le sanzioni pecuniarie di cui al periodo precedente sono devolute al Fondo per l'Amministrazione della Giustizia (ΤΑ.Χ.ΔΙ.Κ.), cui viene notificata, a cura del cancelliere del Tribunale, copia della decisione, e possono essere rideterminate con decisione del Ministro della Giustizia. L'impugnazione della decisione con mezzi di impugnazione, quanto alla sanzione pecuniaria, non è ammessa se non riguarda anche il merito della causa. Con decisione congiunta dei Ministri della Giustizia e delle Finanze sono stabilite la procedura di accertamento e riscossione della sanzione pecuniaria e ogni altra questione relativa all'applicazione del presente comma. Tale procedura si applica anche alle sanzioni già irrogate.

7. Ove le parti decidano di proseguire il procedimento di mediazione, con lo stesso mediatore o con un mediatore diverso, viene redatto un accordo scritto di assoggettamento della controversia al procedimento di mediazione e si segue la procedura dell'articolo 5 della presente legge, che deve concludersi entro quaranta (40) giorni, calcolati dal giorno successivo alla scadenza del suddetto termine di venti o trenta giorni. Le parti possono concordare una proroga del termine di quaranta (40) giorni. Il periodo dal 1° al 31 agosto non è computato nei suddetti termini.

Articolo 8 – Esecutività degli accordi risultanti dalla mediazione

1. Il mediatore redige un verbale di mediazione che deve contenere: a) il nome, cognome e codice fiscale del mediatore; b) la data e il luogo in cui si è svolta la mediazione; c) i dati completi delle parti che hanno fatto ricorso alla mediazione e i nomi dei loro rappresentanti legali; d) il riferimento all'accordo o alla specifica modalità con cui le parti hanno fatto ricorso alla mediazione, secondo quanto previsto dal comma 1 dell'articolo 4 della presente legge; e) i dati completi di eventuali altre persone che hanno partecipato in qualsiasi modo al procedimento di mediazione; e f) l'accordo raggiunto dalle parti nella mediazione, ovvero l'accertamento della mancata conclusione di un accordo.

2. Al termine del procedimento di mediazione, il verbale è sottoscritto dal mediatore, dalle parti e dai loro rappresentanti legali. In caso di mancata conclusione di un accordo, il verbale può essere sottoscritto dal solo mediatore. Ciascuna parte può depositare il verbale di raggiungimento dell'accordo in qualsiasi momento presso la cancelleria del tribunale competente per materia e per territorio, dinanzi al quale la causa è pendente o deve essere introdotta. Dopo il deposito del verbale presso il Tribunale, la proposizione di un'azione per la medesima controversia è inammissibile nella misura in cui il suo oggetto sia coperto dall'accordo delle parti, ed eventuali cause pendenti si estinguono. Al momento del deposito è prodotto un contributo di cinquanta (50,00) euro, il cui importo può essere rideterminato con decisione congiunta dei Ministri delle Finanze e della Giustizia. La spesa per il contributo è a carico di chi effettua il deposito, salvo diverso accordo delle parti.

3. Il verbale di mediazione di cui al presente articolo costituisce, dal momento del suo deposito presso la cancelleria del tribunale competente ai sensi del comma 2, titolo esecutivo ai sensi della lettera ζ' del comma 2 dell'articolo 904 del Codice di procedura civile, purché l'accordo possa formare oggetto di esecuzione forzata. La copia esecutiva è rilasciata gratuitamente dal giudice o dal presidente del tribunale competente ai sensi del comma 2.

4. Se l'accordo contenuto nel verbale di mediazione include anche disposizioni relative ad atti negoziali che per legge richiedono la forma notarile, tali atti devono rivestire la forma notarile. In tal caso si applicano le norme che disciplinano la redazione di tali atti notarili e la loro trascrizione.

5. Il verbale di mediazione di cui al presente articolo, dal momento del suo deposito presso la cancelleria del tribunale competente ai sensi del comma 2, può essere utilizzato come titolo per l'iscrizione o la cancellazione di ipoteca, ai sensi della lettera c) del comma 1 dell'articolo 293 del Codice di procedura civile.

Articolo 9 – Effetti della mediazione sulla prescrizione, sulla decadenza e sui termini processuali

1. La comunicazione scritta del mediatore alle parti per lo svolgimento della sessione iniziale obbligatoria, o l'accordo di ricorso volontario al procedimento di mediazione dell'articolo 5, sospende la prescrizione e la decadenza dall'esercizio delle pretese e dei diritti, purché queste siano già decorrenti secondo le disposizioni del diritto sostanziale, nonché i termini processuali degli articoli 237 e 238 del Codice di procedura civile, per tutta la durata del procedimento di mediazione.

2. Fatte salve le disposizioni degli articoli 261, 262 e 263 del Codice civile, la prescrizione e la decadenza dall'esercizio delle pretese e dei diritti di diritto sostanziale che erano state sospese riprendono a decorrere dal giorno successivo alla redazione del verbale di mancato raggiungimento dell'accordo, o alla notifica della dichiarazione di recesso di una parte dal procedimento di mediazione all'altra parte e al mediatore, o dal completamento o dalla cessazione, in qualsiasi modo, del procedimento di mediazione. Se l'accordo contenuto nel verbale di mediazione include condizioni o termini, o qualsiasi altra clausola da cui dipende l'esercizio dei diritti derivanti dall'accordo, la prescrizione e la decadenza sospese riprendono a decorrere dall'avveramento della condizione o della clausola, o dalla scadenza del termine.

3. I termini processuali di cui al comma 1 riprendono a decorrere dalla redazione del verbale di mancato raggiungimento dell'accordo, o dalla notifica della dichiarazione di recesso di una parte dal procedimento di mediazione all'altra parte e al mediatore, o dal completamento o dalla cessazione, in qualsiasi modo, del procedimento di mediazione. In caso di raggiungimento dell'accordo, la ripresa dei termini processuali si giustifica per gli oggetti della causa non coperti dall'accordo delle parti.

Articolo 10 – Commissione Centrale di Mediazione

1. La Commissione Centrale di Mediazione è composta da tredici (13) membri ed è costituita, con decisione del Ministro della Giustizia, da:

a) due (2) magistrati della giustizia civile e penale, di cui uno (1) con grado almeno di Consigliere di Cassazione o equivalente, in servizio o onorario, e uno (1) con grado almeno di Presidente di Tribunale, Consigliere di Corte d'Appello o Presidente di Corte d'Appello o equivalente, con esperienza o specializzazione e preferibilmente con accreditamento in mediazione, designati previo parere del Consiglio Superiore della Magistratura, ove in servizio;

b) due (2) professori di istituti di istruzione superiore, in servizio o emeriti, con esperienza o specializzazione in mediazione e preferibilmente con accreditamento, di cui almeno uno che sia stato professore di Facoltà di Giurisprudenza del Paese;

c) due (2) rappresentanti dell'Assemblea Plenaria degli ordini degli avvocati del Paese, con esperienza o specializzazione in mediazione e preferibilmente con accreditamento, previo parere conforme dell'Assemblea Plenaria degli Ordini degli Avvocati;

d) due (2) rappresentanti del Ministero della Giustizia, tra i dipendenti in servizio presso l'Amministrazione centrale con grado almeno di Β΄, oppure tra i giuristi comandati presso l'ufficio politico del Ministro o del Sottosegretario alla Giustizia o del Segretario Generale;

e) due (2) mediatori rappresentanti di organismi professionali del Paese, a seguito di avviso pubblico d'interesse pubblicato sul sito del Ministero della Giustizia;

f) tre (3) mediatori, a seguito di avviso pubblico d'interesse pubblicato sul sito del Ministero della Giustizia, dotati di almeno quattro anni di esperienza professionale nel proprio ambito e di esperienza in mediazione, risultante dalla partecipazione alla formazione dei mediatori, oppure dalla partecipazione a procedimenti di mediazione come mediatori o assistenti del mediatore o rappresentanti legali, oppure dalla partecipazione a convegni, seminari e programmi di ricerca attinenti alla mediazione.

2. Presidente della Commissione Centrale di Mediazione è nominato il magistrato di grado più elevato e, tra pari grado, il più anziano.

3. Con la decisione di cui al comma 1, per ciascun membro effettivo della Commissione Centrale di Mediazione è designato un membro supplente.

4. Ai membri della Commissione Centrale di Mediazione, nonché ai terzi nominati membri della sottocommissione di cui alla lettera d) del comma 3 dell'articolo 11 della presente legge, è vietato intrattenere qualsiasi rapporto di collaborazione con Enti di formazione di cui alla presente legge.

5. Il mandato del Presidente e dei membri è triennale e può essere rinnovato una sola volta. Il Presidente e i membri della Commissione Centrale di Mediazione sono sostituiti nel caso in cui siano stati nominati in violazione del comma 4.

6. Le funzioni di Segretario della Commissione Centrale di Mediazione sono svolte da uno o più dipendenti dell'Amministrazione centrale del Ministero della Giustizia, o dei Tribunali, o di altro Servizio pubblico o persona giuridica di diritto pubblico, che sono messi a disposizione o comandati a tempo pieno ed esclusivo dal proprio Servizio presso la Commissione Centrale di Mediazione. Per tale comando è emessa, in deroga a ogni altra disposizione, decisione del Ministro della Giustizia, su sua richiesta, previo parere del Presidente della Commissione Centrale di Mediazione e parere conforme del consiglio di servizio competente per il dipendente interessato.

Articolo 11 – Competenze della Commissione Centrale di Mediazione

La Commissione Centrale di Mediazione è competente a occuparsi di ogni questione relativa al controllo dell'applicazione dell'istituto della mediazione.

La Commissione Centrale di Mediazione può costituire, a propria discrezione, sottocommissioni per la rapida soluzione e il controllo delle questioni derivanti dall'applicazione della presente legge. Le suddette sottocommissioni sono composte da membri della Commissione Centrale di Mediazione, senza limitazione alla partecipazione di un membro a più di una sottocommissione. Tali sottocommissioni sono espressamente autorizzate dalla Commissione Centrale di Mediazione a definire in via definitiva le questioni di cui si occupano, salvo che la presente legge disponga specificamente che sia competente l'Assemblea Plenaria della Commissione Centrale di Mediazione.

In ogni caso, nell'ambito della Commissione Centrale di Mediazione sono obbligatoriamente costituite quattro (4) sottocommissioni, con mandato biennale, con le seguenti competenze:

a) la "Commissione Registro Mediatori", competente per la tenuta dei Registri di cui all'articolo 29 della presente legge, per ogni questione connessa o per l'adozione di atti relativi ai Registri tenuti, e per la raccolta delle Relazioni annuali sull'attività svolta, ai sensi dell'articolo 21 della presente legge;

b) la "Commissione di Deontologia e Controllo Disciplinare", competente per la conformità dei mediatori agli obblighi derivanti dalla presente legge e per l'applicazione del diritto disciplinare e l'irrogazione delle sanzioni disciplinari. La costituzione di tale sottocommissione avviene ai sensi del paragrafo Ε.1 dell'articolo 17 della presente legge;

c) la "Commissione di Controllo degli Enti di Formazione", competente per ogni questione relativa agli Enti di Formazione dei Mediatori;

d) la "Commissione Esami", competente e responsabile per lo svolgimento degli esami scritti e orali e per la valutazione dei candidati, ai fini dell'accreditamento dei mediatori. La Commissione Esami è composta da tre (3) membri, provenienti dalla Commissione Centrale di Mediazione, con altrettanti supplenti, di cui almeno un membro magistrato, che presiede la Commissione. La Commissione Esami può, in base al numero complessivo dei candidati di volta in volta, nominare due (2) membri aggiuntivi senza supplenti, che devono avere la qualifica di mediatore accreditato.

La composizione delle suddette sottocommissioni e il numero dei membri che le compongono sono stabiliti dalla Commissione Centrale di Mediazione. Ai fini dell'ammissibilità della partecipazione dei suddetti membri alle sottocommissioni si tiene conto, tra l'altro, di questioni attinenti al conflitto di interessi e di competenze di tali membri con altre disposizioni e regolamenti vigenti della loro professione principale.

La Commissione Centrale di Mediazione presenta al Ministero della Giustizia, nei primi dieci giorni di dicembre di ogni anno, una Relazione Annuale sul controllo dell'applicazione dell'istituto, corredata di proposte per il suo miglioramento.

Articolo 12 – Requisiti dei mediatori

1. I mediatori devono essere: a) laureati di istruzione terziaria o titolari di titolo di studio equipollente rilasciato da un ente estero di riconosciuto prestigio; b) formati presso un Ente di Formazione dei mediatori, riconosciuto dalla Commissione Centrale di Mediazione, oppure titolari di un titolo di accreditamento rilasciato da un altro Stato membro dell'Unione europea; e c) accreditati dalla Commissione Centrale di Mediazione e iscritti nei Registri di cui all'articolo 29 della presente legge.

Il titolare di un dottorato di ricerca conseguito presso un'università greca o di titolo estero equipollente avente a oggetto la mediazione non è tenuto a formarsi ulteriormente presso un Ente di Formazione dei mediatori ai fini dell'accreditamento e può partecipare direttamente agli esami per il proprio accreditamento, secondo quanto previsto dall'articolo 28 della presente legge. Sono esclusi dall'esercizio della professione di mediatore coloro che prestano servizio come dipendenti pubblici, comunali e giudiziari, o dipendenti di persone giuridiche e istituti di diritto pubblico, nonché i magistrati o i pubblici ufficiali in servizio. I dipendenti pubblici e i dipendenti di persone giuridiche di diritto pubblico possono operare come mediatori accreditati esclusivamente nell'ambito e per le esigenze del proprio servizio. Sono esclusi da tale divieto i pubblici ufficiali che esercitano contemporaneamente e legittimamente una libera professione.

2. Il mediatore assume l'incarico solo se, a proprio giudizio, è in grado di soddisfare i requisiti del singolo procedimento di mediazione in base alla propria formazione professionale, alla propria esperienza pratica e alle competenze possedute.

3. Il mediatore svolge la mediazione in conformità alle disposizioni deontologiche della presente legge e al Codice Europeo di Condotta. Il mediatore può promuovere i servizi che offre, a condizione di agire in modo professionale, onesto e dignitoso.

Articolo 13 – Imparzialità – Indipendenza – Neutralità

1. Il mediatore è tenuto ad agire nei confronti delle parti in modo scevro da giudizi personali, convinzioni e pregiudizi, e a garantire la partecipazione paritaria e la facilitazione di tutte le parti nell'ambito del procedimento di mediazione. Il mediatore è tenuto a non assumere l'incarico di mediazione e, se lo ha già assunto, a non proseguirlo, prima di aver comunicato alle parti eventuali elementi o fatti che possano influenzare, o dare l'impressione di influenzare, la sua imparzialità e indipendenza. In via eccezionale, in tale ipotesi il mediatore può assumere o continuare a svolgere le funzioni di mediazione solo con il consenso espresso delle parti e purché sia certo di poter condurre la mediazione con garanzie di imparzialità e indipendenza.

2. Al mediatore non è consentito indirizzare le parti né imporre loro la soluzione da lui prescelta. Egli può esprimere la propria opinione personale, che non è vincolante, solo ove le parti lo desiderino, ed è tenuto a rimanere neutrale rispetto all'esito della mediazione.

Articolo 14 – Conflitto di interessi

1. Il mediatore è tenuto a non assumere l'incarico e, se lo ha già assunto, a non continuare a svolgerlo, in caso di conflitto di interessi, comunicando alle parti il relativo impedimento.

In via eccezionale, in caso di conflitto di interessi, il mediatore può assumere l'incarico e, se lo ha già assunto, continuare a svolgerlo, solo con il consenso espresso delle parti e purché sia certo di poter condurre la mediazione in modo da non compromettere l'indipendenza del procedimento.

Il conflitto di interessi ricorre, in particolare, nei casi di:

a) rapporto personale o professionale del mediatore con una delle parti o con i loro rappresentanti legali, ovvero di percezione in passato di un compenso per la prestazione di servizi a favore di una qualsiasi delle parti;

b) qualsiasi interesse economico o di altro tipo, diretto o indiretto, derivante dall'esito della mediazione;

c) coinvolgimento del mediatore, in qualsiasi modo, nell'oggetto della controversia;

d) attività svolta in passato dallo stesso mediatore, o da un suo collaboratore, o da altro esponente della società per cui lavora, rappresentando una delle parti con una qualifica diversa da quella di mediatore;

e) qualsiasi forma di collaborazione professionale del mediatore con persone fisiche o giuridiche coinvolte nella prestazione di consulenza a una delle parti partecipanti in relazione a questioni riguardanti l'oggetto della mediazione.

2. Dopo la conclusione della mediazione, e indipendentemente dal suo esito, al mediatore non è consentito occuparsi, sotto altra veste professionale, del medesimo caso da lui trattato, tra le stesse parti.

Articolo 15 – Principio della libera volontà delle parti

1. Il mediatore è tenuto a condurre la mediazione sulla base del principio dell'autonomia privata delle parti. Si adopera affinché le parti comprendano le caratteristiche del procedimento che verrà seguito, nonché il proprio ruolo e quello di tutti i partecipanti, e informa le parti che sono libere, in qualsiasi momento, di abbandonare il procedimento senza alcuna motivazione, sanzione o penalità.

2. Il mediatore si accerta, in particolare, che prima dell'inizio del procedimento di mediazione le parti abbiano espressamente concordato i termini e le condizioni per l'assoggettamento della loro controversia alla mediazione, comprese in particolare le disposizioni che disciplinano l'obbligo di riservatezza del mediatore e delle parti.

3. Il mediatore si adopera per il regolare svolgimento del procedimento di mediazione.

4. Il mediatore può concludere il procedimento di mediazione, previa informazione motivata delle parti, ove: a) si stia raggiungendo una composizione della controversia contraria al buon costume o all'ordine pubblico, oppure b) ritenga che la prosecuzione della mediazione sia assolutamente incapace di condurre alla composizione della controversia.

5. Il mediatore adotta ogni misura idonea affinché la soluzione che sarà individuata per la composizione della controversia sia frutto di un consenso informato e ponderato delle parti, e affinché le parti comprendano i termini dell'accordo.

6. Il mediatore è tenuto a informare le parti sul modo in cui, ove possibile, possono rendere esecutivo il loro accordo.

Articolo 16 – Riservatezza

Il mediatore è tenuto a mantenere riservate le informazioni derivanti dalla mediazione o a essa relative, compreso il fatto che una mediazione sia in corso o si sia svolta, salvo che sia tenuto ad agire diversamente per disposizione di legge, o per ragioni di ordine pubblico, o le parti acconsentano espressamente alla divulgazione delle informazioni.

Articolo 17 – Diritto disciplinare

A. Principi generali

1. Il procedimento disciplinare è autonomo e indipendente da ogni altro procedimento.

2. Le sanzioni disciplinari sono irrogate dalla Commissione di Deontologia e Controllo Disciplinare e dalla Commissione Centrale di Mediazione.

3. Nessuno può essere perseguito per due volte per lo stesso illecito disciplinare, per il quale è irrogata una sola sanzione disciplinare. Un nuovo procedimento disciplinare per lo stesso illecito è inammissibile.

4. La rimozione, in qualsiasi modo, del carattere penalmente sanzionabile del fatto, o la rimozione totale o parziale delle conseguenze della condanna penale, non fanno venir meno il carattere disciplinarmente sanzionabile del fatto.

B. Illeciti disciplinari

1. Un illecito disciplinare può essere commesso mediante azione o omissione del mediatore nell'ambito delle proprie funzioni, contraria ai propri obblighi quali derivano dalla presente legge e inscindibilmente connessi alla mediazione, nonché dal Codice Deontologico dei Mediatori Accreditati.

2. Costituiscono in particolare illeciti disciplinari del mediatore l'utilizzo della propria qualifica per il perseguimento di scopi illeciti, nonché la condotta in generale indecorosa o sconveniente.

3. Ogni crimine (kakourghima) commesso da un mediatore, così come ogni delitto (plimmelima) doloso incompatibile con la qualifica di mediatore, costituisce autonomo illecito disciplinare.

4. La violazione del principio di imparzialità e di riservatezza da parte del mediatore costituisce grave illecito disciplinare.

C. Prescrizione

1. Gli illeciti disciplinari si prescrivono decorsi due (2) anni dalla loro commissione.

2. Il decorso della prescrizione è sospeso per un periodo non superiore a tre (3) mesi, con la presentazione della segnalazione disciplinare dinanzi alla Commissione di Deontologia e Controllo Disciplinare, da parte delle parti o di un qualsiasi terzo partecipante al procedimento di mediazione, o del Presidente della Commissione Centrale di Mediazione, non appena riceva una segnalazione con cui si denunciano condotte disciplinarmente censurabili di un mediatore, o venga in qualsiasi modo a conoscenza di tali condotte.

D. Sanzioni disciplinari

1. Le sanzioni disciplinari sono: a) l'ammonizione; b) la censura scritta; c) la sospensione temporanea dell'accreditamento fino a un (1) anno; d) la revoca definitiva dell'accreditamento.

2. La sanzione della revoca definitiva dell'accreditamento è irrogata solo nei casi particolarmente gravi di illecito disciplinare. Tali presupposti ricorrono in particolare se il mediatore: a) sia stato condannato con sentenza irrevocabile per un crimine (kakourghima) o per qualsiasi delitto doloso incompatibile con l'istituto della mediazione; b) sia stato ripetutamente sanzionato con la sospensione temporanea dell'accreditamento per almeno sei (6) mesi complessivi nell'arco di un triennio.

3. Quando si tratti di un illecito dovuto a colpa lieve, l'organo disciplinare competente può non irrogare alcuna sanzione, valutando le circostanze in cui è stato commesso l'illecito.

E. Conseguenze della revoca dell'accreditamento

1. Al mediatore cui sia stata irrogata la revoca definitiva o temporanea dell'accreditamento non è consentito operare come mediatore per tutta la durata della sanzione.

2. La validità dell'esito positivo della mediazione e dell'accordo concluso non è pregiudicata dalla sanzione irrogata al mediatore.

3. La Commissione Centrale di Mediazione è tenuta ad aggiornare i registri di cui all'articolo 29 della presente legge in merito alla sospensione temporanea o alla revoca definitiva dell'accreditamento del mediatore dalle proprie funzioni.

F. Organi disciplinari

1. La Commissione di Deontologia e Controllo Disciplinare, designata dalla Commissione Centrale di Mediazione, si articola in una commissione di primo grado a composizione monocratica e in una commissione di secondo grado a composizione collegiale di tre membri, con altrettanti membri supplenti. Il mandato dei suoi membri è biennale e può essere rinnovato. Non può essere membro della commissione di secondo grado il membro che ha emesso la decisione disciplinare di primo grado. Se la Commissione di Deontologia e Controllo Disciplinare ritiene che debba essere irrogata la sanzione della revoca definitiva dell'accreditamento, è competente a tal fine la Commissione Centrale di Mediazione riunita in Assemblea Plenaria.

2. Le disposizioni del Codice di procedura civile relative alle dichiarazioni di astensione e ricusazione dei giudici si applicano in quanto compatibili.

3. L'istanza di ricusazione è inammissibile quando riguardi un numero di membri dell'organo disciplinare tale da rendere impossibile la sua regolare costituzione.

4. Su ogni questione specifica di controllo disciplinare decide la Commissione Centrale di Mediazione, le cui decisioni sono eseguite a cura del suo Presidente o del membro da lui appositamente designato.

5. Per la presentazione di una segnalazione contro un mediatore è richiesto, a pena di inammissibilità, il versamento di un contributo di trenta (30) euro, il cui importo è rideterminato con decisione congiunta dei Ministri della Giustizia e delle Finanze.

Articolo 18 – Compenso del mediatore

1. Il compenso del mediatore è stabilito liberamente mediante accordo scritto tra il mediatore e le parti.

2. In mancanza di accordo scritto, il compenso del mediatore è determinato come segue: a) nei casi dell'articolo 6 della presente legge, la parte istante anticipa al mediatore la somma di cinquanta (50,00) euro quale compenso per la sessione iniziale obbligatoria. Tale somma è a carico delle parti in eguale misura. Ove la controversia sia portata dinanzi al tribunale, la parte che non si sia presentata al procedimento di mediazione, pur essendo stata regolarmente convocata a tal fine ai sensi dell'articolo 7 della presente legge, o non abbia versato la quota a essa spettante per il compenso del mediatore per la sessione iniziale obbligatoria, è condannata, ai sensi degli articoli 176 e seguenti del Codice di procedura civile, a rimborsare l'intera somma versata dalla parte istante per la sessione iniziale obbligatoria. Tale somma è considerata spesa di giudizio indipendentemente dall'esito della causa; b) per ogni ora di mediazione successiva alla sessione iniziale obbligatoria, il compenso minimo è fissato in ottanta (80,00) euro ed è a carico delle parti in eguale misura.

3. Gli importi di cui al comma 2 possono essere rideterminati con decisione del Ministro della Giustizia.

4. Il mediatore è tenuto a fornire alle parti piena informazione sul proprio compenso ai sensi del comma 2.

Articolo 19 – Codice di attività (ΚΑΔ)

È consentito l'esercizio esclusivo della sola professione di mediatore. Con decisione del Ministro delle Finanze è stabilita l'istituzione di un Codice numerico di attività (ΚΑΔ) per la professione di mediatore accreditato, nonché le modalità della sua applicazione per coloro che intendano esercitarla e non ne dispongano di un altro.

Articolo 20 – Associazioni di mediatori

Associazioni di mediatori accreditati, aventi per scopo la prestazione di servizi di mediazione, sono costituite e operano con la partecipazione di mediatori, in conformità alle disposizioni di volta in volta vigenti.

Articolo 21 – Relazioni sull'attività svolta dai mediatori

Ogni mediatore accreditato è tenuto, ogni quattro mesi di ciascun anno solare ed entro i quindici (15) giorni successivi alla loro scadenza, a informare la Commissione Centrale di Mediazione sulla propria attività, la quale ne effettua il controllo. La comunicazione avviene esclusivamente sotto la responsabilità del mediatore, nella propria scheda individuale tenuta sul sito della Commissione Centrale di Mediazione. La Relazione sull'attività svolta comprende come minimo il numero delle mediazioni effettuate dal mediatore, l'esito e la durata di ciascuna mediazione, la natura della controversia e l'avvenuto o mancato deposito del verbale presso il tribunale competente, ai sensi del comma 4 dell'articolo 7 e del comma 1 dell'articolo 8 della presente legge. L'obbligo di trasmissione della Relazione sull'attività svolta sussiste per ogni mediatore, indipendentemente dal fatto che abbia svolto o meno mediazioni nel quadrimestre.

Articolo 22 – Enti di formazione

1. Ente di formazione dei mediatori (di seguito "Ente"), che opera con licenza rilasciata a seguito di decisione speciale e motivata della Commissione Centrale di Mediazione, è:

A. una persona giuridica di diritto privato, il cui diritto di costituzione spetta a: a) un ordine forense o più ordini congiuntamente; b) uno o più ordini forensi in collaborazione con enti scientifici, educativi o professionali, o camere. Nei casi delle lettere a) e b) è possibile la collaborazione anche con un ente di formazione estero, di riconosciuto prestigio e di riconoscimento e esperienza internazionale nella formazione in mediazione e, più in generale, nei metodi alternativi di risoluzione delle controversie o nello svolgimento di mediazioni;

B. un Centro di Formazione Permanente e Apprendimento Continuo (Κ.Ε.ΔΙ.ΒΙ.Μ.) di un Istituto di Istruzione Superiore (Α.Ε.Ι.), dotato di apposito programma, il cui funzionamento è disciplinato esclusivamente dalle disposizioni di volta in volta vigenti sul funzionamento degli Α.Ε.Ι., a condizione che siano rispettati tutti i requisiti della presente legge relativi alle qualifiche dei formatori, alla formazione avente a oggetto la mediazione e al numero minimo di formatori e discenti;

C. una persona fisica o giuridica costituita secondo la legislazione greca o quella di uno Stato membro, che abbia come scopo principale la prestazione di formazione avente a oggetto la mediazione e gli altri metodi alternativi di risoluzione delle controversie.

I suddetti Enti sono autorizzati secondo le disposizioni degli articoli 23-25 della presente legge.

2. L'Ente ha autonomia amministrativa e finanziaria, esclusi i Centri di Apprendimento Continuo.

3. L'Ente è tenuto a impiegare come minimo: a) un (1) Direttore dell'Ente e b) un (1) Direttore della Formazione. Questi devono essere titolari di un titolo di istruzione terziaria nazionale o di titolo equivalente di una scuola estera.

4. L'Ente è tenuto a impiegare personale amministrativo per il supporto di segreteria.

5. Lo scopo dell'Ente è: a) progettare programmi e fornire servizi di formazione di base di almeno ottanta (80) ore; b) progettare programmi di aggiornamento successivi alle ottanta (80) ore di formazione di base dei candidati mediatori, per l'ulteriore acquisizione delle conoscenze e competenze necessarie all'esercizio della mediazione e per il loro aggiornamento professionale.

6. Gli Enti di Formazione sono tenuti ad avvalersi di almeno tre (3) formatori, al fine di fornire una formazione di qualità. I formatori devono essere mediatori accreditati e devono possedere un titolo di master o di dottorato nel settore della risoluzione stragiudiziale delle controversie o in un ambito scientifico affine (in particolare scienze giuridiche, economiche, gestionali o sociali), oppure devono aver maturato almeno centosessanta (160) ore di comprovato aggiornamento successivo alla formazione di base in mediazione, o almeno centosessanta (160) ore di comprovata esperienza come formatori di mediatori. I formatori devono inoltre disporre di quattro anni di esperienza professionale nel proprio ambito, aver partecipato a procedimenti di mediazione in qualità di mediatore o assistente del mediatore o rappresentante legale, nonché a convegni, seminari e programmi di ricerca attinenti alla mediazione.

7. Il numero dei candidati mediatori partecipanti a ciascun ciclo formativo nei programmi di formazione di base non può superare le ventuno (21) unità. I formatori non possono essere meno di due (2) per ciascun ciclo formativo.

Articolo 23 – Autorizzazione degli Enti di formazione

1. L'Ente interessato, al fine di ottenere la licenza di funzionamento, presenta alla Commissione Centrale di Mediazione un fascicolo comprendente:

a) la domanda di autorizzazione; b) copia autenticata dell'attestazione di inizio attività rilasciata dall'ufficio delle imposte competente (tale obbligo non sussiste per i Κ.Ε.ΔΙ.ΒΙ.Μ. degli Α.Ε.Ι.); c) l'elenco del personale docente, con i relativi curricula, corredati da attestati autenticati dei titoli di studio e dell'esperienza formativa o professionale, quali certificati di servizio, attestazioni di enti, documenti ufficiali di esperienza professionale, nonché l'elenco del restante personale; d) qualsiasi documento legale che comprovi il possesso, la detenzione, l'uso o la proprietà dei locali di formazione; e) una planimetria dei locali di formazione, firmata da un ingegnere, da cui risulti che tali locali dispongono di almeno tre aule didattiche separate, e in particolare due aule idonee per lo svolgimento delle lezioni e delle simulazioni e un'aula per conferenze, nonché una descrizione dell'accessibilità per le persone con disabilità (la superficie minima delle aule didattiche deve essere di quindici (15) metri quadrati, con un incremento di un metro quadrato e mezzo (1,5) per ciascun discente); f) una dichiarazione sostitutiva ai sensi della legge 1599/1986, firmata dall'interessato o dal suo legale rappresentante, se persona giuridica, con cui si attesta che le aule didattiche soddisfano le condizioni di sicurezza vigenti, sono idonee allo scopo formativo e dispongono di adeguata dotazione tecnico-strumentale, in particolare della dotazione minima richiesta, comprendente: i. un proiettore per lucidi (overhead projector) e uno schermo di proiezione, o qualsiasi altro mezzo di proiezione audio e video; ii. una lavagna per aula; iii. una fotocopiatrice; iv. un televisore o un computer; v. tavoli e sedute per aula, in base alla capienza di ciascuna aula; g) un certificato di prevenzione incendi per l'uso quale struttura formativa, ai sensi della normativa vigente; h) un contratto di assicurazione per responsabilità civile e garanzie per un importo di almeno duecentomila (200.000) euro; i) un contributo di millecinquecento (1.500) euro, il cui importo può essere rideterminato con decisione congiunta dei Ministri delle Finanze e della Giustizia.

Gli Enti già autorizzati sono considerati conformi ai requisiti della presente legge e la loro autorizzazione resta valida. In ogni caso tali Enti devono presentare gli eventuali documenti aggiuntivi previsti dalla presente legge entro un termine ragionevole dalla sua pubblicazione.

2. La Commissione Centrale di Mediazione, entro due (2) mesi dal deposito del fascicolo completo con la documentazione, ne verifica la completezza. Ove la documentazione sia incompleta, viene richiesto per iscritto all'Ente interessato di inviare, entro trenta (30) giorni di calendario dalla comunicazione, la documentazione richiesta debitamente integrata. Ricevuta tale documentazione, essa viene riesaminata e la Commissione Centrale di Mediazione si pronuncia sulla completezza del fascicolo. Tale controllo si applica anche agli Enti già autorizzati.

3. Ove l'Ente interessato non presenti la documentazione entro il suddetto termine di trenta (30) giorni, o quella presentata sia incompleta rispetto a quanto previsto dal comma 1 e dagli articoli 24 e 25 della presente legge, la domanda è respinta con decisione motivata della Commissione Centrale di Mediazione. L'Ente interessato la cui domanda sia stata respinta può presentare una nuova domanda.

4. L'Ente interessato il cui fascicolo sia giudicato completo è sottoposto a valutazione. La valutazione avviene con decisione della Commissione Centrale di Mediazione, sulla base dei seguenti cinque criteri: a) organizzazione, funzionamento; b) personale scientifico e altro personale; c) dotazione tecnico-strumentale; d) programma formativo; e) idoneità dei locali di formazione.

5. A seguito della valutazione positiva del fascicolo completo, all'Ente interessato è rilasciata la licenza di funzionamento; altrimenti la domanda è respinta con decisione specificamente motivata della Commissione Centrale di Mediazione.

6. Ogni anno, entro i primi quindici giorni di luglio, gli Enti presentano alla Commissione Centrale di Mediazione una relazione dettagliata sul proprio funzionamento; la Commissione procede al controllo e alla valutazione della situazione secondo quanto previsto dal presente articolo e, in caso di carenze, irroga le sanzioni di cui al comma 8.

7. Ove si accerti che, ai fini dell'autorizzazione e del funzionamento dell'Ente, siano stati dichiarati o depositati dati inesatti, la Commissione Centrale di Mediazione revoca definitivamente la licenza di funzionamento dell'Ente.

8. In caso di mancata osservanza degli obblighi di legge dell'Ente nella fase del proprio funzionamento, la Commissione Centrale di Mediazione irroga, con decisione motivata, in base alla gravità della violazione, al grado di colpa e all'eventuale recidiva, una delle seguenti sanzioni: a) diffida a conformarsi; b) sospensione temporanea della licenza dell'Ente da un (1) mese fino a sei (6) mesi; c) revoca definitiva della licenza dell'Ente.

9. Con decisione del Ministro della Giustizia possono essere modificati i termini e le condizioni di autorizzazione e funzionamento degli enti di formazione dei mediatori.

Articolo 24 – Autorizzazione delle persone fisiche

L'Ente interessato, ove sia persona fisica, oltre alla documentazione di cui all'articolo 23 della presente legge, presenta:

a) una dichiarazione sostitutiva ai sensi della legge 1599/1986, con firma autenticata, nella quale si attesti: aa) che il richiedente non riveste la qualifica di dipendente pubblico, dipendente di persona giuridica di diritto pubblico o di ente locale; bb) che non è stato condannato o rinviato a giudizio con provvedimento definitivo ai sensi degli articoli 8 e 9 del Codice del Pubblico Impiego (legge 3528/2007, Α΄ 26), come modificato e vigente; cc) che non è stato licenziato da un posto di dipendente pubblico o di docente privato per motivi disciplinari; dd) che non gli sia stata irrogata la sanzione amministrativa della revoca della licenza di costituzione o della licenza di funzionamento per un proprio o altrui ente privato di istruzione e formazione nell'ultimo decennio; ee) il luogo di residenza permanente del richiedente;

b) certificato di regolarità contributiva (come datore di lavoro e come assicurato);

c) certificato di regolarità fiscale;

d) certificato del Tribunale attestante la mancata presentazione di istanza di fallimento nei confronti della persona fisica e la mancata dichiarazione di fallimento, ovvero documento equivalente rilasciato dall'autorità competente di uno Stato estero, ove tale documento sia previsto dal relativo ordinamento.

Articolo 25 – Autorizzazione delle persone giuridiche

1. L'Ente interessato, ove sia persona giuridica, oltre alla documentazione di cui all'articolo 23 della presente legge, presenta: a) copia autenticata del proprio statuto, da cui risulti con chiarezza il proprio scopo, e recente certificato di modifiche del Registro delle Imprese (Γ.Ε.ΜΗ.); b) certificato di regolarità contributiva; c) certificato di regolarità fiscale; d) certificato del Tribunale attestante la mancata presentazione di istanza di fallimento nei confronti della persona giuridica e la mancata dichiarazione di fallimento, ovvero documento equivalente rilasciato dall'autorità competente dello Stato membro in cui la persona giuridica ha sede, ove tale documento sia previsto dal relativo ordinamento.

2. Il legale rappresentante della persona giuridica presenta: a) una dichiarazione sostitutiva ai sensi della legge 1599/1986, con firma autenticata, nella quale si attesti: aa) che non riveste la qualifica di dipendente pubblico, dipendente di persona giuridica di diritto pubblico o di ente locale; bb) che non è stato condannato o rinviato a giudizio con provvedimento definitivo ai sensi degli articoli 8 e 9 del Codice del Pubblico Impiego (legge 3528/2007, Α΄ 26), come modificato e vigente; cc) che non è stato licenziato da un posto di dipendente pubblico o di docente privato per motivi disciplinari; dd) che non gli sia stata irrogata la sanzione amministrativa della revoca della licenza di costituzione o della licenza di funzionamento per un proprio o altrui ente privato di istruzione e formazione nell'ultimo decennio; ee) che alla persona giuridica non sia stata irrogata la sanzione amministrativa della revoca della licenza di costituzione o della licenza di funzionamento per un proprio o altrui ente privato di istruzione e formazione nell'ultimo decennio; e ff) il luogo di residenza permanente del rappresentante; b) certificato di regolarità contributiva del rappresentante (come datore di lavoro e come assicurato); c) certificato di regolarità fiscale del rappresentante; d) certificato del Tribunale attestante la mancata presentazione di istanza di fallimento nei confronti della persona fisica e la mancata dichiarazione di fallimento, ovvero documento equivalente rilasciato dall'autorità competente di uno Stato estero, ove tale documento sia previsto dal relativo ordinamento.

Articolo 26 – Candidati mediatori

I candidati mediatori hanno diritto di presentare domanda all'Ente per la partecipazione ai programmi di formazione di base, purché siano titolari di un titolo di studio di un istituto di istruzione superiore nazionale, o di titolo equipollente rilasciato da un ente estero di riconosciuto prestigio, e producano un certificato del casellario giudiziale che attesti l'assenza degli impedimenti di cui all'articolo 8 della legge 3528/2007 (Α΄ 26).

Articolo 27 – Programma di studi

A. Il contenuto minimo del programma formativo di base e della materia d'esame per i candidati mediatori richiede almeno ottanta (80) ore di insegnamento, di cui almeno cinquanta (50) ore di frequenza in presenza, ed è così articolato:

• la mediazione e le altre forme di risoluzione alternativa delle controversie; l'evoluzione dell'istituto a livello internazionale; • la Direttiva 2008/52/CE del Parlamento europeo e del Consiglio del 21 maggio 2008 relativa a determinati aspetti della mediazione in materia civile e commerciale; • caratteristiche fondamentali, concetti e principi di base, nonché definizione dell'istituto della mediazione secondo il diritto greco ed europeo; • ambito di applicazione – condizioni per l'assoggettamento delle controversie alla mediazione; • modalità di ricorso alla mediazione – accordo di assoggettamento alla mediazione – conseguenze; • procedura di svolgimento della mediazione; fasi; rappresentanti legali e altri soggetti; • verbale di mediazione – esecutività; • il mediatore – ruolo – responsabilità del mediatore; • Codice Disciplinare e Deontologico; • competenze e tecniche di mediazione – tecniche di negoziazione e comunicazione – nozioni di base di psicologia nella mediazione; • simulazioni di mediazione; loro applicazione pratica; • nozioni fondamentali di diritto privato; • diritto commerciale generale, società, titoli di credito.

I magistrati, gli avvocati e i notai possono essere esonerati dalla frequenza degli insegnamenti giuridici del Programma di studi del presente articolo, ossia dalle nozioni fondamentali di diritto privato, dal diritto commerciale generale, dalle società e dai titoli di credito.

B. Aggiornamento professionale dei mediatori. L'aggiornamento professionale dei mediatori accreditati consiste in una formazione integrativa obbligatoria ogni tre anni, della durata minima di venti (20) ore, fornita da enti autorizzati o da enti riconosciuti esteri.

Articolo 28 – Accreditamento dei mediatori

1. L'accreditamento dei mediatori e la loro iscrizione nei Registri di cui all'articolo 29 della presente legge avvengono a cura della Commissione Centrale di Mediazione, previo esame. I mediatori già accreditati alla data di entrata in vigore della presente legge conservano il proprio accreditamento.

2. Gli esami dei candidati mediatori si svolgono almeno due volte l'anno a cura della Commissione Esami, come designata dalla Commissione Centrale di Mediazione. Gli esami sono scritti e orali e comprendono una valutazione in simulazioni.

B. (Modalità di svolgimento degli esami, criteri, condizioni e termini — ricostruito da estratti verificati della fonte; cfr. nota di cautela nella sezione "Fonte"):

a) Il luogo, il momento e le modalità di svolgimento degli esami sono stabiliti con decisione della Commissione Esami, comunicata agli enti di formazione autorizzati e pubblicata sul sito del Ministero della Giustizia almeno trenta (30) giorni prima del loro svolgimento.

b) Condizione di partecipazione è la presentazione di una domanda, corredata da un certificato dell'ente di formazione che attesti l'avvenuta formazione di base, nonché da un contributo di cento (100) euro a favore dello Stato.

c) Gli esami scritti comprendono settanta (70) domande a risposta multipla e due (2) domande con risposta a sviluppo breve, fino a centocinquanta (150) parole. I risultati sono comunicati entro trenta (30) giorni dal loro svolgimento.

d) I candidati assenti all'inizio degli esami sono esclusi. Gli elaborati sono siglati da un membro della Commissione e non recano firma o altro segno distintivo, salvo i dati identificativi del candidato, che vengono esibiti tramite carta d'identità e successivamente coperti con nastro opaco.

e) I candidati che superano lo scritto sono convocati, entro trenta (30) giorni lavorativi, all'esame orale, consistente nella verifica delle tecniche di mediazione mediante giochi di ruolo e simulazioni.

f) Sono considerati idonei coloro che abbiano ottenuto una media tra le due prove pari almeno al settanta per cento (70%), senza un punteggio inferiore al cinquanta per cento (50%) in nessuna delle due prove.

g) La decisione della Commissione Esami è comunicata alla Commissione Centrale di Mediazione, che accredita i candidati definitivamente idonei.

h) Il candidato mediatore che non superi l'esame in tre (3) sessioni deve produrre un nuovo certificato di formazione per potervi partecipare nuovamente.

i) I candidati non idonei possono prendere visione dei propri risultati entro quindici (15) giorni, senza diritto a una nuova valutazione; decorso tale termine, gli elaborati scritti e le valutazioni orali sono distrutti.

j) Per la soluzione di ogni questione relativa all'applicazione o all'interpretazione del presente articolo è competente la Commissione Centrale di Mediazione.

Articolo 29 – Informazione al pubblico – Registri dei mediatori

1. La Commissione Centrale di Mediazione fornisce informazioni sull'istituto della mediazione e sulle modalità di accesso ai servizi dei mediatori.

2. La Commissione Centrale di Mediazione predispone e tiene, in formato elettronico, i seguenti Registri dei Mediatori, pubblicati sul sito del Ministero della Giustizia: a) il Registro Generale dei Mediatori, nel quale sono iscritti i mediatori accreditati dell'intero territorio nazionale in ordine alfabetico assoluto; e b) il Registro Speciale dei Mediatori, nel quale sono iscritti i mediatori accreditati con sede nella circoscrizione di ciascun Tribunale del territorio nazionale, in ordine progressivo di numero di accreditamento.

3. A ciascun mediatore accreditato è attribuito un numero di iscrizione univoco.

4. I Registri dei Mediatori contengono obbligatoriamente le seguenti informazioni relative al mediatore accreditato: a) i dati identificativi personali, l'indirizzo elettronico, gli altri recapiti e il numero di iscrizione; b) il tipo di attività professionale principale, il titolo di studio di base ed eventuali titoli post-laurea; c) l'Ente di formazione dei mediatori, il relativo programma formativo e le ore di insegnamento del proprio programma; d) gli aggiornamenti professionali e altre attività scientifiche attinenti alla mediazione; e) le categorie di controversie che assume.

5. Il mediatore è tenuto a informare tempestivamente la Commissione Centrale di Mediazione di ogni variazione dei suddetti dati personali; la Commissione li verifica e può convocare il mediatore per chiarimenti.

6. Il mediatore accreditato in un altro Stato membro dell'Unione europea, che rispetti le disposizioni previste in tale Stato membro per esercitare legalmente la professione di mediatore, è iscritto nei Registri dei Mediatori su propria domanda. La domanda è corredata dai seguenti documenti: a) prova della cittadinanza del richiedente; b) copia delle attestazioni di idoneità o del titolo di formazione che dà accesso alla professione di mediatore nell'altro Stato membro; c) attestazione di eventuale esperienza professionale del richiedente in mediazione. La Commissione Centrale di Mediazione esamina i documenti prodotti dall'interessato e può convocarlo per chiarimenti relativi alla sua formazione.

7. Con decisione del Ministro della Giustizia possono essere stabilite le modalità di tenuta dei Registri di cui al presente articolo, nonché istituiti Registri aggiuntivi per una più completa organizzazione dell'istituto, quali il Registro dei Mediatori del Patrocinio a spese dello Stato, il Registro dei Formatori, il Registro dei Mediatori accreditati all'estero, e altri.

Articolo 30 – Rinuncia volontaria – Sospensione dall'esercizio delle funzioni di mediazione

1. Ogni mediatore ha diritto di rinunciare a tale qualifica. La domanda di rinuncia è presentata per via elettronica alla Commissione Centrale di Mediazione, che provvede alla cancellazione dai Registri di cui all'articolo 29 della presente legge. Dalla data di deposito della relativa domanda si produce di diritto la cessazione delle funzioni e degli obblighi del mediatore, fatta eccezione per l'obbligo di presentare la Relazione sull'attività svolta per il periodo in cui ha esercitato le proprie funzioni.

2. Il mediatore che abbia rinunciato alle proprie funzioni può essere reiscritto nei Registri di cui all'articolo 29 della presente legge, purché non siano trascorsi cinque (5) anni dalla rinuncia. Per la reiscrizione è tenuto a presentare domanda per via elettronica alla Commissione Centrale di Mediazione e a completare il periodo minimo di aggiornamento professionale, secondo le disposizioni della presente legge.

3. Non è consentita la reiscrizione di un mediatore che abbia perso tale qualifica, se gli sia stata irrogata la sanzione della revoca definitiva dell'accreditamento.

4. Le disposizioni dei commi 1 e 2 del presente articolo si applicano anche nel caso in cui il mediatore intenda procedere alla sospensione delle proprie funzioni per qualsiasi motivo.

5. Nei casi sopra indicati di accettazione della rinuncia, di sospensione delle funzioni o di reiscrizione, non è richiesta l'emissione di un atto amministrativo ed è sufficiente la relativa annotazione nei Registri dei mediatori. In caso di decesso di un mediatore accreditato, questi è cancellato dai Registri della presente legge con la sola produzione dell'atto di morte, senza necessità di ulteriore emissione di un atto amministrativo.

Articolo 31 – Patrocinio a spese dello Stato

Le disposizioni della legge 3226/2004 (Α΄ 24) sulla concessione del patrocinio a spese dello Stato a favore di cittadini a basso reddito si applicano in via analogica ai mediatori e ai rappresentanti legali di cui all'articolo 2. Con decisione congiunta dei Ministri delle Finanze e della Giustizia sono stabilite la procedura di erogazione, le condizioni e l'ammontare dell'indennità di tali soggetti, nonché ogni altra questione specifica relativa all'applicazione del presente articolo. Con analoga decisione è determinata anche l'indennità dei soggetti di cui al presente articolo che siano già stati nominati dopo l'entrata in vigore della presente legge e prima della pubblicazione della decisione del Ministro della Giustizia relativa alla creazione del Registro dei Mediatori del Patrocinio a spese dello Stato, ai sensi del comma 7 dell'articolo 29.

Articolo 44 – Entrata in vigore

L'efficacia della presente legge decorre dalla sua pubblicazione nella Gazzetta Ufficiale, fatta eccezione per gli articoli 6 e 7 della presente legge, che entrano in vigore e si applicano alle azioni depositate dopo il decorso delle seguenti date:

a) dal 15 gennaio 2020 per le controversie familiari, escluse quelle di cui alle lettere a), b) e c) del comma 1, nonché quelle del comma 2 dell'articolo 592 del Codice di procedura civile; e

b) dal 15 marzo 2020 per le controversie decise secondo il procedimento ordinario e rientranti nella competenza per materia del Tribunale monocratico, se il valore dell'oggetto della controversia supera l'importo di trentamila (30.000) euro, e del Tribunale collegiale.

Decorsi due (2) anni dall'ultima data indicata, il Ministero della Giustizia procederà a valutare i risultati dell'istituto della mediazione e della sessione iniziale obbligatoria di cui agli articoli 6 e 7 della presente legge.

IMPORTANT NOTICE — UNOFFICIAL TRANSLATION. The text below is an English-language translation, prepared solely for informational and educational purposes, of Greek Law 4640/2019 on mediation in civil and commercial matters, in the consolidated version resulting from the amending laws listed in the "Fonte" section. This translation is not official, not certified, and has no legal or binding value. It does not in any way replace the original Greek text published in the Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (Government Gazette of the Hellenic Republic), which is the only authentic text. For any legal, professional or judicial use, reference must be made exclusively to the official Greek text and, where necessary, to a sworn translation.

Article 1 – Purpose

The purpose of this law is to regulate the institution of mediation in civil and commercial matters, and to further harmonise Greek legislation with the provisions of Directive 2008/52/EC of the European Parliament and of the Council of 21 May 2008 on certain aspects of mediation in civil and commercial matters, whether of a domestic or cross-border character. The provisions of this law do not apply to judicial mediation (δικαστική μεσολάβηση), as regulated by the Code of Civil Procedure.

Article 2 – Definitions

For the purposes of this law, the following definitions apply:

1. "Private dispute" means a dispute concerning the existence, extent, content or subjects of a private right; "private rights" means those recognised by private law.

2. "Mediation" means a structured process, whatever its name, characterised by confidentiality and private autonomy, in which two or more parties voluntarily attempt, acting in good faith and with commercial fairness, to resolve a dispute between them by agreement with the assistance of a mediator.

3. "Mediator" means a third person, in relation to the participating parties and the dispute, who undertakes to mediate in an appropriate, effective and impartial manner, helping the parties to find a mutually acceptable solution to their dispute.

4. "Legal representative" means the lawyer holding a power of attorney for each party, who attends the mediation procedure pursuant to this law and provides legal advice to his or her client.

5. "Mandatory initial mediation session" means the session between the mediator and the parties, which takes place compulsorily in the cases of private disputes provided for in paragraph 1 of Article 6 of this law, before the case is heard by the Court. During the mandatory initial session, the mediator informs the parties about the mediation procedure and the basic principles governing it, as well as about the possibility of an out-of-court settlement of their dispute in light of its particular characteristics and nature.

6. "Cross-border dispute" means one in which at least one of the parties is permanently domiciled or habitually resident in a Member State other than that of any other party, on the date on which: a) the parties agree to have recourse to mediation after the dispute has arisen; b) mediation has been ordered by a court of a Member State; c) an obligation to mediate arises under national law; or d) the parties have been invited to do so by the competent court. A cross-border dispute also means one in which, following mediation proceedings, judicial or arbitral proceedings between the parties are subsequently brought in a Member State other than that of the parties' permanent domicile or habitual residence on the date on which the situations under (a), (b) or (c) of this paragraph occurred.

7. "Mediation clause" means a written agreement of the parties to have recourse to mediation, relating to future disputes and referring to a specific legal relationship from which such disputes will arise, provided that the parties have the power to dispose of the subject matter of the dispute in accordance with substantive law.

Article 3 – Disputes covered – Duty of the lawyer to inform the client

1. Civil and commercial disputes, whether domestic or cross-border, existing or future, may be submitted to mediation, provided that the parties have the power to dispose of the subject matter of the dispute in accordance with substantive law.

2. Before bringing proceedings before the Court, the lawyer holding a power of attorney must inform his or her client in writing of the possibility of settling the dispute, or part of it, through mediation pursuant to paragraph 1, and of the obligation to have recourse to the mandatory initial session and the related procedure under Articles 6 and 7 of this law. The information document is completed and signed by the client and his or her lawyer and is filed together with the introductory pleading of any action brought, or with the written submissions at the latest by the hearing, on pain of inadmissibility of the hearing of the action. This provision also applies to actions filed from 30.11.2019 to date.

Article 4 – Recourse to mediation

1. Recourse to mediation for disputes covered by this law is permitted: a) if the parties agree to have recourse to mediation after the dispute has arisen; b) if the parties are invited to have recourse to mediation and consent thereto, pursuant to paragraph 2; c) if recourse to mediation is ordered by a judicial authority of another Member State and the submission of the dispute does not offend good morals or public policy; d) if recourse to mediation is required by law; e) if a mediation clause is contained in a written agreement of the parties.

2. The Court before which a private dispute is pending that may be submitted to mediation pursuant to Article 3 of this law may, at any stage of the proceedings, depending on the circumstances, having regard at its free discretion to all the circumstances of the case, invite the parties to have recourse to mediation to resolve the dispute. If the parties agree, the resulting written agreement is recorded in the minutes of the Court. In that case, the Court shall compulsorily adjourn the hearing of the case to a date after the lapse of three months and not later than six months, the period of judicial recess not being counted. The same consequence follows in other cases of recourse to mediation while the case is pending. Where the litigant parties, or one of them, appear before the Court through a lawyer holding a power of attorney, that power of attorney also covers the agreement to submit the dispute to mediation.

3. The submission of a private-law dispute to mediation does not preclude the granting of an interim measure in respect thereof, in accordance with the provisions of the Code of Civil Procedure. The judge ordering the interim measure may, pursuant to paragraph 1 of Article 693 of the Code of Civil Procedure, set a time limit of not less than three (3) months for bringing the action on the merits.

4. The Public Prosecutor at the Court of First Instance, in the exercise of his or her powers under point (a) of paragraph 4 of Article 25 of Law 1756/1988 (Α΄ 35), is entitled to recommend recourse to mediation to parties in dispute, wherever this is possible.

5. The agreement of the parties to have recourse to mediation is governed by the provisions of substantive contract law and must describe its subject matter.

Article 5 – Mediation procedure and fee of the legal representative

1. In mediation proceedings the parties appear together with their legal representative, except in consumer disputes and small claims, in which personal appearance of the parties is permitted. A third person may also take part in the proceedings, where this is considered necessary by agreement between the parties and the mediator. The fee of each party's legal representative is freely agreed and, for participation throughout the mediation proceedings, a bar-association advance-contribution receipt is issued, pursuant to the Code of Lawyers, in the amount of sixty (60.00) euros for cases within the jurisdiction of the Magistrates' Court (Ειρηνοδικείο), one hundred (100.00) euros for cases within the jurisdiction of the Single-Member Court of First Instance, and one hundred fifty (150.00) euros for cases within the jurisdiction of the Multi-Member Court of First Instance. These amounts may be adjusted by decision of the Minister of Justice.

2. The mediator is appointed by the parties, or by a third party of their common choice, including mediation centres. There is one (1) mediator, unless the parties agree in writing that there shall be more than one.

3. The time, place and other procedural details of the conduct of the mediation are determined by the mediator in agreement with the parties. Where the physical presence of both parties and the mediator at the same place and time is not possible, mediation may be conducted by videoconference via computer or another videoconferencing system accessible to the other parties to the dispute.

4. The mediator may, in performing his or her duties, communicate with each of the parties and meet with them either separately or jointly. Information obtained by the mediator in contacts with one party shall not be disclosed to the other party without the consent of the party who provided it.

5. Mediation proceedings are, in principle, confidential in nature; no minutes are kept and they must be conducted so as not to breach that confidentiality, unless the parties agree otherwise. Before the proceedings begin, all participants undertake in writing to maintain the confidentiality of the mediation proceedings. The same obligation applies to any third party taking part in the proceedings. The parties, if they so wish, undertake in writing to keep confidential also the content of any agreement they may reach during mediation, unless its disclosure is necessary for its enforcement pursuant to paragraph 4 of Article 8, or is required for reasons of public policy.

6. Where the dispute is brought before the courts or to arbitration, the mediator, the parties, their legal representatives and anyone who took part in any way in the mediation proceedings shall not be examined as witnesses and shall be prevented from producing evidence arising from or related to the mediation proceedings, in particular from referring to the discussions, statements and proposals of the parties, or to the mediator's views, except where this is required for reasons of public policy, in particular to ensure the protection of minors or to avoid the risk of harm to a person's physical integrity or mental health.

7. In performing his or her duties, the mediator is civilly liable only for intentional misconduct (dolo).

Article 6 – Mandatory initial mediation session – Disputes covered

1. The following civil and commercial disputes are subject to the mandatory initial mediation session, provided the parties have the power to dispose of the subject matter of their dispute:

a) family disputes, except those under points (a), (b) and (c) of paragraph 1, and those under paragraph 2 of Article 592 of the Code of Civil Procedure;

b) disputes heard under the ordinary procedure and falling within the subject-matter jurisdiction of the Single-Member Court of First Instance, if the value of the subject matter of the dispute exceeds thirty thousand (30,000) euros, and of the Multi-Member Court of First Instance, in accordance with the provisions of the Code of Civil Procedure;

c) disputes in respect of which a written agreement of the parties provides for, and there is in force, a mediation clause.

In the above cases, for the admissibility of the hearing of any action brought, the minutes of the mandatory initial mediation session must be filed together with the written submissions for the hearing of the case.

2. Excluded from the mandatory initial mediation session under paragraph 1 are disputes in which the State, a local authority (Ο.Τ.Α.) or a legal person governed by public law (Ν.Π.Δ.Δ.) is a party.

3. Recourse by the parties to judicial mediation does not exempt them from the mandatory initial mediation session.

Article 7 – Procedure of the mandatory initial mediation session and fee of the legal representative

1. For the disputes referred to in paragraph 1 of Article 6 of this law, the mediator is appointed as provided for in paragraph 2 of Article 5 of this law. In particular, the initiating party may either contact the other party or parties to the dispute to appoint a mediator acceptable to both, or approach a mediator of its own choosing. In the latter case, the mediator communicates with the other party or parties by any suitable means to ascertain whether agreement is reached on his or her person, and receives their written approval to that effect. If communication cannot be achieved, or if no agreement is reached on the person of the mediator, a mediator is then appointed by the Central Mediation Committee, at the initiative of the initiating party. The appointment is made in order of priority based on the sequential number in the Special Register of Mediators under Article 29 of this law, among those residing within the district of the court having local jurisdiction to hear the dispute. Where the number of mediators is insufficient, or there is a conflict of interest, the appointment is made among those residing within the relevant Court of Appeal district. Where the mediator is chosen by the Central Mediation Committee, the mediator is required, within three (3) working days, to declare whether he or she accepts the appointment. If the three (3) working-day period expires without a response, non-acceptance is presumed. In case of non-acceptance of the appointment, the next mediator in order of priority is chosen from the Special Register referred to above.

2. The initiating party submits to the mediator appointed by the parties or by the Central Mediation Committee a request to have recourse to mediation, sending, electronically or by any other suitable means, a completed form which must state the particulars of the parties in accordance with point 3 of Article 118 of the Code of Civil Procedure, as well as the subject matter of the dispute, and receives an acknowledgement of receipt. The mediator communicates with the parties by any suitable means to fix the date and place for the mandatory initial mediation session. In the absence of agreement, the mediator fixes the date and place for the mandatory initial session. In both cases, the mediator notifies the parties in writing of the above particulars at least five (5) days before the mandatory initial session, by registered letter or electronically, and receives an acknowledgement of receipt of the notification. The costs of the notification are advanced by the initiating party and are awarded as court costs, should litigation follow.

3. The mandatory initial mediation session takes place no later than twenty (20) days after the day following the sending to the mediator of the request to have recourse to mediation by the initiating party. If one of the parties resides abroad, the above period is extended to the thirtieth (30th) day after the day following the sending of the request to the mediator. The mandatory initial mediation session is confidential in nature, no minutes are kept, and paragraphs 4, 6 and 7 of Article 5 of this law apply by analogy.

4. At the conclusion of the mandatory initial session, minutes are drawn up by the mediator, signed by the mediator and all participants; if an action is subsequently brought, or has already been brought, the minutes are filed with the court, on pain of inadmissibility of the hearing of the case, together with the written submissions. Such minutes must state the manner in which the mandatory initial session was notified to the parties and whether or not they took part in it.

5. At the mandatory initial session the parties appear together with a legal representative, whose fee is freely agreed. In the case of legal persons, the legal representative may appoint a proxy by a power of attorney with certification of the authenticity of the signature. Exceptionally, the mandatory initial session may be attended, by virtue of a power of attorney, solely by the legal representative of a party whose physical presence is demonstrably not possible, in particular where the party faces difficulty travelling due to serious illness, or where videoconferencing via computer or another videoconferencing system is not available, or where the party resides abroad.

6. The court seised of the dispute may impose on a party who failed to attend the mandatory initial mediation session, despite having been duly summoned to do so under this article, a fine of not less than one hundred (100) euros and not more than five hundred (500) euros, taking into account the party's overall conduct and the reasons for non-attendance. Fines under the preceding sentence accrue to the Legal Aid and Judicial Fund (ΤΑ.Χ.ΔΙ.Κ.), to which a copy of the decision is notified by the Court registrar, and may be adjusted by decision of the Minister of Justice. An appeal against the decision, as regards the fine, is not admissible unless it also concerns the merits of the case. A joint decision of the Ministers of Justice and Finance shall determine the procedure for assessing and collecting the fine and shall regulate any other related matter concerning the application of this paragraph. That procedure also applies to fines already imposed.

7. If the parties decide to continue the mediation procedure, either with the same or with a different mediator, a written agreement to submit the dispute to mediation is drawn up and the procedure under Article 5 of this law is followed, which must be completed within forty (40) days, calculated from the day following the expiry of the above twenty- or thirty-day period. The parties may agree to extend the forty (40)-day period. The period from 1 to 31 August is not counted within the above time limits.

Article 8 – Enforceability of agreements resulting from mediation

1. The mediator draws up a mediation record which must contain: a) the full name and tax identification number of the mediator; b) the date and place where the mediation took place; c) the full particulars of the parties who had recourse to mediation and the names of their legal representatives; d) a reference to the agreement, or the specific manner in which the parties had recourse to mediation, as provided for in paragraph 1 of Article 4 of this law; e) the full particulars of any other persons who took part in any way in the mediation proceedings; and f) the agreement reached by the parties during mediation, or a statement that no agreement was reached.

2. At the end of the mediation proceedings, the record is signed by the mediator, the parties and their legal representatives. Where no agreement is reached, the record may be signed by the mediator alone. Either party may file the record of the agreement reached at any time with the registry of the court having subject-matter and territorial jurisdiction, before which the case is pending or is to be brought. After the record is filed with the Court, the bringing of an action for the same dispute is inadmissible to the extent that its subject matter is covered by the parties' agreement, and any pending proceedings are terminated. On filing, a fee of fifty (50.00) euros must be paid, the amount of which may be adjusted by joint decision of the Ministers of Finance and Justice. The cost of the fee is borne by the party filing the record, unless the parties agree otherwise.

3. The mediation record under this article constitutes, from the time of its filing with the registry of the competent court under paragraph 2, an enforceable title pursuant to point (ζ) of paragraph 2 of Article 904 of the Code of Civil Procedure, provided the agreement may be the subject of enforced execution. The enforceable copy is issued free of charge by the judge or the president of the court competent under paragraph 2.

4. Where the agreement contained in the mediation record also includes provisions concerning legal transactions which, by law, must be executed in notarial form, such transactions must be given notarial form. In that case, the rules governing the drawing up of such notarial deeds and their registration apply.

5. The mediation record under this article, from the time of its filing with the registry of the competent court under paragraph 2, may be used as a title for the registration or removal of a mortgage, pursuant to point (c) of paragraph 1 of Article 293 of the Code of Civil Procedure.

Article 9 – Effects of mediation on limitation periods, forfeiture periods and procedural time limits

1. The mediator's written notice to the parties of the holding of the mandatory initial session, or the agreement to have voluntary recourse to mediation under Article 5, suspends the running of limitation and forfeiture periods for bringing claims and exercising rights, provided that these had already begun to run under substantive law, as well as the procedural time limits under Articles 237 and 238 of the Code of Civil Procedure, for as long as the mediation proceedings last.

2. Without prejudice to the provisions of Articles 261, 262 and 263 of the Civil Code, limitation and forfeiture periods for bringing claims and exercising rights under substantive law that were suspended resume running on the day following the drawing up of the record of failure to reach agreement, or the service of a notice of withdrawal from the mediation proceedings by one party to the other and to the mediator, or the completion or termination, in any manner, of the mediation proceedings. Where the agreement contained in the mediation record includes conditions, time limits, or any other term on which the exercise of the rights arising from the agreement depends, the suspended limitation and forfeiture periods resume running from the fulfilment of the condition or term, or the lapse of the time limit.

3. The procedural time limits referred to in paragraph 1 resume running from the drawing up of the record of failure to reach agreement, or from the service of a notice of withdrawal from the mediation proceedings by one party to the other and to the mediator, or from the completion or termination, in any manner, of the mediation proceedings. Where agreement is reached, the resumption of procedural time limits is warranted for matters of the case not covered by the parties' agreement.

Article 10 – Central Mediation Committee

1. The Central Mediation Committee is composed of thirteen (13) members and is constituted, by decision of the Minister of Justice, of:

a) two (2) judicial officers of the civil and criminal justice system, one (1) of whom holding at least the rank of Justice of the Supreme Court (Areios Pagos) or equivalent, serving or honorary, and one (1) holding at least the rank of President of a Court of First Instance, Court of Appeal judge or President of a Court of Appeal or equivalent, with experience or specialisation and preferably accredited in mediation, appointed after the opinion of the Supreme Judicial Council, where serving;

b) two (2) professors of higher education institutions, serving or emeritus, with experience or specialisation in mediation and preferably accredited, at least one of whom must have served as a professor of a Law School in the country;

c) two (2) representatives of the Plenary Assembly of the bar associations of the country, with experience or specialisation in mediation and preferably accredited, following the consenting opinion of the Plenary Assembly of Bar Associations;

d) two (2) representatives of the Ministry of Justice, from among staff serving in the Central Service holding at least grade Β΄, or from among seconded lawyers serving in the political office of the Minister or Deputy Minister of Justice or of the Secretary General;

e) two (2) mediators representing professional bodies of the country, following a call for expressions of interest published on the website of the Ministry of Justice;

f) three (3) mediators, following a call for expressions of interest published on the website of the Ministry of Justice, having at least four years' professional experience in their field and experience in mediation, arising either from participation in the training of mediators, or from participation in mediation proceedings as mediators, mediator assistants or legal representatives, or from participation in conferences, seminars and research programmes related to mediation.

2. The President of the Central Mediation Committee is the judicial officer of the highest rank and, among those of equal rank, the most senior.

3. Under the decision referred to in paragraph 1, an alternate member is designated for each regular member of the Central Mediation Committee.

4. Members of the Central Mediation Committee, as well as third persons appointed as members of the sub-committee under point (d) of paragraph 3 of Article 11 of this law, are prohibited from maintaining any cooperative relationship with Training Bodies under this law.

5. The term of office of the President and the members is three years and may be renewed once. The President and members of the Central Mediation Committee shall be replaced where they have been appointed in breach of paragraph 4.

6. The duties of Secretary of the Central Mediation Committee are performed by one or more employees of the Central Service of the Ministry of Justice, or of the Courts, or of another public service or legal person governed by public law, who are made available to, or seconded on a full-time and exclusive basis from their service to, the Central Mediation Committee. For that secondment, a decision of the Minister of Justice is issued, notwithstanding any other provision, upon his or her request, following the opinion of the President of the Central Mediation Committee and the consenting opinion of the service council competent for the employee concerned.

Article 11 – Competences of the Central Mediation Committee

The Central Mediation Committee has competence to deal with every matter concerning the monitoring of the application of the institution of mediation.

The Central Mediation Committee may establish, at its discretion, sub-committees for the swift resolution and supervision of matters arising from the application of this law. Such sub-committees are composed of members of the Central Mediation Committee, with no restriction on a member participating in more than one sub-committee. These sub-committees are expressly authorised by the Central Mediation Committee to finally settle the matters they undertake, unless this law specifically provides that the Plenary Assembly of the Central Mediation Committee is competent.

In any event, four (4) sub-committees are compulsorily established within the Central Mediation Committee, with a two-year term, having the following competences:

a) the "Mediators' Register Committee", competent for keeping the Registers under Article 29 of this law, for every related matter or the issuing of acts concerning the Registers kept, and for collecting the annual Activity Reports pursuant to Article 21 of this law;

b) the "Ethics and Disciplinary Control Committee", competent for the compliance of mediators with the obligations arising from this law and for the application of disciplinary law and the imposition of disciplinary sanctions. This sub-committee is constituted pursuant to paragraph Ε.1 of Article 17 of this law;

c) the "Training Bodies Supervision Committee", competent for every matter concerning Mediator Training Bodies;

d) the "Examinations Committee", competent and responsible for conducting the written and oral examinations and grading candidates for the purpose of accrediting prospective mediators. The Examinations Committee consists of three (3) members drawn from the Central Mediation Committee, with an equal number of alternates, at least one of whom must be a judicial officer, who chairs the Committee. The Examinations Committee may, depending on the total number of candidates on each occasion, appoint two (2) additional members without alternates, who must hold the status of accredited mediator.

The composition of the above sub-committees and the number of members comprising them are determined by the Central Mediation Committee. In assessing the permissibility of the above members' participation in the sub-committees, account is taken, among other things, of matters relating to conflicts of interest and of competence of such members with other provisions and regulations in force governing their main profession.

The Central Mediation Committee submits to the Ministry of Justice, in the first ten days of December of each year, an Annual Report on the monitoring of the application of the institution, accompanied by proposals for its improvement.

Article 12 – Qualifications of mediators

1. Mediators must be: a) graduates of tertiary education or holders of an equivalent qualification from a foreign institution of recognised standing; b) trained by a Mediator Training Body recognised by the Central Mediation Committee, or holders of an accreditation qualification from another Member State of the European Union; and c) accredited by the Central Mediation Committee and registered in the Registers under Article 29 of this law.

A holder of a doctoral degree from a Greek higher-education institution, or an equivalent foreign qualification, in the field of mediation is not required to undergo further training with a Mediator Training Body in order to be accredited, and may participate directly in the examinations for accreditation, in accordance with Article 28 of this law. Excluded from practising the profession of mediator are those serving as public, municipal or judicial employees, or employees of legal persons and institutions governed by public law, as well as serving judicial officers or public officials. Public employees and employees of legal persons governed by public law may act as accredited mediators solely within the scope of, and for the needs of, their service. Excluded from this prohibition are public officials who lawfully and concurrently practise a liberal profession.

2. A mediator undertakes duties only if, in his or her judgment, he or she is able to meet the requirements of the specific mediation procedure, in accordance with his or her professional training, practical experience and skills.

3. The mediator conducts mediation in accordance with the ethical provisions of this law and the European Code of Conduct for Mediators. The mediator may advertise the services offered, provided that he or she acts in a professional, honest and dignified manner.

Article 13 – Impartiality – Independence – Neutrality

1. The mediator is obliged to act towards the parties free from personal judgments, beliefs and prejudices, and to ensure the equal participation of, and provide facilitation to, all parties within the mediation proceedings. The mediator is obliged not to undertake the conduct of a mediation, and, if already engaged, not to continue it, before disclosing to the parties any elements or facts that may affect, or give the impression of affecting, his or her impartiality and independence. Exceptionally, in such a case the mediator may undertake or continue to perform mediation duties only with the express consent of the parties and provided he or she is certain of being able to conduct the mediation with guarantees of impartiality and independence.

2. The mediator may not direct the parties or impose on them the solution he or she favours. The mediator may express a personal opinion, which is not binding, only if the parties so wish, and is obliged to remain neutral as to the outcome of the mediation.

Article 14 – Conflict of interest

1. The mediator is obliged not to undertake duties, and, if already engaged, not to continue performing them, in the event of a conflict of interest, disclosing the relevant impediment to the parties.

Exceptionally, in the event of a conflict of interest, the mediator may undertake, or, if already engaged, continue to perform, mediation duties only with the express consent of the parties and provided he or she is certain of being able to conduct the mediation in a manner that does not undermine the independence of the proceedings.

A conflict of interest exists, in particular, in cases of:

a) a personal or professional relationship between the mediator and one of the parties or their legal representatives, or receipt in the past of a fee for services provided to any of the parties;

b) any financial or other interest, direct or indirect, deriving from the outcome of the mediation;

c) involvement of the mediator, in any way, in the subject matter of the dispute;

d) past conduct of the mediator, or of an associate of the mediator, or of another executive of the company for which he or she works, representing one of the parties in a capacity other than that of mediator;

e) any form of professional cooperation of the mediator with natural or legal persons involved in providing advice to one of the participating parties on matters concerning the subject matter of the mediation.

2. After the conclusion of the mediation, and irrespective of its outcome, the mediator may not deal, in another professional capacity, with the specific case he or she handled, between the same parties.

Article 15 – Principle of the free will of the parties

1. The mediator is obliged to conduct the mediation on the basis of the principle of the parties' private autonomy. The mediator ensures that the parties understand the characteristics of the procedure to be followed, as well as his or her own role and that of all participants, and informs the parties that they are free, at any time, to withdraw from the proceedings without any justification, sanction or penalty.

2. The mediator ensures, in particular, that before the mediation proceedings begin, the parties have expressly agreed on the terms and conditions for submitting their dispute to mediation, including in particular the provisions governing the mediator's and the parties' obligation of confidentiality.

3. The mediator ensures the proper conduct of the mediation proceedings.

4. The mediator may terminate the mediation proceedings, after reasoned notice to the parties, where: a) a settlement of the dispute is being reached in a manner contrary to good morals or public policy, or b) the mediator considers that the continuation of the mediation is absolutely incapable of leading to a settlement of the dispute.

5. The mediator takes every appropriate measure to ensure that the solution found for settling the dispute is the product of the parties' informed and considered consent, and that the parties understand the terms of the agreement.

6. The mediator must inform the parties of how, where possible, they may render their agreement enforceable.

Article 16 – Confidentiality

The mediator is obliged to keep confidential the information arising from the mediation or in relation thereto, including the fact that mediation is to take place or has taken place, unless required to act otherwise by a legal provision, or for reasons of public policy, or unless the parties expressly consent to the disclosure of the information.

Article 17 – Disciplinary law

A. General principles

1. Disciplinary proceedings are autonomous and independent of any other proceedings.

2. Disciplinary sanctions are imposed by the Ethics and Disciplinary Control Committee and by the Central Mediation Committee.

3. No one may be prosecuted twice for the same disciplinary offence, for which only one disciplinary sanction is imposed. A new disciplinary prosecution for the same offence is inadmissible.

4. The removal, in any manner, of the criminally punishable character of an act, or the total or partial removal of the consequences of a criminal conviction, does not remove the disciplinary character of the act.

B. Disciplinary offences

1. A disciplinary offence may be committed by an act or omission of the mediator in the course of his or her duties, contrary to the obligations arising from this law and inextricably linked to mediation, as well as from the Code of Conduct for Accredited Mediators.

2. Disciplinary offences of the mediator include, in particular, the use of his or her status for the pursuit of unlawful purposes and, generally, undignified or improper conduct.

3. Any felony (kakourghima) committed by a mediator, as well as any intentional misdemeanour (plimmelima) incompatible with the status of mediator, constitutes an autonomous disciplinary offence.

4. Failure by the mediator to observe the principle of impartiality and confidentiality constitutes a serious disciplinary offence.

C. Limitation

1. Disciplinary offences are time-barred two (2) years after their commission.

2. The limitation period is suspended for a period not exceeding three (3) months upon the submission of a disciplinary complaint to the Ethics and Disciplinary Control Committee, by the parties or by any third party taking part in the mediation proceedings, or by the President of the Central Mediation Committee, as soon as he or she receives a complaint alleging disciplinarily reprehensible conduct by a mediator, or otherwise becomes aware of such conduct.

D. Disciplinary sanctions

1. Disciplinary sanctions are: a) reprimand (advice); b) written censure; c) temporary suspension of accreditation for up to one (1) year; d) permanent revocation of accreditation.

2. The sanction of permanent revocation of accreditation is imposed only in particularly serious cases of disciplinary offence. Such conditions exist, in particular, where the mediator: a) has been irrevocably convicted of a felony or of any intentional misdemeanour incompatible with the institution of mediation; b) has been repeatedly sanctioned with temporary suspension of accreditation for at least six (6) months in total within a three-year period.

3. Where the offence is due to slight negligence, the competent disciplinary body may refrain from imposing a sanction, having regard to the circumstances in which the offence was committed.

E. Consequences of revocation of accreditation

1. A mediator on whom a permanent or temporary revocation of accreditation has been imposed may not act as a mediator for as long as the sanction lasts.

2. The validity of a successful outcome of mediation and of the agreement concluded is not affected by the sanction imposed on the mediator.

3. The Central Mediation Committee must update the registers under Article 29 of this law regarding the temporary or permanent revocation of the mediator's accreditation from his or her duties.

F. Disciplinary bodies

1. The Ethics and Disciplinary Control Committee, appointed by the Central Mediation Committee, is divided into a single-member first-instance committee and a three-member second-instance committee, with an equal number of alternate members. The term of office of its members is two years and may be renewed. A member who issued the first-instance disciplinary decision may not be a member of the second-instance committee. If the Ethics and Disciplinary Control Committee considers that the sanction of permanent revocation of accreditation should be imposed, competence rests with the Central Mediation Committee sitting in Plenary Assembly.

2. The provisions of the Code of Civil Procedure on the recusal and disqualification of judges apply by analogy.

3. An application for disqualification is inadmissible where it concerns so many members of the disciplinary body that its lawful composition becomes impossible.

4. On every specific matter of disciplinary control, the Central Mediation Committee decides, and its decisions are executed under the responsibility of its President or of the member specifically designated by the President.

5. For the submission of a complaint against a mediator, payment of a fee of thirty (30) euros is required, on pain of inadmissibility, the amount of which is adjusted by joint decision of the Ministers of Justice and Finance.

Article 18 – Mediator's fee

1. The mediator's fee is freely determined by written agreement between the mediator and the parties.

2. In the absence of a written agreement, the mediator's fee is determined as follows: a) in the cases under Article 6 of this law, the initiating party advances to the mediator the sum of fifty (50.00) euros as the fee for the mandatory initial session. This sum is borne by the parties in equal shares. Where the dispute is brought before a court, a party who did not attend the mediation proceedings, although duly summoned to do so under Article 7 of this law, or who did not pay its share of the mediator's fee for the mandatory initial session, is ordered, pursuant to Articles 176 et seq. of the Code of Civil Procedure, to pay the initiating party the entire amount it paid for the mandatory initial session. That sum is treated as a court cost irrespective of the outcome of the case; b) for each hour of mediation following the mandatory initial session, the minimum fee is set at eighty (80.00) euros and is borne by the parties in equal shares.

3. The amounts under paragraph 2 may be adjusted by decision of the Minister of Justice.

4. The mediator must provide the parties with full information on his or her fee in accordance with paragraph 2.

Article 19 – Business Activity Code (KAD)

The exercise of the profession of mediator on an exclusive basis alone is permitted. By decision of the Minister of Finance, a Business Activity Code (Κωδικός Αριθμός Δραστηριότητας, ΚΑΔ) shall be established for the profession of accredited mediator, together with the detailed rules for its application, for those wishing to practise it and not already holding another such code.

Article 20 – Associations of mediators

Associations of accredited mediators, for the purpose of providing mediation services, are established and operate with the participation of mediators, in accordance with the provisions in force from time to time.

Article 21 – Mediators' activity reports

Every accredited mediator is required, every four months of each calendar year and within the following fifteen (15) days after the end of that period, to inform the Central Mediation Committee of his or her activity, which the Committee reviews. Notification is made solely under the mediator's responsibility, on his or her individual page maintained on the website of the Central Mediation Committee. The Activity Report must include, at a minimum, the number of mediations conducted by the mediator, the outcome and duration of each mediation, the nature of the case, and whether or not the record was filed with the competent court, pursuant to paragraph 4 of Article 7 and paragraph 1 of Article 8 of this law. The obligation to submit the Activity Report applies to every mediator, regardless of whether or not mediations were conducted within the four-month period.

Article 22 – Training bodies

1. A mediator training body (hereinafter the "Body"), operating under a licence granted following a specific and reasoned decision of the Central Mediation Committee, is:

A. A legal person governed by private law, the right to establish which belongs to: a) a bar association, or several jointly; b) one or more bar associations in cooperation with scientific, educational or professional bodies or chambers. In the cases under (a) and (b), cooperation is also possible with a foreign training body of recognised standing and of international recognition and experience in providing mediation training and, more generally, in alternative dispute resolution methods or in conducting mediations;

B. A Centre for Lifelong Learning (Κ.Ε.ΔΙ.ΒΙ.Μ.) of a Higher Education Institution (Α.Ε.Ι.), which has a relevant programme and whose operation is governed exclusively by the provisions in force from time to time on the operation of Α.Ε.Ι., provided that all the requirements of this law are met as regards trainer qualifications, training in mediation, and the minimum number of trainers and trainees;

C. A natural or legal person established in accordance with the legislation in force in Greece, or in the legislation of a Member State, whose main purpose is to provide training in mediation and other alternative dispute resolution methods.

The above Bodies are licensed in accordance with Articles 23 to 25 of this law.

2. The Body has administrative and financial autonomy, except for the Centres for Lifelong Learning.

3. The Body must employ, as a minimum: a) one (1) Director of the Body, and b) one (1) Training Director. These must hold a domestic tertiary education qualification, or an equivalent qualification from a foreign institution.

4. The Body must employ administrative staff for secretarial support.

5. The purpose of the Body is: a) to design programmes and provide basic training services of at least eighty (80) hours; b) to design further-training programmes, beyond the eighty (80) hours of basic training for prospective mediators, for the further acquisition of the knowledge and skills necessary to practise mediation and for their continuing professional development.

6. Training Bodies must engage at least three (3) trainers, in order to provide quality training. Trainers must be accredited mediators and must either hold a master's or doctoral degree in the field of out-of-court dispute resolution or a related scientific discipline (in particular law, economics, management or social sciences), or have at least one hundred sixty (160) hours of demonstrated further training beyond basic training in mediation, or at least one hundred sixty (160) hours of demonstrated experience as mediator trainers. Trainers must also have four years' professional experience in their field, must have taken part in mediation proceedings as a mediator, mediator assistant or legal representative, and must have taken part in conferences, seminars and research programmes related to mediation.

7. The number of prospective mediators participating in each training cycle of basic-training programmes may not exceed twenty-one (21). There must be no fewer than two (2) trainers per training cycle.

Article 23 – Licensing of Training Bodies

1. The Body concerned, in order to obtain an operating licence, submits to the Central Mediation Committee a file comprising:

a) its application for licensing; b) a certified copy of its business-commencement certificate from the competent Tax Office (this requirement does not apply to Κ.Ε.ΔΙ.ΒΙ.Μ. of Α.Ε.Ι.); c) a list of the teaching staff, with their curricula vitae, accompanied by certified evidence of educational qualifications and training or professional experience, such as service certificates, attestations from bodies, official documents of professional experience, and a list of the remaining staff; d) any lawful document evidencing possession, holding, use or ownership of the training premises; e) a floor plan of the training premises, signed by an engineer, showing that the premises have at least three separate teaching rooms, in particular two rooms suitable for conducting lessons and simulations and one lecture room, together with a depiction of accessibility for persons with disabilities (the minimum area of teaching rooms must be fifteen (15) square metres, plus one and a half (1.5) square metres per trainee); f) a statutory declaration under Law 1599/1986, signed by the applicant or, in the case of a legal person, by its legal representative, certifying that the teaching rooms meet the applicable safety requirements, are suitable for the purpose of training, and have adequate technical infrastructure, in particular the minimum required equipment, comprising: i. an overhead projector and a projection screen, or any other audio-visual projection device; ii. a board in each room; iii. a photocopying machine; iv. a television or a computer; v. tables and seating for each room, according to its capacity; g) a fire-safety certificate for use as a training establishment, in accordance with the provisions in force; h) a civil-liability and guarantee insurance contract for an amount of at least two hundred thousand (200,000) euros; i) a fee of one thousand five hundred (1,500) euros, the amount of which may be adjusted by joint decision of the Ministers of Finance and Justice.

Bodies already licensed are deemed to satisfy the requirements of this law and their licence remains valid. In any event, such Bodies must submit any additional supporting documents required under this law within a reasonable period from its publication.

2. The Central Mediation Committee, within two (2) months of the filing of a complete file with the supporting documents, checks its completeness. If the documents are incomplete, the Body concerned is requested in writing to send, within thirty (30) calendar days of the notification, the required documents duly completed. Upon receipt, the documents are re-examined and the Central Mediation Committee rules on the completeness of the file. The above check also applies to Bodies already licensed.

3. Where the Body concerned either fails to submit the documents within the above thirty (30)-day period, or the documents submitted are incomplete as provided for in paragraph 1 and Articles 24 and 25 of this law, the application is rejected by a reasoned decision of the Central Mediation Committee. The Body concerned, whose application has been rejected, may resubmit a new application.

4. The Body concerned, whose file is found to be complete, is subject to evaluation. Its evaluation is carried out by decision of the Central Mediation Committee, on the basis of the following five criteria: a) organisation, operation; b) scientific and other staff; c) technical infrastructure; d) training programme; e) adequacy of the training premises.

5. Following successful evaluation of the complete file, the Body concerned is granted an operating licence; otherwise its application is rejected by a specifically reasoned decision of the Central Mediation Committee.

6. Every year, within the first fifteen days of July, Bodies submit to the Central Mediation Committee a detailed report on their operation; the Committee reviews and evaluates the situation in accordance with this law and, in case of deficiency, imposes the sanctions under paragraph 8.

7. If it is found that inaccurate information was declared or filed for the licensing and operation of the Body, the Central Mediation Committee permanently revokes the Body's operating licence.

8. In case of failure by the Body to comply with its statutory obligations during its operating phase, the Central Mediation Committee imposes, by reasoned decision, depending on the seriousness of the breach, the degree of fault and any repetition, one of the following sanctions: a) a recommendation to comply; b) temporary suspension of the Body's licence from one (1) to six (6) months; c) permanent revocation of the Body's licence.

9. By decision of the Minister of Justice, the terms and conditions for licensing and operating mediator training bodies may be amended.

Article 24 – Licensing of natural persons

The Body concerned, where it is a natural person, in addition to the documents under Article 23 of this law, submits:

a) a statutory declaration under Law 1599/1986, with certified signature, stating: aa) that the applicant does not hold the status of public employee, employee of a legal person governed by public law, or employee of a local authority; bb) that he or she has not been irrevocably convicted or committed for trial under Articles 8 and 9 of the Civil Servants' Code (Law 3528/2007, Α΄ 26), as amended and in force; cc) that he or she has not been dismissed from a post as a public employee or private-school teacher for disciplinary reasons; dd) that no administrative sanction of revocation of an establishment or operating licence has been imposed on him or her, in respect of his or her own or another private education and training body, within the last decade; and ee) his or her place of permanent residence;

b) social-insurance clearance (as employer and as insured person);

c) tax clearance;

d) a certificate from the Court of First Instance that no petition for a declaration of bankruptcy of the natural person has been filed and that he or she has not been declared bankrupt, or an equivalent document from the competent authority of a foreign State, where such a document is provided for under that State's law.

Article 25 – Licensing of legal persons

1. The Body concerned, where it is a legal person, in addition to the documents under Article 23 of this law, submits: a) a certified copy of its articles of association, clearly showing its purpose, and a recent certificate of amendments from the General Commercial Registry (Γ.Ε.ΜΗ.); b) social-insurance clearance; c) tax clearance; d) a certificate from the Court of First Instance that no petition for a declaration of bankruptcy of the legal person has been filed and that it has not been declared bankrupt, or an equivalent document from the competent authority of the Member State in which the legal person has its seat, where such a document is provided for under that State's law.

2. The legal representative of the legal person submits: a) a statutory declaration under Law 1599/1986, with certified signature, stating: aa) that he or she does not hold the status of public employee, employee of a legal person governed by public law, or employee of a local authority; bb) that he or she has not been irrevocably convicted or committed for trial under Articles 8 and 9 of the Civil Servants' Code (Law 3528/2007, Α΄ 26), as amended and in force; cc) that he or she has not been dismissed from a post as a public employee or private-school teacher for disciplinary reasons; dd) that no administrative sanction of revocation of an establishment or operating licence has been imposed on him or her, in respect of his or her own or another private education and training body, within the last decade; ee) that no such administrative sanction has been imposed on the legal person, in respect of its own or another private education and training body, within the last decade; and ff) his or her place of permanent residence; b) social-insurance clearance of the representative (as employer and as insured person); c) tax clearance of the representative; d) a certificate from the Court of First Instance that no petition for a declaration of bankruptcy of the natural person has been filed and that he or she has not been declared bankrupt, or an equivalent document from the competent authority of a foreign State, where such a document is provided for under that State's law.

Article 26 – Prospective mediators

Prospective mediators are entitled to apply to a Body for participation in basic-training programmes, provided they hold a qualification from a domestic higher-education institution, or an equivalent qualification from a foreign institution of recognised standing, and produce a criminal-record extract demonstrating that none of the impediments under Article 8 of Law 3528/2007 (Α΄ 26) applies to them.

Article 27 – Curriculum

A. The minimum content of the basic training curriculum and the examination syllabus for prospective mediators requires at least eighty (80) hours of instruction, of which at least fifty (50) hours must be attended in person, and consists of the following:

• Mediation and other forms of alternative dispute resolution. The international development of the institution. • Directive 2008/52/EC of the European Parliament and of the Council of 21 May 2008 on certain aspects of mediation in civil and commercial matters. • Fundamental characteristics, basic concepts and principles, and the definition of the institution of mediation under Greek and European law. • Scope of application – conditions for submitting disputes to mediation. • Methods of recourse to mediation – agreement to submit to mediation – consequences. • Procedure for conducting mediation. Stages. Legal representatives and other persons. • Mediation record – enforceability. • The mediator – role – liability of the mediator. • Disciplinary and Ethics Code. • Mediation skills and techniques – negotiation and communication techniques – basic concepts of psychology in mediation. • Mediation simulations. Their practical application. • Fundamental concepts of private law. • General commercial law, companies, negotiable instruments.

Judicial officers, lawyers and notaries may be exempted from attending the legal-subject courses of the curriculum under this article, namely the fundamental concepts of private law, general commercial law, companies, and negotiable instruments.

B. Further training of mediators. The further training of accredited mediators consists of compulsory additional training, every three years, of a minimum duration of twenty (20) hours, provided by licensed bodies or by recognised foreign bodies.

Article 28 – Accreditation of mediators

1. The accreditation of mediators and their registration in the Registers under Article 29 of this law are carried out by the Central Mediation Committee following examinations. Mediators already accredited on the date this law enters into force retain their accreditation.

2. Examinations of prospective mediators are held at least twice a year by the Examinations Committee, as appointed by the Central Mediation Committee. Examinations are written and oral and include an assessment based on simulations.

B. (Manner of conducting the examinations, criteria, conditions and terms — reconstructed from verified extracts of the source; see the caution note in the "Fonte" section):

a) The place, time and manner of conducting the examinations are determined by decision of the Examinations Committee, which is notified to licensed training bodies and posted on the relevant website of the Ministry of Justice at least thirty (30) days before they take place.

b) A condition of participation is the submission of an application, accompanied by a certificate from the training body attesting to the completion of basic training, together with a fee of one hundred (100) euros payable to the State.

c) The written examinations comprise seventy (70) multiple-choice questions and two (2) short-answer questions of up to one hundred fifty (150) words. Results are announced within thirty (30) days of the examination.

d) Candidates absent at the start of the examination are excluded. Scripts are initialled by a member of the Committee and bear no signature or other distinguishing mark other than the candidate's personal particulars, which are shown by identity card and are then covered with opaque tape.

e) Candidates who pass the written examination are called, within thirty (30) working days, to an oral examination, consisting of an assessment of mediation techniques through role-play and simulations.

f) Candidates are deemed to have passed if they obtain an average score of at least seventy per cent (70%) across the two examinations, with no score below fifty per cent (50%) in either examination.

g) The decision of the Examinations Committee is notified to the Central Mediation Committee, which accredits the candidates who have finally passed.

h) A prospective mediator who fails three (3) examination sessions must submit a new training certificate in order to sit the examination again.

i) Unsuccessful candidates may view their results within fifteen (15) days, without any right to re-marking; after that period, the written scripts and oral assessment records are destroyed.

j) The Central Mediation Committee has competence to resolve any question arising as to the application or interpretation of this article.

Article 29 – Public information – Mediators' Registers

1. The Central Mediation Committee provides information on the institution of mediation and on how to access mediators' services.

2. The Central Mediation Committee compiles and maintains, in electronic form, the following Mediators' Registers, published on the website of the Ministry of Justice: a) the General Register of Mediators, in which all accredited mediators throughout the country are registered in strict alphabetical order; and b) the Special Register of Mediators, in which accredited mediators based within the district of each Court of First Instance in the country are registered in ascending order of accreditation registration number.

3. Each accredited mediator is assigned a unique registration number.

4. The Mediators' Registers must contain the following information on each accredited mediator: a) personal identification particulars, e-mail address, other contact details, and registration number; b) the type of main professional activity, the basic qualification held, and any postgraduate qualifications; c) the Mediator Training Body, its training curriculum, and the hours of instruction of its programme; d) further training and other scientific activities related to mediation; and e) the categories of cases undertaken.

5. The mediator must promptly notify the Central Mediation Committee of any change to the above personal particulars; the Committee verifies them and may call on the mediator to provide clarifications.

6. A mediator accredited in another Member State of the European Union, complying with the provisions in force in that Member State in order lawfully to practise the profession of mediator, is registered in the Mediators' Registers upon application. The application is accompanied by the following documents: a) proof of the applicant's nationality; b) a copy of the certificates of competence or of the training qualification giving access to the profession of mediator in the other Member State; c) a certificate of any professional experience of the applicant in mediation. The Central Mediation Committee examines the documents produced by the applicant and may call on him or her to provide clarifications regarding his or her training.

7. By decision of the Minister of Justice, the detailed rules for keeping the Registers under this article may be determined, and additional Registers may be created for a more complete organisation of the institution, such as a Register of Legal-Aid Mediators, a Register of Trainers, a Register of Mediators accredited abroad, and others.

Article 30 – Voluntary resignation – Suspension from mediation duties

1. Every mediator has the right to resign from that status. The application for resignation is submitted electronically to the Central Mediation Committee, which removes the mediator from the Registers under Article 29 of this law. From the date the relevant application is filed, the mediator's duties and obligations cease by operation of law, except for the obligation to submit the Activity Report for the period during which he or she performed those duties.

2. A mediator who has resigned from his or her duties may be re-registered in the Registers under Article 29 of this law, provided that five (5) years have not elapsed since the resignation. For re-registration, he or she must submit an application electronically to the Central Mediation Committee and must complete the minimum period of further training, in accordance with this law.

3. Re-registration is not permitted for a mediator who has lost that status where a sanction of permanent revocation of accreditation has been imposed on him or her.

4. The provisions of paragraphs 1 and 2 of this article also apply where a mediator wishes to suspend his or her duties for any reason.

5. In the above cases of acceptance of resignation, suspension of duties, or reappointment, the issuance of an administrative act is not required, and a corresponding note in the Mediators' Registers suffices. In the event of the death of an accredited mediator, he or she is removed from the Registers under this law upon the mere production of a death certificate, without the need for any further administrative act.

Article 31 – Legal aid

The provisions of Law 3226/2004 (Α΄ 24) on the provision of legal aid to low-income citizens apply by analogy to mediators and legal representatives under Article 2. By joint decision of the Ministers of Finance and Justice, the procedure for payment, the conditions and the amount of the compensation of such persons shall be determined, together with any other specific matter concerning the application of this article. By a similar decision, the compensation shall also be determined for persons under this article who have already been appointed after the entry into force of this law and before the publication of the decision of the Minister of Justice on the creation of the Register of Legal-Aid Mediators, pursuant to paragraph 7 of Article 29.

Article 44 – Entry into force

This law enters into force upon its publication in the Government Gazette, except for Articles 6 and 7, which enter into force and apply to actions filed after the lapse of the following dates:

a) from 15 January 2020 for family disputes, except those under points (a), (b) and (c) of paragraph 1, and those under paragraph 2 of Article 592 of the Code of Civil Procedure; and

b) from 15 March 2020 for disputes heard under the ordinary procedure and falling within the subject-matter jurisdiction of the Single-Member Court of First Instance, if the value of the subject matter of the dispute exceeds thirty thousand (30,000) euros, and of the Multi-Member Court of First Instance.

After two (2) years from the latter date, the Ministry of Justice shall evaluate the results of the institution of mediation and of the mandatory initial session under Articles 6 and 7 of this law.

AVIS IMPORTANT — TRADUCTION NON OFFICIELLE. Le texte ci-dessous est une traduction en langue française, établie à des fins purement informatives et pédagogiques, de la loi grecque 4640/2019 relative à la médiation en matière civile et commerciale, dans sa version consolidée résultant des lois modificatives indiquées dans la section « Fonte ». Cette traduction n'est pas officielle, n'est pas certifiée et n'a aucune valeur juridique ni contraignante. Elle ne remplace en aucune manière le texte original en langue grecque, publié dans l'Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (Journal officiel de la République hellénique), seul texte faisant foi. Pour tout usage juridique, professionnel ou judiciaire, il convient de se référer exclusivement au texte grec officiel et, le cas échéant, de recourir à une traduction assermentée.

Article 1er – Objet

La présente loi a pour objet de régir l'institution de la médiation en matière civile et commerciale, ainsi que d'harmoniser davantage la législation grecque avec les dispositions de la directive 2008/52/CE du Parlement européen et du Conseil du 21 mai 2008 sur certains aspects de la médiation en matière civile et commerciale, de caractère national ou transfrontalier. Les dispositions de la présente loi ne s'appliquent pas à la médiation judiciaire (δικαστική μεσολάβηση), telle que régie par le Code de procédure civile.

Article 2 – Définitions

Aux fins de la présente loi, les définitions suivantes s'appliquent :

1. Par « litige privé », on entend la contestation relative à l'existence, à l'étendue, au contenu ou aux titulaires d'un droit privé ; par « droits privés », on entend ceux reconnus par le droit privé.

2. Par « médiation », on entend un processus structuré, quelle qu'en soit la dénomination, caractérisé par la confidentialité et l'autonomie privée, dans lequel deux parties ou plus tentent volontairement, en agissant de bonne foi et avec loyauté dans leurs échanges, de résoudre un litige les opposant au moyen d'un accord, avec l'aide d'un médiateur.

3. Par « médiateur », on entend un tiers, par rapport aux parties participantes et au litige, qui s'engage à mener la médiation de manière appropriée, efficace et impartiale, en aidant les parties à trouver une solution mutuellement acceptable à leur litige.

4. Par « représentant légal », on entend l'avocat mandataire de chaque partie, qui assiste à la procédure de médiation conformément aux dispositions de la présente loi et fournit des conseils juridiques à son mandant.

5. Par « séance initiale obligatoire de médiation », on entend la séance entre le médiateur et les parties, qui a lieu obligatoirement dans les cas de litiges privés prévus au paragraphe 1 de l'article 6 de la présente loi, avant l'audience de l'affaire devant le Tribunal. Au cours de la séance initiale obligatoire, le médiateur informe les parties de la procédure de médiation et des principes fondamentaux qui la régissent, ainsi que de la possibilité d'un règlement extrajudiciaire de leur litige compte tenu de ses particularités et de sa nature.

6. Par « litige transfrontalier », on entend celui dans lequel au moins une des parties a son domicile permanent ou sa résidence habituelle dans un État membre autre que celui de toute autre partie, à la date à laquelle : a) les parties conviennent de recourir à la médiation, après la survenance du litige ; b) la médiation a été ordonnée par une juridiction d'un État membre ; c) une obligation de médiation existe en vertu du droit national ; ou d) les parties ont été invitées à y recourir par la juridiction compétente. Est également considéré comme litige transfrontalier celui dans lequel, à l'issue de la procédure de médiation, des procédures judiciaires ou arbitrales entre les parties sont engagées dans un État membre autre que celui du domicile permanent ou de la résidence habituelle des parties à la date à laquelle sont survenues les situations visées aux points a), b) ou c) du présent paragraphe.

7. Par « clause de médiation », on entend l'accord écrit des parties de recourir à la médiation, relatif à des litiges futurs et se référant à un rapport juridique déterminé dont ces litiges seront issus, à condition que les parties aient le pouvoir de disposer de l'objet des litiges, conformément aux dispositions du droit substantiel.

Article 3 – Litiges susceptibles de médiation – Obligation d'information à la charge de l'avocat mandataire

1. Peuvent être soumis à la procédure de médiation les litiges civils et commerciaux, de caractère national ou transfrontalier, existants ou futurs, à condition que les parties aient le pouvoir de disposer de l'objet du litige conformément aux dispositions du droit substantiel.

2. Avant de saisir le Tribunal, l'avocat mandataire est tenu d'informer par écrit son mandant de la possibilité de régler le litige, ou une partie de celui-ci, par la médiation conformément au paragraphe 1, ainsi que de l'obligation de recourir à la séance initiale obligatoire et à la procédure y afférente prévue aux articles 6 et 7 de la présente loi. Le document d'information est rempli et signé par le mandant et son avocat mandataire et est déposé avec l'acte introductif de l'action éventuellement intentée, ou avec les conclusions, au plus tard avant l'audience, sous peine d'irrecevabilité de l'audience de l'action. Cette disposition s'applique également aux actions déposées du 30.11.2019 à ce jour.

Article 4 – Recours à la médiation

1. Le recours à la médiation pour les litiges qui y sont soumis en vertu de la présente loi est autorisé : a) si les parties conviennent de recourir à la procédure de médiation après la survenance du litige ; b) si les parties sont invitées à recourir à la médiation et y consentent, conformément au paragraphe 2 ; c) si le recours à la médiation est ordonné par une autorité judiciaire d'un autre État membre et que la soumission du litige n'est pas contraire aux bonnes mœurs et à l'ordre public ; d) si le recours à la procédure de médiation est imposé par la loi ; e) si un accord écrit des parties comporte une clause de médiation.

2. Le Tribunal devant lequel est pendant un litige privé susceptible d'être soumis à la procédure de médiation conformément à l'article 3 de la présente loi peut, à tout stade de l'instance, selon le cas, en tenant compte, selon son appréciation souveraine, de toutes les circonstances de l'affaire, inviter les parties à recourir à la procédure de médiation pour résoudre le litige. Si les parties y consentent, l'accord écrit correspondant est consigné dans le procès-verbal du Tribunal. Dans ce cas, le Tribunal renvoie obligatoirement l'audience de l'affaire à une date fixée après l'écoulement de trois mois et au plus tard dans les six mois, sans que soit computée la période des vacances judiciaires. La même conséquence s'applique dans les autres cas de recours à la médiation pendant l'instance. Lorsque les parties au litige, ou l'une d'elles, comparaissent devant le Tribunal par l'intermédiaire d'un avocat mandataire, le mandat conféré à celui-ci couvre également l'accord relatif à la soumission du litige à la médiation.

3. La soumission d'un litige de droit privé à la procédure de médiation n'exclut pas l'adoption d'une mesure conservatoire y afférente, conformément aux dispositions du Code de procédure civile. Le juge qui ordonne la mesure conservatoire peut fixer, conformément au paragraphe 1 de l'article 693 du Code de procédure civile, un délai, non inférieur à trois (3) mois, pour l'introduction de l'action au fond.

4. Le procureur près le tribunal de première instance, dans l'exercice de ses compétences conformément au point a) du paragraphe 4 de l'article 25 de la loi 1756/1988 (Α΄ 35), a le droit de recommander, lorsque cela est possible, aux parties en litige le recours à la procédure de médiation.

5. L'accord des parties sur le recours à la procédure de médiation est régi par les dispositions du droit substantiel des contrats et doit en décrire l'objet.

Article 5 – Procédure de médiation et honoraires du représentant légal

1. Dans la procédure de médiation, les parties comparaissent assistées de leur représentant légal, à l'exception des litiges de consommation et des litiges de faible importance, dans lesquels la comparution personnelle des parties est autorisée. Un tiers peut également participer à la procédure, si cela est jugé nécessaire d'un commun accord entre les parties et le médiateur. Les honoraires du représentant légal de chaque partie sont librement convenus et, pour sa participation à l'ensemble de la procédure de médiation, il est délivré, conformément au Code des avocats, un reçu d'avance de cotisations d'un montant de soixante (60,00) euros pour les affaires relevant de la compétence du tribunal d'instance (Ειρηνοδικείο), de cent (100,00) euros pour les affaires relevant de la compétence du tribunal de première instance à juge unique et de cent cinquante (150,00) euros pour les affaires relevant de la compétence du tribunal de première instance à formation collégiale. Ces montants peuvent être révisés par décision du ministre de la Justice.

2. Le médiateur est désigné par les parties, ou par un tiers de leur choix commun, y compris les centres de médiation. Il n'y a qu'un (1) médiateur, sauf si les parties conviennent par écrit qu'il y en aura plusieurs.

3. Le moment, le lieu et les autres modalités procédurales du déroulement de la médiation sont fixés par le médiateur en accord avec les parties. S'il n'est pas possible que les deux parties et le médiateur soient physiquement présents au même endroit et au même moment, la médiation peut se dérouler par vidéoconférence via ordinateur ou tout autre système de vidéoconférence, accessible aux autres parties au litige.

4. Le médiateur peut, dans l'exercice de ses fonctions, communiquer avec chacune des parties et les rencontrer soit séparément, soit conjointement. Les informations recueillies par le médiateur lors de ses contacts avec une partie ne sont pas communiquées à l'autre partie sans l'accord de la partie qui les a fournies.

5. La procédure de médiation revêt, en principe, un caractère confidentiel ; il n'en est tenu aucun procès-verbal et elle doit se dérouler de manière à ne pas porter atteinte à cette confidentialité, sauf accord contraire des parties. Avant le début de la procédure, tous les participants s'engagent par écrit à respecter la confidentialité de la procédure de médiation. La même obligation s'impose à tout tiers participant à la procédure. Les parties, si elles le souhaitent, s'engagent par écrit à garder également confidentiel le contenu de l'accord auquel elles pourraient parvenir au cours de la médiation, sauf si sa divulgation est nécessaire à son exécution conformément au paragraphe 4 de l'article 8, ou si elle est imposée pour des raisons d'ordre public.

6. Lorsque le litige est porté devant les tribunaux ou soumis à l'arbitrage, le médiateur, les parties, leurs représentants légaux et toute personne ayant participé de quelque manière que ce soit à la procédure de médiation ne sont pas entendus comme témoins et ne peuvent produire d'éléments issus de la procédure de médiation ou s'y rapportant, notamment se référer aux discussions, déclarations et propositions des parties, ni aux opinions du médiateur, sauf lorsque cela est imposé pour des raisons d'ordre public, notamment pour assurer la protection des mineurs ou pour éviter le risque d'atteinte à l'intégrité physique ou à la santé psychique d'une personne.

7. Dans l'exercice de ses fonctions, le médiateur n'engage sa responsabilité civile qu'en cas de dol.

Article 6 – Séance initiale obligatoire de médiation – Litiges soumis

1. Les litiges civils et commerciaux suivants sont soumis à la séance initiale obligatoire de médiation, pour autant que les parties aient le pouvoir de disposer de l'objet de leur litige :

a) les litiges familiaux, à l'exception de ceux visés aux points a), b) et c) du paragraphe 1, ainsi que ceux visés au paragraphe 2 de l'article 592 du Code de procédure civile ;

b) les litiges jugés selon la procédure ordinaire et relevant de la compétence matérielle du tribunal de première instance à juge unique, si la valeur de l'objet du litige excède trente mille (30 000) euros, et du tribunal de première instance à formation collégiale, conformément aux dispositions du Code de procédure civile ;

c) les litiges pour lesquels un accord écrit des parties prévoit une clause de médiation en vigueur.

Dans les cas ci-dessus, aux fins de la recevabilité de l'audience de l'action éventuellement intentée, le procès-verbal de la séance initiale obligatoire de médiation doit être déposé avec les conclusions pour l'audience de l'affaire.

2. Sont exclus de la séance initiale obligatoire de médiation prévue au paragraphe 1 les litiges dans lesquels l'État, une collectivité locale (Ο.Τ.Α.) ou une personne morale de droit public (Ν.Π.Δ.Δ.) est partie.

3. Le recours des parties à la médiation judiciaire ne les dispense pas de la séance initiale obligatoire de médiation.

Article 7 – Procédure de la séance initiale obligatoire de médiation et honoraires du représentant légal

1. Pour les litiges visés au paragraphe 1 de l'article 6 de la présente loi, le médiateur est désigné selon les modalités prévues au paragraphe 2 de l'article 5 de la présente loi. En particulier, la partie diligente a la faculté soit de contacter l'autre ou les autres parties au litige en vue de la nomination d'un médiateur accepté d'un commun accord, soit de s'adresser à un médiateur de son choix. Dans ce dernier cas, le médiateur contacte l'autre ou les autres parties par tout moyen approprié pour vérifier si un accord se dégage sur sa personne, et en reçoit l'approbation écrite. Si la communication ne peut être établie, ou si aucun accord n'est trouvé sur la personne du médiateur, un médiateur est alors désigné par la Commission centrale de médiation, à la diligence de la partie diligente. La désignation s'opère par ordre de priorité, sur la base du numéro d'ordre au Registre spécial des médiateurs visé à l'article 29 de la présente loi, parmi les personnes résidant dans le ressort du tribunal territorialement compétent pour connaître du litige. Lorsque le nombre de médiateurs disponibles est insuffisant, ou en cas de conflit d'intérêts, la désignation s'opère parmi les personnes résidant dans le ressort de la cour d'appel concernée. En cas de choix du médiateur par la Commission centrale de médiation, celui-ci est tenu, dans un délai de trois (3) jours ouvrables, de déclarer s'il accepte sa désignation. Si ce délai de trois (3) jours ouvrables expire sans réponse, l'absence d'acceptation est présumée. En cas de non-acceptation de la désignation, le médiateur suivant par ordre de priorité est choisi sur le Registre spécial précité.

2. La partie diligente soumet au médiateur désigné par les parties ou par la Commission centrale de médiation une demande de recours à la procédure de médiation, en lui adressant, par voie électronique ou par tout autre moyen approprié, un formulaire complété, sur lequel doivent obligatoirement figurer les coordonnées des parties conformément au point 3 de l'article 118 du Code de procédure civile, ainsi que l'objet du litige, et en reçoit un accusé de réception. Le médiateur communique par tout moyen approprié avec les parties afin de fixer la date et le lieu de la séance initiale obligatoire de médiation. À défaut d'accord, le médiateur fixe lui-même la date et le lieu de la séance initiale obligatoire. Dans les deux cas, il notifie ces éléments par écrit aux parties au moins cinq (5) jours avant la séance initiale obligatoire, par lettre recommandée ou par voie électronique, et en reçoit un accusé de réception. Les frais de notification sont avancés par la partie diligente et sont liquidés au titre des dépens, en cas de procès ultérieur.

3. La séance initiale obligatoire de médiation a lieu au plus tard dans les vingt (20) jours suivant le lendemain de l'envoi au médiateur, par la partie diligente, de la demande de recours à la procédure de médiation. Si l'une des parties réside à l'étranger, ce délai est prorogé jusqu'au trentième (30e) jour suivant le lendemain de l'envoi de la demande au médiateur. La séance initiale obligatoire de médiation revêt un caractère confidentiel, il n'en est tenu aucun procès-verbal, et les paragraphes 4, 6 et 7 de l'article 5 de la présente loi s'appliquent par analogie.

4. À l'issue de la séance initiale obligatoire, un procès-verbal est établi par le médiateur, signé par celui-ci et par tous les participants ; si une action est intentée par la suite, ou si elle l'a déjà été, ce procès-verbal est déposé au tribunal, sous peine d'irrecevabilité de l'audience de l'affaire, avec les conclusions. Ce procès-verbal doit obligatoirement indiquer le mode de notification de la séance initiale obligatoire aux parties et leur participation ou non à celle-ci.

5. À la séance initiale obligatoire, les parties comparaissent assistées d'un représentant légal, dont les honoraires sont librement convenus. Dans le cas des personnes morales, le représentant légal peut désigner un mandataire par procuration avec légalisation de la signature. À titre exceptionnel, est admise à la séance initiale obligatoire, en vertu d'une procuration, la seule participation du représentant légal de la partie dont la présence physique n'est manifestement pas possible, notamment dans les cas où elle rencontre des difficultés de déplacement en raison d'une maladie grave, ou lorsqu'aucune vidéoconférence par ordinateur ou autre système de vidéoconférence n'est disponible, ou lorsqu'elle réside à l'étranger.

6. Le tribunal saisi du litige peut infliger à la partie qui ne s'est pas présentée à la séance initiale obligatoire de médiation, bien qu'ayant été régulièrement convoquée à cet effet conformément au présent article, une amende qui ne peut être inférieure à cent (100) euros ni supérieure à cinq cents (500) euros, compte tenu de son comportement général et des motifs de sa non-comparution. Les amendes visées à la phrase précédente sont versées au Fonds pour l'administration de la justice (ΤΑ.Χ.ΔΙ.Κ.), auquel une copie de la décision est communiquée à la diligence du greffier du Tribunal, et peuvent être révisées par décision du ministre de la Justice. Le recours contre la décision, en ce qui concerne l'amende, n'est recevable que s'il porte également sur le fond de l'affaire. Une décision conjointe des ministres de la Justice et des Finances détermine la procédure de constatation et de recouvrement de l'amende et règle toute autre question relative à l'application du présent paragraphe. Cette procédure s'applique également aux amendes déjà infligées.

7. Si les parties décident de poursuivre la procédure de médiation, avec le même médiateur ou avec un médiateur différent, un accord écrit de soumission du litige à la procédure de médiation est établi et la procédure de l'article 5 de la présente loi est suivie ; celle-ci doit être menée à son terme dans un délai de quarante (40) jours, calculé à compter du lendemain de l'expiration du délai de vingt ou trente jours susmentionné. Les parties peuvent convenir de proroger le délai de quarante (40) jours. La période du 1er au 31 août n'est pas comptée dans les délais susmentionnés.

Article 8 – Force exécutoire des accords issus de la médiation

1. Le médiateur établit un procès-verbal de médiation qui doit contenir : a) le nom et le numéro d'identification fiscale du médiateur ; b) la date et le lieu où s'est déroulée la médiation ; c) les coordonnées complètes des parties ayant eu recours à la médiation et les noms de leurs représentants légaux ; d) une référence à l'accord ou aux modalités particulières selon lesquelles les parties ont eu recours à la médiation, conformément au paragraphe 1 de l'article 4 de la présente loi ; e) les coordonnées complètes de toute autre personne ayant participé de quelque manière que ce soit à la procédure de médiation ; et f) l'accord auquel sont parvenues les parties au cours de la médiation, ou le constat de l'absence d'accord.

2. À l'issue de la procédure de médiation, le procès-verbal est signé par le médiateur, les parties et leurs représentants légaux. En cas d'absence d'accord, le procès-verbal peut être signé par le seul médiateur. Chaque partie peut déposer le procès-verbal constatant l'accord à tout moment auprès du greffe du tribunal matériellement et territorialement compétent, devant lequel l'affaire est pendante ou doit être portée. Après le dépôt du procès-verbal auprès du Tribunal, l'introduction d'une action pour le même litige est irrecevable dans la mesure où son objet est couvert par l'accord des parties, et toute instance pendante est éteinte. Lors du dépôt, un droit de cinquante (50,00) euros doit être acquitté, dont le montant peut être révisé par décision conjointe des ministres des Finances et de la Justice. La charge de ce droit incombe à la partie qui procède au dépôt, sauf accord contraire des parties.

3. Le procès-verbal de médiation visé au présent article constitue, à compter de son dépôt auprès du greffe du tribunal compétent conformément au paragraphe 2, un titre exécutoire au sens du point ζ' du paragraphe 2 de l'article 904 du Code de procédure civile, pour autant que l'accord soit susceptible de faire l'objet d'une exécution forcée. La grosse est délivrée à titre gratuit par le juge ou le président du tribunal compétent conformément au paragraphe 2.

4. Si l'accord contenu dans le procès-verbal de médiation comprend également des dispositions relatives à des actes juridiques devant, en vertu de la loi, revêtir la forme notariée, ces actes doivent être établis sous cette forme. Dans ce cas, s'appliquent les règles régissant l'établissement de tels actes notariés et leur transcription.

5. Le procès-verbal de médiation visé au présent article, à compter de son dépôt auprès du greffe du tribunal compétent conformément au paragraphe 2, peut être utilisé comme titre pour l'inscription ou la radiation d'une hypothèque, conformément au point c) du paragraphe 1 de l'article 293 du Code de procédure civile.

Article 9 – Effets de la médiation sur la prescription, les délais de forclusion et les délais procéduraux

1. La notification écrite du médiateur aux parties relative à la tenue de la séance initiale obligatoire, ou l'accord de recourir volontairement à la procédure de médiation prévue à l'article 5, suspend la prescription et la forclusion pour l'exercice des prétentions et des droits, pour autant que celles-ci aient déjà commencé à courir conformément aux dispositions du droit substantiel, ainsi que les délais procéduraux des articles 237 et 238 du Code de procédure civile, pendant toute la durée de la procédure de médiation.

2. Sous réserve des dispositions des articles 261, 262 et 263 du Code civil, la prescription et la forclusion pour l'exercice des prétentions et des droits de droit substantiel qui avaient été suspendues reprennent leur cours le lendemain de l'établissement du procès-verbal de non-accord, ou de la notification à l'autre partie et au médiateur d'une déclaration de retrait de la procédure de médiation par l'une des parties, ou de l'achèvement ou de la cessation, de quelque manière que ce soit, de la procédure de médiation. Si l'accord contenu dans le procès-verbal de médiation comporte des conditions, des délais ou toute autre clause dont dépend l'exercice des droits résultant de l'accord, la prescription et la forclusion suspendues reprennent leur cours à compter de la réalisation de la condition ou de la clause, ou de l'expiration du délai.

3. Les délais procéduraux visés au paragraphe 1 reprennent leur cours à compter de l'établissement du procès-verbal de non-accord, ou de la notification à l'autre partie et au médiateur d'une déclaration de retrait de la procédure de médiation par l'une des parties, ou de l'achèvement ou de la cessation, de quelque manière que ce soit, de la procédure de médiation. En cas d'accord, la reprise des délais procéduraux se justifie pour les éléments de la cause non couverts par l'accord des parties.

Article 10 – Commission centrale de médiation

1. La Commission centrale de médiation est composée de treize (13) membres et est constituée, par décision du ministre de la Justice, de :

a) deux (2) magistrats de l'ordre civil et pénal, dont un (1) au moins du grade de conseiller à la Cour de cassation (Areios Pagos) ou grade équivalent, en activité ou honoraire, et un (1) au moins du grade de président de tribunal de première instance, conseiller de cour d'appel ou président de cour d'appel ou grade équivalent, ayant une expérience ou une spécialisation et, de préférence, une accréditation en médiation, désignés après avis du Conseil supérieur de la magistrature, s'ils sont en activité ;

b) deux (2) professeurs d'établissements d'enseignement supérieur, en activité ou émérites, ayant une expérience ou une spécialisation en médiation et, de préférence, une accréditation, dont l'un au moins ayant été professeur de faculté de droit du pays ;

c) deux (2) représentants de l'Assemblée plénière des ordres des avocats du pays, ayant une expérience ou une spécialisation en médiation et, de préférence, une accréditation, après avis conforme de l'Assemblée plénière des ordres des avocats ;

d) deux (2) représentants du ministère de la Justice, choisis parmi les agents en fonction à l'administration centrale de grade au moins Β΄, ou parmi les juristes détachés au cabinet politique du ministre ou du secrétaire d'État à la Justice, ou du secrétaire général ;

e) deux (2) médiateurs représentant des organismes professionnels du pays, à la suite d'un appel à manifestation d'intérêt publié sur le site internet du ministère de la Justice ;

f) trois (3) médiateurs, à la suite d'un appel à manifestation d'intérêt publié sur le site internet du ministère de la Justice, justifiant d'au moins quatre années d'expérience professionnelle dans leur domaine ainsi que d'une expérience en médiation, résultant soit de leur participation à la formation des médiateurs, soit de leur participation à des procédures de médiation en qualité de médiateurs, d'assistants du médiateur ou de représentants légaux, soit de leur participation à des congrès, séminaires et programmes de recherche relatifs à la médiation.

2. Le président de la Commission centrale de médiation est le magistrat du grade le plus élevé et, entre pairs de même grade, le plus ancien.

3. Par la décision visée au paragraphe 1, un membre suppléant est désigné pour chaque membre titulaire de la Commission centrale de médiation.

4. Il est interdit aux membres de la Commission centrale de médiation, ainsi qu'aux tiers nommés membres de la sous-commission visée au point d) du paragraphe 3 de l'article 11 de la présente loi, d'entretenir une quelconque relation de collaboration avec des organismes de formation visés par la présente loi.

5. Le mandat du président et des membres est de trois ans et peut être renouvelé une fois. Le président et les membres de la Commission centrale de médiation sont remplacés lorsqu'ils ont été nommés en violation du paragraphe 4.

6. Les fonctions de secrétaire de la Commission centrale de médiation sont exercées par un ou plusieurs agents de l'administration centrale du ministère de la Justice, des tribunaux ou d'un autre service public ou personne morale de droit public, mis à disposition ou détachés à temps plein et exclusif de leur service auprès de la Commission centrale de médiation. Ce détachement est décidé, par dérogation à toute autre disposition, par décision du ministre de la Justice, à sa demande, après avis du président de la Commission centrale de médiation et avis conforme du conseil de service compétent à l'égard de l'agent concerné.

Article 11 – Compétences de la Commission centrale de médiation

La Commission centrale de médiation est compétente pour connaître de toute question relative au contrôle de l'application de l'institution de la médiation.

La Commission centrale de médiation peut constituer, à sa discrétion, des sous-commissions pour le règlement rapide et le contrôle des questions découlant de l'application de la présente loi. Ces sous-commissions sont composées de membres de la Commission centrale de médiation, sans limitation quant à la participation d'un même membre à plus d'une sous-commission. Ces sous-commissions sont expressément habilitées par la Commission centrale de médiation à régler définitivement les questions dont elles sont saisies, sauf lorsque la présente loi prévoit spécifiquement la compétence de l'Assemblée plénière de la Commission centrale de médiation.

En tout état de cause, quatre (4) sous-commissions sont obligatoirement constituées au sein de la Commission centrale de médiation, pour un mandat de deux ans, ayant les compétences suivantes :

a) la « Commission du registre des médiateurs », compétente pour la tenue des registres prévus à l'article 29 de la présente loi, pour toute question y afférente ou pour l'adoption d'actes relatifs aux registres tenus, ainsi que pour le recueil des rapports annuels d'activité prévus à l'article 21 de la présente loi ;

b) la « Commission de déontologie et de contrôle disciplinaire », compétente pour le respect par les médiateurs des obligations découlant de la présente loi et pour l'application du droit disciplinaire et l'imposition des sanctions disciplinaires. La constitution de cette sous-commission s'effectue conformément au paragraphe Ε.1 de l'article 17 de la présente loi ;

c) la « Commission de contrôle des organismes de formation », compétente pour toute question relative aux organismes de formation des médiateurs ;

d) la « Commission des examens », compétente et responsable de l'organisation des examens écrits et oraux et de la notation des candidats, aux fins de l'accréditation des candidats médiateurs. La Commission des examens est composée de trois (3) membres issus de la Commission centrale de médiation, avec un nombre égal de suppléants, dont un membre au moins doit être magistrat et préside la Commission. La Commission des examens peut, en fonction du nombre total de candidats à chaque session, désigner deux (2) membres supplémentaires sans suppléants, qui doivent avoir la qualité de médiateur accrédité.

La composition des sous-commissions précitées et le nombre de leurs membres sont déterminés par la Commission centrale de médiation. Pour apprécier la recevabilité de la participation des membres susmentionnés aux sous-commissions, il est tenu compte, entre autres, des questions relatives aux conflits d'intérêts et de compétences de ces membres avec d'autres dispositions et règlements en vigueur relatifs à leur profession principale.

La Commission centrale de médiation soumet au ministère de la Justice, au cours des dix premiers jours de décembre de chaque année, un rapport annuel sur le contrôle de l'application de l'institution, accompagné de propositions en vue de son amélioration.

Article 12 – Qualifications des médiateurs

1. Les médiateurs doivent être : a) diplômés de l'enseignement supérieur, ou titulaires d'un diplôme équivalent délivré par un établissement étranger de renommée reconnue ; b) formés par un organisme de formation des médiateurs reconnu par la Commission centrale de médiation, ou titulaires d'un titre d'accréditation délivré par un autre État membre de l'Union européenne ; et c) accrédités par la Commission centrale de médiation et inscrits aux registres prévus à l'article 29 de la présente loi.

Le titulaire d'un doctorat délivré par un établissement d'enseignement supérieur grec, ou d'un titre étranger équivalent, portant sur la médiation, n'est pas tenu de suivre une formation complémentaire auprès d'un organisme de formation des médiateurs pour être accrédité, et peut participer directement aux examens en vue de son accréditation, conformément aux dispositions de l'article 28 de la présente loi. Sont exclues de l'exercice de la profession de médiateur les personnes exerçant en qualité de fonctionnaires publics, municipaux ou judiciaires, ou d'agents de personnes morales et d'institutions de droit public, ainsi que les magistrats ou fonctionnaires publics en activité. Les fonctionnaires publics et les agents de personnes morales de droit public peuvent exercer en tant que médiateurs accrédités exclusivement dans le cadre et pour les besoins de leur service. Sont exclus de cette interdiction les fonctionnaires publics exerçant par ailleurs légalement une profession libérale.

2. Le médiateur n'accepte une mission que s'il estime être en mesure de répondre aux exigences de la procédure de médiation concernée, compte tenu de sa formation professionnelle, de son expérience pratique et de ses compétences.

3. Le médiateur conduit la médiation conformément aux dispositions déontologiques de la présente loi et au Code européen de conduite. Le médiateur peut faire la promotion des services qu'il propose, à condition d'agir de manière professionnelle, honnête et digne.

Article 13 – Impartialité – Indépendance – Neutralité

1. Le médiateur est tenu d'agir envers les parties de manière exempte de jugements personnels, de convictions et de préjugés, et de veiller à la participation égale et à la facilitation de toutes les parties dans le cadre de la procédure de médiation. Le médiateur est tenu de ne pas entreprendre une médiation, et, s'il l'a déjà entreprise, de ne pas la poursuivre, avant d'avoir communiqué aux parties tout élément ou fait susceptible d'affecter, ou de donner l'impression d'affecter, son impartialité et son indépendance. À titre exceptionnel, dans un tel cas, le médiateur peut entreprendre ou continuer d'exercer ses fonctions uniquement avec le consentement exprès des parties et pour autant qu'il soit certain d'être en mesure de conduire la médiation avec des garanties d'impartialité et d'indépendance.

2. Il n'est pas permis au médiateur d'orienter les parties ni de leur imposer la solution qu'il privilégie. Il peut exprimer son opinion personnelle, qui n'est pas contraignante, uniquement si les parties le souhaitent, et il est tenu de rester neutre quant à l'issue de la médiation.

Article 14 – Conflit d'intérêts

1. Le médiateur est tenu de ne pas accepter une mission et, s'il l'a déjà acceptée, de ne pas continuer à l'exercer, en cas de conflit d'intérêts, en communiquant l'empêchement correspondant aux parties.

À titre exceptionnel, en cas de conflit d'intérêts, le médiateur peut accepter une mission et, s'il l'a déjà acceptée, continuer à l'exercer, uniquement avec le consentement exprès des parties et pour autant qu'il soit certain d'être en mesure de conduire la médiation d'une manière qui ne compromette pas l'indépendance de la procédure.

Un conflit d'intérêts existe, en particulier, dans les cas suivants :

a) relation personnelle ou professionnelle du médiateur avec l'une des parties ou leurs représentants légaux, ou perception, dans le passé, d'honoraires pour la fourniture de services à l'une quelconque des parties ;

b) tout intérêt économique ou autre, direct ou indirect, tiré de l'issue de la médiation ;

c) implication du médiateur, de quelque manière que ce soit, dans l'objet du litige ;

d) fait, dans le passé, pour le médiateur lui-même, ou pour l'un de ses collaborateurs, ou pour un autre dirigeant de la société pour laquelle il travaille, d'avoir représenté l'une des parties en une qualité autre que celle de médiateur ;

e) toute forme de collaboration professionnelle du médiateur avec des personnes physiques ou morales impliquées dans la fourniture de conseils à l'une des parties participantes sur des questions relatives à l'objet de la médiation.

2. Après la clôture de la médiation, et indépendamment de son issue, il n'est pas permis au médiateur de traiter, en une autre qualité professionnelle, la même affaire dont il s'est occupé, entre les mêmes parties.

Article 15 – Principe de la libre volonté des parties

1. Le médiateur est tenu de conduire la médiation sur la base du principe de l'autonomie privée des parties. Il veille à ce que les parties comprennent les caractéristiques de la procédure qui sera suivie, ainsi que son rôle et celui de tous les participants, et informe les parties qu'elles sont libres, à tout moment, de se retirer de la procédure sans avoir à justifier leur décision et sans encourir de sanction ni de pénalité.

2. Le médiateur s'assure, en particulier, qu'avant le début de la procédure de médiation, les parties ont expressément convenu des termes et conditions de la soumission de leur litige à la médiation, y compris notamment des dispositions régissant l'obligation de confidentialité du médiateur et des parties.

3. Le médiateur veille au bon déroulement de la procédure de médiation.

4. Le médiateur peut mettre fin à la procédure de médiation, après en avoir informé les parties de manière motivée, lorsque : a) un règlement du litige se dessine d'une manière contraire aux bonnes mœurs ou à l'ordre public, ou b) il estime que la poursuite de la médiation est absolument incapable d'aboutir au règlement du litige.

5. Le médiateur prend toute mesure appropriée afin que la solution trouvée pour le règlement du litige soit le fruit d'un consentement éclairé et réfléchi des parties, et que celles-ci comprennent les termes de l'accord.

6. Le médiateur doit informer les parties de la manière dont, lorsque cela est possible, elles peuvent rendre leur accord exécutoire.

Article 16 – Confidentialité

Le médiateur est tenu de garder confidentielles les informations résultant de la médiation ou s'y rapportant, y compris le fait qu'une médiation doive avoir lieu ou ait eu lieu, sauf s'il est tenu d'agir autrement en vertu d'une disposition légale ou pour des raisons d'ordre public, ou si les parties consentent expressément à la divulgation des informations.

Article 17 – Droit disciplinaire

A. Principes généraux

1. La procédure disciplinaire est autonome et indépendante de toute autre procédure.

2. Les sanctions disciplinaires sont infligées par la Commission de déontologie et de contrôle disciplinaire et par la Commission centrale de médiation.

3. Nul ne peut être poursuivi deux fois pour la même faute disciplinaire, pour laquelle une seule sanction disciplinaire est infligée. Une nouvelle poursuite disciplinaire pour la même faute est irrecevable.

4. La levée, de quelque manière que ce soit, du caractère pénalement répréhensible d'un fait, ou la levée totale ou partielle des conséquences d'une condamnation pénale, ne fait pas disparaître le caractère disciplinairement répréhensible du fait.

B. Fautes disciplinaires

1. Une faute disciplinaire peut résulter d'un acte ou d'une omission du médiateur dans l'exercice de ses fonctions, contraire à ses obligations telles qu'elles découlent de la présente loi et indissociablement liées à la médiation, ainsi que du Code de déontologie des médiateurs accrédités.

2. Constituent notamment des fautes disciplinaires du médiateur l'utilisation de sa qualité aux fins de la poursuite de finalités illicites, ainsi que, de manière générale, tout comportement indigne ou inconvenant.

3. Tout crime (kakourghima) commis par un médiateur, ainsi que tout délit intentionnel (plimmelima) incompatible avec la qualité de médiateur, constitue une faute disciplinaire autonome.

4. Le non-respect par le médiateur du principe d'impartialité et de confidentialité constitue une faute disciplinaire grave.

C. Prescription

1. Les fautes disciplinaires se prescrivent par deux (2) ans à compter de leur commission.

2. Le délai de prescription est suspendu pour une période ne pouvant excéder trois (3) mois, à compter du dépôt d'une plainte disciplinaire devant la Commission de déontologie et de contrôle disciplinaire, par les parties ou par tout tiers participant à la procédure de médiation, ou par le président de la Commission centrale de médiation, dès qu'il reçoit une plainte dénonçant des actes disciplinairement répréhensibles d'un médiateur, ou dès qu'il a connaissance, de quelque manière que ce soit, de tels actes.

D. Sanctions disciplinaires

1. Les sanctions disciplinaires sont : a) l'avertissement ; b) le blâme écrit ; c) la suspension temporaire de l'accréditation jusqu'à un (1) an ; d) le retrait définitif de l'accréditation.

2. La sanction du retrait définitif de l'accréditation n'est infligée que dans les cas particulièrement graves de faute disciplinaire. De telles conditions sont notamment réunies si le médiateur : a) a été condamné de manière irrévocable pour un crime ou pour tout délit intentionnel incompatible avec l'institution de la médiation ; b) a été sanctionné à plusieurs reprises par une suspension temporaire de l'accréditation d'une durée totale d'au moins six (6) mois au cours d'une période de trois ans.

3. Lorsqu'il s'agit d'une faute résultant d'une négligence légère, l'organe disciplinaire compétent peut s'abstenir d'infliger une sanction, en tenant compte des circonstances dans lesquelles la faute a été commise.

E. Conséquences du retrait de l'accréditation

1. Le médiateur auquel a été infligé un retrait définitif ou temporaire de l'accréditation ne peut agir en qualité de médiateur pendant toute la durée de la sanction.

2. La validité de l'issue positive de la médiation et de l'accord conclu n'est pas affectée par la sanction infligée au médiateur.

3. La Commission centrale de médiation est tenue de mettre à jour les registres prévus à l'article 29 de la présente loi en ce qui concerne la suspension temporaire ou le retrait définitif de l'accréditation du médiateur de ses fonctions.

F. Organes disciplinaires

1. La Commission de déontologie et de contrôle disciplinaire, désignée par la Commission centrale de médiation, se compose d'une commission de première instance à composition unipersonnelle et d'une commission de seconde instance à composition collégiale de trois membres, avec un nombre égal de membres suppléants. Le mandat de ses membres est de deux ans et peut être renouvelé. Le membre ayant rendu la décision disciplinaire de première instance ne peut être membre de la commission de seconde instance. Si la Commission de déontologie et de contrôle disciplinaire estime que la sanction du retrait définitif de l'accréditation doit être infligée, la Commission centrale de médiation, réunie en Assemblée plénière, est compétente à cet effet.

2. Les dispositions du Code de procédure civile relatives à l'abstention et à la récusation des juges s'appliquent par analogie.

3. Une demande de récusation est irrecevable lorsqu'elle concerne un nombre de membres de l'organe disciplinaire tel que sa constitution régulière devient impossible.

4. Pour toute question spécifique de contrôle disciplinaire, la Commission centrale de médiation statue, et ses décisions sont exécutées à la diligence de son président ou du membre spécialement désigné par lui à cet effet.

5. Le dépôt d'une plainte contre un médiateur est subordonné, sous peine d'irrecevabilité, au versement d'un droit de trente (30) euros, dont le montant est révisé par décision conjointe des ministres de la Justice et des Finances.

Article 18 – Honoraires du médiateur

1. Les honoraires du médiateur sont librement fixés par accord écrit entre le médiateur et les parties.

2. En l'absence d'accord écrit, les honoraires du médiateur sont fixés comme suit : a) dans les cas visés à l'article 6 de la présente loi, la partie diligente verse d'avance au médiateur la somme de cinquante (50,00) euros au titre des honoraires pour la séance initiale obligatoire. Cette somme est supportée par les parties à parts égales. Si le litige est porté devant un tribunal, la partie qui ne s'est pas présentée à la procédure de médiation, bien qu'ayant été régulièrement convoquée à cet effet conformément à l'article 7 de la présente loi, ou qui n'a pas versé la part lui incombant au titre des honoraires du médiateur pour la séance initiale obligatoire, est condamnée, conformément aux articles 176 et suivants du Code de procédure civile, à rembourser à la partie diligente l'intégralité de la somme versée par celle-ci pour la séance initiale obligatoire. Cette somme est considérée comme un dépens, indépendamment de l'issue du procès ; b) pour chaque heure de médiation postérieure à la séance initiale obligatoire, les honoraires minimaux sont fixés à quatre-vingts (80,00) euros et sont supportés par les parties à parts égales.

3. Les montants visés au paragraphe 2 peuvent être révisés par décision du ministre de la Justice.

4. Le médiateur doit fournir aux parties une information complète sur ses honoraires conformément au paragraphe 2.

Article 19 – Code d'activité (ΚΑΔ)

Seul l'exercice exclusif de la profession de médiateur est autorisé. Par décision du ministre des Finances, il est institué un code numérique d'activité (Κωδικός Αριθμός Δραστηριότητας, ΚΑΔ) pour la profession de médiateur accrédité, ainsi que les modalités de son application pour ceux qui souhaitent exercer cette profession et n'en disposent pas déjà d'un autre.

Article 20 – Associations de médiateurs

Des associations de médiateurs accrédités, ayant pour objet la fourniture de services de médiation, sont constituées et fonctionnent avec la participation de médiateurs, conformément aux dispositions en vigueur à chaque fois.

Article 21 – Rapports d'activité des médiateurs

Tout médiateur accrédité est tenu, tous les quatre mois de chaque année civile et dans les quinze (15) jours suivant l'expiration de cette période, d'informer la Commission centrale de médiation de son activité, laquelle procède à son contrôle. Cette information est communiquée exclusivement sous la responsabilité du médiateur, sur sa fiche individuelle tenue sur le site internet de la Commission centrale de médiation. Le rapport d'activité comprend, au minimum, le nombre de médiations effectuées par le médiateur, le résultat et la durée de chaque médiation, la nature de l'affaire, et le dépôt ou non du procès-verbal auprès du tribunal compétent, conformément au paragraphe 4 de l'article 7 et au paragraphe 1 de l'article 8 de la présente loi. L'obligation de transmettre le rapport d'activité s'applique à tout médiateur, qu'il ait ou non conduit des médiations au cours du quadrimestre considéré.

Article 22 – Organismes de formation

1. Un organisme de formation des médiateurs (ci-après l'« Organisme »), fonctionnant sous licence délivrée à la suite d'une décision spéciale et motivée de la Commission centrale de médiation, est :

A. Une personne morale de droit privé, dont le droit de constitution appartient à : a) un ordre des avocats ou plusieurs conjointement ; b) un ou plusieurs ordres des avocats en collaboration avec des organismes scientifiques, éducatifs ou professionnels, ou des chambres. Dans les cas visés aux points a) et b), la collaboration est également possible avec un organisme de formation étranger, de renommée reconnue et bénéficiant d'une reconnaissance et d'une expérience internationales dans la formation à la médiation et, plus généralement, dans les modes alternatifs de résolution des litiges ou dans la conduite de médiations ;

B. Un centre de formation continue et d'éducation tout au long de la vie (Κ.Ε.ΔΙ.ΒΙ.Μ.) d'un établissement d'enseignement supérieur (Α.Ε.Ι.), disposant d'un programme à cet effet et dont le fonctionnement est régi exclusivement par les dispositions en vigueur à chaque fois relatives au fonctionnement des Α.Ε.Ι., à condition que soient respectées toutes les exigences de la présente loi relatives aux qualifications des formateurs, à la formation portant sur la médiation et au nombre minimum de formateurs et de stagiaires ;

C. Une personne physique ou morale constituée conformément à la législation en vigueur en Grèce ou dans la législation d'un État membre, ayant pour objet principal la fourniture d'une formation portant sur la médiation et les autres modes alternatifs de résolution des litiges.

Les Organismes précités sont agréés conformément aux dispositions des articles 23 à 25 de la présente loi.

2. L'Organisme dispose d'une autonomie administrative et financière, à l'exception des centres d'éducation tout au long de la vie.

3. L'Organisme est tenu d'employer, au minimum : a) un (1) directeur de l'Organisme et b) un (1) directeur de la formation. Ces derniers doivent être titulaires d'un diplôme national de l'enseignement supérieur, ou d'un diplôme équivalent d'un établissement étranger.

4. L'Organisme est tenu d'employer du personnel administratif pour le secrétariat.

5. L'Organisme a pour objet : a) de concevoir des programmes et de fournir des services de formation de base d'au moins quatre-vingts (80) heures ; b) de concevoir des programmes de formation complémentaire, au-delà des quatre-vingts (80) heures de formation de base des candidats médiateurs, en vue de l'acquisition ultérieure des connaissances et compétences nécessaires à l'exercice de la médiation et de leur perfectionnement.

6. Les organismes de formation sont tenus de faire appel à au moins trois (3) formateurs, afin de dispenser une formation de qualité. Les formateurs doivent être des médiateurs accrédités et doivent soit être titulaires d'un master ou d'un doctorat dans le domaine de la résolution extrajudiciaire des litiges ou dans une discipline scientifique connexe (notamment les sciences juridiques, économiques, de gestion ou sociales), soit justifier d'au moins cent soixante (160) heures de formation complémentaire attestée, postérieure à la formation de base en médiation, ou d'au moins cent soixante (160) heures d'expérience attestée en tant que formateurs de médiateurs. Les formateurs doivent en outre disposer de quatre années d'expérience professionnelle dans leur domaine, avoir participé à des procédures de médiation en qualité de médiateur, d'assistant du médiateur ou de représentant légal, ainsi qu'à des congrès, séminaires et programmes de recherche relatifs à la médiation.

7. Le nombre de candidats médiateurs participant à chaque cycle de formation dans les programmes de formation de base ne peut excéder vingt et une (21) personnes. Le nombre de formateurs ne peut être inférieur à deux (2) par cycle de formation.

Article 23 – Agrément des organismes de formation

1. L'Organisme intéressé, en vue d'obtenir une licence de fonctionnement, soumet à la Commission centrale de médiation un dossier comprenant :

a) sa demande d'agrément ; b) une copie certifiée de l'attestation de début d'activité délivrée par le service fiscal compétent (cette obligation ne s'applique pas aux Κ.Ε.ΔΙ.ΒΙ.Μ. des Α.Ε.Ι.) ; c) une liste du personnel enseignant, accompagnée de leurs curriculum vitae et de justificatifs certifiés de diplômes et d'expérience de formation ou professionnelle, tels que certificats de service, attestations d'organismes, documents officiels d'expérience professionnelle, ainsi qu'une liste du reste du personnel ; d) tout document légal établissant la possession, la détention, l'usage ou la propriété des locaux de formation ; e) un plan des locaux de formation, signé par un ingénieur, faisant apparaître que ces locaux comportent au moins trois salles d'enseignement distinctes, dont notamment deux salles adaptées pour les cours et les simulations et une salle de conférence, ainsi qu'une description de l'accessibilité aux personnes handicapées (la superficie minimale des salles d'enseignement doit être de quinze (15) mètres carrés, majorée d'un mètre carré et demi (1,5) par stagiaire) ; f) une déclaration sur l'honneur au titre de la loi 1599/1986, signée par l'intéressé ou, s'il s'agit d'une personne morale, par son représentant légal, attestant que les salles d'enseignement satisfont aux conditions de sécurité en vigueur, sont adaptées à l'objectif de formation et disposent d'une infrastructure technique suffisante, en particulier de l'équipement minimal requis, comprenant : i. un rétroprojecteur et un écran de projection, ou tout autre dispositif de projection audio et vidéo ; ii. un tableau par salle ; iii. un photocopieur ; iv. un téléviseur ou un ordinateur ; v. des tables et des sièges par salle, selon la capacité de chacune ; g) un certificat de sécurité incendie pour l'utilisation en tant qu'établissement de formation, conformément aux dispositions en vigueur ; h) un contrat d'assurance de responsabilité civile et de garanties pour un montant d'au moins deux cent mille (200 000) euros ; i) un droit de mille cinq cents (1 500) euros, dont le montant peut être révisé par décision conjointe des ministres des Finances et de la Justice.

Les Organismes déjà agréés sont réputés satisfaire aux exigences de la présente loi et leur agrément reste valable. En tout état de cause, ces Organismes doivent présenter les justificatifs supplémentaires éventuellement prévus par la présente loi dans un délai raisonnable à compter de sa publication.

2. La Commission centrale de médiation, dans un délai de deux (2) mois à compter du dépôt d'un dossier complet accompagné des justificatifs, en contrôle la complétude. Si les justificatifs sont incomplets, il est demandé par écrit à l'Organisme concerné d'envoyer, dans un délai de trente (30) jours calendaires à compter de la notification, les justificatifs requis dûment complétés. Après réception, les justificatifs sont réexaminés et la Commission centrale de médiation se prononce sur la complétude du dossier. Ce contrôle s'applique également aux organismes déjà agréés.

3. Lorsque l'Organisme concerné ne produit pas les justificatifs dans le délai précité de trente (30) jours, ou lorsque ceux-ci sont incomplets au regard des dispositions du paragraphe 1 et des articles 24 et 25 de la présente loi, la demande est rejetée par décision motivée de la Commission centrale de médiation. L'Organisme concerné dont la demande a été rejetée peut présenter une nouvelle demande.

4. L'Organisme concerné dont le dossier est jugé complet fait l'objet d'une évaluation. Celle-ci est effectuée par décision de la Commission centrale de médiation, sur la base des cinq critères suivants : a) organisation, fonctionnement ; b) personnel scientifique et autre personnel ; c) infrastructure technique ; d) programme de formation ; e) adéquation des locaux de formation.

5. À la suite de l'évaluation favorable du dossier complet, l'Organisme concerné se voit délivrer une licence de fonctionnement ; à défaut, sa demande est rejetée par décision spécialement motivée de la Commission centrale de médiation.

6. Chaque année, dans les quinze premiers jours de juillet, les Organismes soumettent à la Commission centrale de médiation un rapport détaillé sur leur fonctionnement ; celle-ci procède au contrôle et à l'évaluation de la situation conformément à la présente loi et, en cas de carence, inflige les sanctions prévues au paragraphe 8.

7. S'il est constaté que des informations inexactes ont été déclarées ou produites aux fins de l'agrément et du fonctionnement de l'Organisme, la Commission centrale de médiation retire définitivement la licence de fonctionnement de l'Organisme.

8. En cas de non-respect par l'Organisme de ses obligations légales pendant la phase de fonctionnement, la Commission centrale de médiation inflige, par décision motivée, en fonction de la gravité de la violation, du degré de faute et d'une éventuelle récidive, l'une des sanctions suivantes : a) une mise en demeure de se conformer ; b) la suspension temporaire de la licence de l'Organisme, d'un (1) mois à six (6) mois ; c) le retrait définitif de la licence de l'Organisme.

9. Par décision du ministre de la Justice, les conditions et modalités d'agrément et de fonctionnement des organismes de formation des médiateurs peuvent être modifiées.

Article 24 – Agrément des personnes physiques

L'Organisme intéressé, lorsqu'il s'agit d'une personne physique, soumet, outre les justificatifs prévus à l'article 23 de la présente loi :

a) une déclaration sur l'honneur au titre de la loi 1599/1986, avec légalisation de la signature, attestant : aa) que le demandeur n'a pas la qualité de fonctionnaire public, d'agent d'une personne morale de droit public ou d'une collectivité locale ; bb) qu'il n'a pas été condamné ou renvoyé en jugement par une décision définitive conformément aux articles 8 et 9 du Code de la fonction publique (loi 3528/2007, Α΄ 26), tel que modifié et en vigueur ; cc) qu'il n'a pas été révoqué d'un poste de fonctionnaire public ou d'enseignant privé pour des motifs disciplinaires ; dd) qu'aucune sanction administrative de retrait de licence de création ou de fonctionnement n'a été prononcée à son encontre, pour un organisme privé d'enseignement et de formation, propre ou autre, au cours de la dernière décennie ; et ee) son lieu de résidence permanente ;

b) une attestation de régularité des cotisations sociales (en qualité d'employeur et d'assuré) ;

c) une attestation de régularité fiscale ;

d) un certificat du tribunal de première instance attestant qu'aucune demande de mise en faillite n'a été déposée à l'encontre de la personne physique et qu'elle n'a pas été déclarée en faillite, ou un document équivalent délivré par l'autorité compétente d'un État étranger, lorsqu'un tel document est prévu par le droit de cet État.

Article 25 – Agrément des personnes morales

1. L'Organisme intéressé, lorsqu'il s'agit d'une personne morale, soumet, outre les justificatifs prévus à l'article 23 de la présente loi : a) une copie certifiée de ses statuts, faisant clairement apparaître son objet, et un certificat récent de modifications du Registre général du commerce (Γ.Ε.ΜΗ.) ; b) une attestation de régularité des cotisations sociales ; c) une attestation de régularité fiscale ; d) un certificat du tribunal de première instance attestant qu'aucune demande de mise en faillite n'a été déposée à l'encontre de la personne morale et qu'elle n'a pas été déclarée en faillite, ou un document équivalent délivré par l'autorité compétente de l'État membre dans lequel la personne morale a son siège, lorsqu'un tel document est prévu par le droit de cet État.

2. Le représentant légal de la personne morale soumet : a) une déclaration sur l'honneur au titre de la loi 1599/1986, avec légalisation de la signature, attestant : aa) qu'il n'a pas la qualité de fonctionnaire public, d'agent d'une personne morale de droit public ou d'une collectivité locale ; bb) qu'il n'a pas été condamné ou renvoyé en jugement par une décision définitive conformément aux articles 8 et 9 du Code de la fonction publique (loi 3528/2007, Α΄ 26), tel que modifié et en vigueur ; cc) qu'il n'a pas été révoqué d'un poste de fonctionnaire public ou d'enseignant privé pour des motifs disciplinaires ; dd) qu'aucune sanction administrative de retrait de licence de création ou de fonctionnement n'a été prononcée à son encontre, pour un organisme privé d'enseignement et de formation, propre ou autre, au cours de la dernière décennie ; ee) qu'aucune telle sanction n'a été prononcée à l'encontre de la personne morale, pour un organisme privé d'enseignement et de formation, propre ou autre, au cours de la dernière décennie ; et ff) son lieu de résidence permanente ; b) une attestation de régularité des cotisations sociales du représentant (en qualité d'employeur et d'assuré) ; c) une attestation de régularité fiscale du représentant ; d) un certificat du tribunal de première instance attestant qu'aucune demande de mise en faillite n'a été déposée à l'encontre de la personne physique et qu'elle n'a pas été déclarée en faillite, ou un document équivalent délivré par l'autorité compétente d'un État étranger, lorsqu'un tel document est prévu par le droit de cet État.

Article 26 – Candidats médiateurs

Les candidats médiateurs ont le droit de présenter une demande à l'Organisme en vue de leur participation aux programmes de formation de base, à condition d'être titulaires d'un diplôme d'un établissement national d'enseignement supérieur, ou d'un diplôme équivalent délivré par un établissement étranger de renommée reconnue, et de produire un extrait de casier judiciaire attestant l'absence des empêchements prévus à l'article 8 de la loi 3528/2007 (Α΄ 26).

Article 27 – Programme de formation

A. Le contenu minimal du programme de formation de base et de la matière d'examen des candidats médiateurs requiert au moins quatre-vingts (80) heures d'enseignement, dont au moins cinquante (50) heures en présentiel, et comprend :

• la médiation et les autres formes de résolution alternative des litiges ; l'évolution de l'institution à l'échelle internationale ; • la directive 2008/52/CE du Parlement européen et du Conseil du 21 mai 2008 sur certains aspects de la médiation en matière civile et commerciale ; • les caractéristiques fondamentales, les notions et principes de base, ainsi que la définition de l'institution de la médiation en droit grec et européen ; • le champ d'application – les conditions de soumission des litiges à la médiation ; • les modalités de recours à la médiation – l'accord de soumission à la médiation – ses conséquences ; • la procédure de conduite de la médiation ; ses étapes ; les représentants légaux et les autres personnes ; • le procès-verbal de médiation – la force exécutoire ; • le médiateur – son rôle – sa responsabilité ; • le Code disciplinaire et déontologique ; • les compétences et techniques de médiation – les techniques de négociation et de communication – les notions de base de psychologie appliquées à la médiation ; • les simulations de médiation ; leur application pratique ; • les notions fondamentales de droit privé ; • le droit commercial général, les sociétés, les effets de commerce.

Les magistrats, les avocats et les notaires peuvent être dispensés de suivre les enseignements juridiques du programme de formation prévu par le présent article, à savoir les notions fondamentales de droit privé, le droit commercial général, les sociétés et les effets de commerce.

B. Formation continue des médiateurs. La formation continue des médiateurs accrédités consiste en une formation complémentaire obligatoire, tous les trois ans, d'une durée minimale de vingt (20) heures, dispensée par des organismes agréés ou par des organismes étrangers reconnus.

Article 28 – Accréditation des médiateurs

1. L'accréditation des médiateurs et leur inscription aux registres prévus à l'article 29 de la présente loi sont effectuées par la Commission centrale de médiation, à l'issue d'examens. Les médiateurs déjà accrédités à la date d'entrée en vigueur de la présente loi conservent leur accréditation.

2. Les examens des candidats médiateurs ont lieu au moins deux fois par an, organisés par la Commission des examens, telle que désignée par la Commission centrale de médiation. Les examens sont écrits et oraux et comprennent une évaluation par des mises en situation.

B. (Modalités de déroulement des examens, critères, conditions et délais — reconstitués à partir d'extraits vérifiés de la source ; voir la note de prudence dans la section « Fonte ») :

a) Le lieu, la date et les modalités de déroulement des examens sont fixés par décision de la Commission des examens, notifiée aux organismes de formation agréés et publiée sur le site internet du ministère de la Justice au moins trente (30) jours avant leur déroulement.

b) La participation est subordonnée au dépôt d'une demande, accompagnée d'une attestation de l'organisme de formation certifiant la formation de base suivie, ainsi que d'un droit de cent (100) euros au profit de l'État.

c) Les épreuves écrites comprennent soixante-dix (70) questions à choix multiples et deux (2) questions à réponse courte de cent cinquante (150) mots au maximum. Les résultats sont communiqués dans un délai de trente (30) jours à compter de leur déroulement.

d) Les candidats absents au début des épreuves sont exclus. Les copies sont paraphées par un membre de la Commission et ne portent aucune signature ni autre signe distinctif, hormis les données personnelles du candidat, qui sont présentées au moyen de la carte d'identité puis dissimulées sous un ruban opaque.

e) Les candidats reçus à l'écrit sont convoqués, dans un délai de trente (30) jours ouvrés, à l'épreuve orale, consistant en un contrôle des techniques de médiation par des jeux de rôle et des mises en situation.

f) Sont réputés reçus les candidats ayant obtenu une moyenne d'au moins soixante-dix pour cent (70 %) sur les deux épreuves, sans note inférieure à cinquante pour cent (50 %) à l'une ou l'autre des épreuves.

g) La décision de la Commission des examens est notifiée à la Commission centrale de médiation, qui accrédite les candidats définitivement reçus.

h) Le candidat médiateur ayant échoué à trois (3) sessions d'examen doit produire une nouvelle attestation de formation pour se présenter à nouveau.

i) Les candidats non reçus peuvent prendre connaissance de leurs résultats dans un délai de quinze (15) jours, sans droit à une nouvelle correction ; à l'expiration de ce délai, les copies écrites et les évaluations orales sont détruites.

j) La Commission centrale de médiation est compétente pour trancher toute question relative à l'application ou à l'interprétation du présent article.

Article 29 – Information du public – Registres des médiateurs

1. La Commission centrale de médiation fournit des informations sur l'institution de la médiation et sur les modalités d'accès aux services des médiateurs.

2. La Commission centrale de médiation établit et tient, sous forme électronique, les registres des médiateurs suivants, publiés sur le site internet du ministère de la Justice : a) le registre général des médiateurs, dans lequel sont inscrits les médiateurs accrédités de l'ensemble du territoire par ordre alphabétique absolu ; et b) le registre spécial des médiateurs, dans lequel sont inscrits les médiateurs accrédités établis dans le ressort de chaque tribunal de première instance du territoire, par ordre croissant de numéro d'accréditation.

3. Un numéro d'inscription unique est attribué à chaque médiateur accrédité.

4. Les registres des médiateurs contiennent obligatoirement les informations suivantes relatives au médiateur accrédité : a) ses données d'identité personnelles, son adresse électronique, ses autres coordonnées et son numéro d'inscription ; b) le type de son activité professionnelle principale, le titre de ses études de base et, le cas échéant, ses titres de troisième cycle ; c) l'organisme de formation des médiateurs, son programme de formation et le nombre d'heures d'enseignement de son programme ; d) ses formations complémentaires et autres activités scientifiques relatives à la médiation ; et e) les catégories d'affaires qu'il traite.

5. Le médiateur est tenu d'informer sans délai la Commission centrale de médiation de tout changement des données personnelles précitées ; celle-ci les contrôle et peut inviter le médiateur à fournir des précisions.

6. Un médiateur accrédité dans un autre État membre de l'Union européenne, respectant les dispositions prévues par cet État membre pour exercer légalement la profession de médiateur, est inscrit aux registres des médiateurs sur demande. La demande est accompagnée des documents suivants : a) une preuve de la nationalité du demandeur ; b) une copie des attestations de compétence ou du titre de formation donnant accès à la profession de médiateur dans l'autre État membre ; c) une attestation de toute expérience professionnelle du demandeur en médiation. La Commission centrale de médiation examine les documents produits par l'intéressé et peut l'inviter à fournir des précisions relatives à sa formation.

7. Par décision du ministre de la Justice, les modalités de tenue des registres prévus au présent article peuvent être déterminées, et des registres supplémentaires peuvent être créés en vue d'une organisation plus complète de l'institution, tels qu'un registre des médiateurs de l'aide juridictionnelle, un registre des formateurs, un registre des médiateurs accrédités à l'étranger, etc.

Article 30 – Renonciation volontaire – Suspension de l'exercice des fonctions de médiation

1. Tout médiateur a le droit de renoncer à cette qualité. La demande de renonciation est adressée par voie électronique à la Commission centrale de médiation, qui procède à sa radiation des registres prévus à l'article 29 de la présente loi. À compter de la date de dépôt de la demande, la cessation des fonctions et des obligations du médiateur intervient de plein droit, à l'exception de l'obligation de soumettre le rapport d'activité pour la période pendant laquelle il a exercé ses fonctions.

2. Le médiateur ayant renoncé à ses fonctions peut être réinscrit aux registres prévus à l'article 29 de la présente loi, à condition que cinq (5) ans ne se soient pas écoulés depuis sa renonciation. Pour sa réinscription, il est tenu de soumettre une demande par voie électronique à la Commission centrale de médiation et de suivre la durée minimale de formation continue prévue par la présente loi.

3. La réinscription n'est pas autorisée pour un médiateur ayant perdu cette qualité s'il lui a été infligé une sanction de retrait définitif de l'accréditation.

4. Les dispositions des paragraphes 1 et 2 du présent article s'appliquent également lorsque le médiateur souhaite suspendre ses fonctions pour quelque motif que ce soit.

5. Dans les cas susmentionnés d'acceptation de la renonciation, de suspension des fonctions ou de réintégration, l'établissement d'un acte administratif n'est pas requis, une simple mention correspondante dans les registres des médiateurs étant suffisante. En cas de décès d'un médiateur accrédité, celui-ci est radié des registres prévus par la présente loi sur la seule production d'un acte de décès, sans qu'il soit besoin de l'établissement d'un autre acte administratif.

Article 31 – Aide juridictionnelle

Les dispositions de la loi 3226/2004 (Α΄ 24) relatives à l'octroi de l'aide juridictionnelle aux citoyens à faibles revenus s'appliquent par analogie aux médiateurs et aux représentants légaux visés à l'article 2. Par décision conjointe des ministres des Finances et de la Justice sont fixées la procédure de versement, les conditions et le montant de l'indemnisation de ces personnes, ainsi que toute autre question spécifique relative à l'application du présent article. Par une décision analogue est également fixée l'indemnisation des personnes visées au présent article ayant déjà été désignées après l'entrée en vigueur de la présente loi et avant la publication de la décision du ministre de la Justice relative à la création du registre des médiateurs de l'aide juridictionnelle, conformément au paragraphe 7 de l'article 29.

Article 44 – Entrée en vigueur

La présente loi entre en vigueur à compter de sa publication au Journal officiel, à l'exception des articles 6 et 7, qui entrent en vigueur et s'appliquent aux actions déposées après l'écoulement des dates suivantes :

a) à compter du 15 janvier 2020 pour les litiges familiaux, à l'exception de ceux visés aux points a), b) et c) du paragraphe 1, ainsi que ceux visés au paragraphe 2 de l'article 592 du Code de procédure civile ; et

b) à compter du 15 mars 2020 pour les litiges jugés selon la procédure ordinaire et relevant de la compétence matérielle du tribunal de première instance à juge unique, si la valeur de l'objet du litige excède trente mille (30 000) euros, et du tribunal de première instance à formation collégiale.

À l'expiration d'un délai de deux (2) ans à compter de cette dernière date, le ministère de la Justice procédera à l'évaluation des résultats de l'institution de la médiation et de la séance initiale obligatoire prévues aux articles 6 et 7 de la présente loi.

AVISO IMPORTANTE — TRADUCCIÓN NO OFICIAL. El texto que sigue es una traducción al español, elaborada con fines meramente informativos y divulgativos, de la Ley griega 4640/2019 sobre mediación en asuntos civiles y mercantiles, en su versión consolidada resultante de las leyes modificativas indicadas en la sección «Fonte». Esta traducción no es oficial, no está certificada y carece de todo valor jurídico o vinculante. No sustituye en modo alguno al texto original en lengua griega, publicado en la Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (Boletín Oficial del Estado helénico), único texto auténtico. Para cualquier uso jurídico, profesional o judicial es indispensable remitirse exclusivamente al texto griego oficial y, en su caso, recurrir a una traducción jurada.

Artículo 1 – Objeto

La presente ley tiene por objeto regular la institución de la mediación en asuntos civiles y mercantiles, así como armonizar en mayor medida la legislación griega con las disposiciones de la Directiva 2008/52/CE del Parlamento Europeo y del Consejo, de 21 de mayo de 2008, sobre ciertos aspectos de la mediación en asuntos civiles y mercantiles, de carácter nacional o transfronterizo. Las disposiciones de la presente ley no se aplican a la mediación judicial (δικαστική μεσολάβηση), regulada por el Código de Enjuiciamiento Civil.

Artículo 2 – Definiciones

A los efectos de la presente ley se aplican las siguientes definiciones:

1. Por «controversia privada» se entiende la discrepancia relativa a la existencia, alcance, contenido o titulares de un derecho privado; por «derechos privados» se entienden los reconocidos por el derecho privado.

2. Por «mediación» se entiende un procedimiento estructurado, cualquiera que sea su denominación, caracterizado por la confidencialidad y la autonomía privada, en el que dos o más partes intentan voluntariamente, actuando de buena fe y con lealtad negocial, resolver mediante acuerdo una controversia entre ellas con la ayuda de un mediador.

3. Por «mediador» se entiende un tercero, respecto de las partes participantes y de la controversia, que asume la tarea de mediar de manera adecuada, eficaz e imparcial, ayudando a las partes a encontrar una solución mutuamente aceptable a su controversia.

4. Por «representante legal» se entiende el abogado apoderado de cada parte, que asiste al procedimiento de mediación conforme a lo dispuesto en la presente ley y presta asesoramiento jurídico a su cliente.

5. Por «sesión inicial obligatoria de mediación» se entiende la sesión entre el mediador y las partes, que tiene lugar obligatoriamente en los supuestos de controversias privadas previstos en el apartado 1 del artículo 6 de la presente ley, antes de la vista del asunto ante el Tribunal. Durante la sesión inicial obligatoria, el mediador informa a las partes sobre el procedimiento de mediación y los principios básicos que lo rigen, así como sobre la posibilidad de una solución extrajudicial de su controversia atendiendo a sus particularidades y naturaleza.

6. Por «controversia transfronteriza» se entiende aquella en la que al menos una de las partes tiene su domicilio permanente o residencia habitual en un Estado miembro distinto del de cualquier otra parte, en la fecha en que: a) las partes acuerdan recurrir a la mediación, tras haber surgido la controversia; b) la mediación ha sido ordenada por un órgano jurisdiccional de un Estado miembro; c) existe la obligación de mediar en virtud del derecho nacional; o d) las partes han sido invitadas a ello por el órgano jurisdiccional competente. Se considera también controversia transfronteriza aquella en la que, tras el procedimiento de mediación, se inician procedimientos judiciales o arbitrales entre las partes en un Estado miembro distinto del de su domicilio permanente o residencia habitual en la fecha en que se produjeron las situaciones previstas en las letras a), b) o c) del presente apartado.

7. Por «cláusula de mediación» se entiende el acuerdo escrito de las partes de recurrir a la mediación, relativo a controversias futuras y referido a una relación jurídica concreta de la que dichas controversias habrán de derivarse, siempre que las partes tengan poder de disposición sobre el objeto de las controversias, conforme a las disposiciones del derecho sustantivo.

Artículo 3 – Controversias susceptibles de mediación – Obligación de información del abogado apoderado

1. Podrán someterse al procedimiento de mediación las controversias civiles y mercantiles, de carácter nacional o transfronterizo, existentes o futuras, siempre que las partes tengan poder de disposición sobre el objeto de la controversia conforme a las disposiciones del derecho sustantivo.

2. Antes de acudir al Tribunal, el abogado apoderado deberá informar por escrito a su cliente sobre la posibilidad de resolver la controversia, o parte de ella, mediante mediación conforme al apartado 1, así como sobre la obligación de recurrir a la sesión inicial obligatoria y al procedimiento correspondiente previsto en los artículos 6 y 7 de la presente ley. El documento informativo será cumplimentado y firmado por el cliente y su abogado apoderado, y se presentará junto con el escrito de demanda de la eventual acción ejercitada, o con las conclusiones, a más tardar antes de la vista, so pena de inadmisibilidad de la vista de la demanda. Esta disposición se aplica también a las demandas presentadas desde el 30.11.2019 hasta la fecha.

Artículo 4 – Recurso a la mediación

1. El recurso a la mediación para las controversias sujetas a ella en virtud de la presente ley está permitido: a) si las partes acuerdan recurrir al procedimiento de mediación tras haber surgido la controversia; b) si las partes son invitadas a recurrir a la mediación y prestan su consentimiento, conforme al apartado 2; c) si el recurso a la mediación ha sido ordenado por una autoridad judicial de otro Estado miembro y el sometimiento de la controversia no es contrario a las buenas costumbres y al orden público; d) si el recurso al procedimiento de mediación viene impuesto por la ley; e) si un acuerdo escrito de las partes contiene una cláusula de mediación.

2. El Tribunal ante el que penda una controversia privada susceptible de someterse al procedimiento de mediación conforme al artículo 3 de la presente ley podrá, en cualquier fase del proceso, según el caso, teniendo en cuenta, conforme a su libre apreciación, todas las circunstancias del asunto, invitar a las partes a recurrir al procedimiento de mediación para resolver la controversia. Si las partes están de acuerdo, el correspondiente acuerdo escrito se hará constar en el acta del Tribunal. En tal caso, el Tribunal suspenderá obligatoriamente la vista del asunto hasta una fecha fijada transcurridos tres meses y no más de seis meses, sin computar el período de vacaciones judiciales. La misma consecuencia se producirá en los demás supuestos de recurso a la mediación durante la pendencia del asunto. Cuando las partes litigantes, o una de ellas, comparezcan ante el Tribunal mediante abogado apoderado, el poder conferido a este cubrirá también el acuerdo relativo al sometimiento de la controversia a mediación.

3. El sometimiento de una controversia de derecho privado al procedimiento de mediación no excluye la adopción de una medida cautelar relativa a la misma, conforme a las disposiciones del Código de Enjuiciamiento Civil. El juez que ordene la medida cautelar podrá fijar, conforme al apartado 1 del artículo 693 del Código de Enjuiciamiento Civil, un plazo no inferior a tres (3) meses para el ejercicio de la acción principal.

4. El Fiscal del Tribunal de Primera Instancia, en el ejercicio de sus competencias conforme a la letra a) del apartado 4 del artículo 25 de la Ley 1756/1988 (Α΄ 35), tiene derecho a recomendar, cuando ello sea posible, a las partes en conflicto el recurso al procedimiento de mediación.

5. El acuerdo de las partes sobre el recurso al procedimiento de mediación se rige por las disposiciones del derecho sustantivo de los contratos y deberá describir su objeto.

Artículo 5 – Procedimiento de mediación y honorarios del representante legal

1. En el procedimiento de mediación las partes comparecerán acompañadas de su representante legal, salvo en las controversias de consumo y en las controversias de escasa cuantía, en las que se permite la comparecencia personal de las partes. También podrá participar en el procedimiento un tercero, si así se considera necesario de común acuerdo entre las partes y el mediador. Los honorarios del representante legal de cada parte se pactarán libremente y, por su participación en todo el procedimiento de mediación, se expedirá, conforme al Código de la Abogacía, un recibo de anticipo de cuotas por importe de sesenta (60,00) euros para los asuntos de competencia del Juzgado de Paz, cien (100,00) euros para los asuntos de competencia del Tribunal de Primera Instancia unipersonal, y ciento cincuenta (150,00) euros para los asuntos de competencia del Tribunal de Primera Instancia colegiado. Dichos importes podrán actualizarse mediante decisión del Ministro de Justicia.

2. El mediador será designado por las partes, o por un tercero de común elección, incluidos los centros de mediación. Habrá un (1) único mediador, salvo que las partes acuerden por escrito que sean varios.

3. El momento, el lugar y las demás modalidades procedimentales del desarrollo de la mediación serán determinados por el mediador de acuerdo con las partes. Cuando no sea posible la presencia física de ambas partes y del mediador en el mismo lugar y momento, la mediación podrá desarrollarse mediante videoconferencia a través de ordenador u otro sistema de videoconferencia accesible a las demás partes de la controversia.

4. El mediador podrá, en el ejercicio de sus funciones, comunicarse con cada una de las partes y reunirse con ellas por separado o conjuntamente. La información obtenida por el mediador en sus contactos con una parte no se comunicará a la otra parte sin el consentimiento de la parte que la hubiera facilitado.

5. El procedimiento de mediación tiene, en principio, carácter confidencial; no se levantará acta de él y deberá desarrollarse de forma que no se vulnere dicha confidencialidad, salvo acuerdo en contrario de las partes. Antes del inicio del procedimiento, todos los participantes se comprometerán por escrito a mantener la confidencialidad del procedimiento de mediación. La misma obligación incumbe a cualquier tercero que participe en el procedimiento. Las partes, si así lo desean, se comprometerán por escrito a mantener también la confidencialidad del contenido del acuerdo al que puedan llegar durante la mediación, salvo que su divulgación sea necesaria para su ejecución conforme al apartado 4 del artículo 8, o venga impuesta por razones de orden público.

6. Cuando la controversia se someta a los tribunales o al arbitraje, el mediador, las partes, sus representantes legales y cuantos hayan participado de cualquier modo en el procedimiento de mediación no podrán ser interrogados como testigos ni podrán aportar elementos derivados del procedimiento de mediación o relacionados con él, en particular referirse a las discusiones, declaraciones y propuestas de las partes, ni a las opiniones del mediador, salvo cuando ello venga impuesto por razones de orden público, en particular para garantizar la protección de los menores o para evitar el riesgo de menoscabo de la integridad física o la salud psíquica de una persona.

7. En el ejercicio de sus funciones, el mediador solo responderá civilmente por dolo.

Artículo 6 – Sesión inicial obligatoria de mediación – Controversias sujetas

1. Las siguientes controversias civiles y mercantiles quedan sujetas a la sesión inicial obligatoria de mediación, siempre que las partes tengan poder de disposición sobre el objeto de su controversia:

a) las controversias familiares, con excepción de las comprendidas en las letras a), b) y c) del apartado 1, así como las del apartado 2 del artículo 592 del Código de Enjuiciamiento Civil;

b) las controversias que se tramiten por el procedimiento ordinario y que sean competencia por razón de la materia del Tribunal de Primera Instancia unipersonal, si el valor del objeto de la controversia supera el importe de treinta mil (30.000) euros, y del Tribunal de Primera Instancia colegiado, conforme a las disposiciones del Código de Enjuiciamiento Civil;

c) las controversias respecto de las cuales un acuerdo escrito de las partes prevea una cláusula de mediación en vigor.

En los supuestos anteriores, a efectos de la admisibilidad de la vista de la eventual demanda que se ejercite, deberá presentarse, junto con las conclusiones para la vista del asunto, el acta de la sesión inicial obligatoria de mediación.

2. Quedan excluidas de la sesión inicial obligatoria de mediación prevista en el apartado 1 las controversias en que sea parte el Estado, un ente local (Ο.Τ.Α.) o una persona jurídica de derecho público (Ν.Π.Δ.Δ.).

3. El recurso de las partes a la mediación judicial no las exime de la sesión inicial obligatoria de mediación.

Artículo 7 – Procedimiento de la sesión inicial obligatoria de mediación y honorarios del representante legal

1. Para las controversias a que se refiere el apartado 1 del artículo 6 de la presente ley, el mediador se designará conforme a lo previsto en el apartado 2 del artículo 5 de la presente ley. En particular, la parte instante podrá bien ponerse en contacto con la otra u otras partes de la controversia para la designación de un mediador de aceptación común, bien dirigirse a un mediador de su elección. En este último caso, el mediador se pondrá en contacto con la otra u otras partes por cualquier medio idóneo, a fin de comprobar si se alcanza acuerdo sobre su persona, y recibirá su aprobación escrita al respecto. Si no fuera posible la comunicación, o no se alcanzara acuerdo sobre la persona del mediador, se designará entonces un mediador por la Comisión Central de Mediación, a instancia de la parte instante. La designación se efectuará por orden de prelación conforme al número correlativo del Registro Especial de Mediadores previsto en el artículo 29 de la presente ley, entre quienes residan en la circunscripción del tribunal territorialmente competente para conocer de la controversia. Cuando el número de mediadores no sea suficiente, o exista conflicto de intereses, la designación se efectuará entre quienes residan en la circunscripción de la Audiencia correspondiente. En caso de elección del mediador por la Comisión Central de Mediación, este deberá, en el plazo de tres (3) días hábiles, declarar si acepta su designación. Si el plazo de tres (3) días hábiles transcurriera sin declaración, se presumirá la no aceptación. En caso de no aceptación de la designación, se elegirá al siguiente por orden de prelación del citado Registro Especial.

2. La parte instante presentará al mediador designado por las partes o por la Comisión Central de Mediación una solicitud de recurso al procedimiento de mediación, remitiéndole, por vía electrónica o por cualquier otro medio idóneo, un formulario cumplimentado en el que deberán figurar obligatoriamente los datos de las partes conforme al punto 3 del artículo 118 del Código de Enjuiciamiento Civil, así como el objeto de la controversia, y recibirá un justificante de recepción. El mediador se comunicará por cualquier medio idóneo con las partes para fijar la fecha y el lugar de celebración de la sesión inicial obligatoria de mediación. En caso de falta de acuerdo, el mediador fijará la fecha y el lugar de celebración de la sesión inicial obligatoria. En ambos casos, comunicará por escrito dichos datos a las partes al menos cinco (5) días antes de la sesión inicial obligatoria, mediante carta certificada o por vía electrónica, y recibirá justificante de recepción de la notificación. Los gastos de la notificación serán anticipados por la parte instante y se liquidarán como costas procesales, en caso de que se siga proceso judicial.

3. La sesión inicial obligatoria de mediación tendrá lugar, a más tardar, dentro de los veinte (20) días siguientes al día posterior al envío al mediador de la solicitud de recurso al procedimiento de mediación por la parte instante. Si alguna de las partes residiera en el extranjero, el plazo anterior se prorrogará hasta el trigésimo (30.º) día siguiente al día posterior al envío de la solicitud al mediador. La sesión inicial obligatoria de mediación tiene carácter confidencial, no se levantará acta de ella y se aplicarán, por analogía, los apartados 4, 6 y 7 del artículo 5 de la presente ley.

4. Al término de la sesión inicial obligatoria, el mediador levantará acta, que será firmada por él y por todos los participantes; si posteriormente se ejercitara una acción, o si ya se hubiera ejercitado, dicha acta se presentará ante el tribunal, so pena de inadmisibilidad de la vista del asunto, junto con las conclusiones. En dicha acta deberá constar obligatoriamente la forma de notificación de la sesión inicial obligatoria a las partes y su participación o no en ella.

5. En la sesión inicial obligatoria las partes comparecerán acompañadas de un representante legal, cuyos honorarios se pactarán libremente. Tratándose de personas jurídicas, el representante legal podrá designar a un apoderado mediante poder con legitimación de firma. Excepcionalmente, se admitirá en la sesión inicial obligatoria, en virtud de poder, la sola participación del representante legal de la parte cuya presencia física resulte manifiestamente imposible, en particular en los casos en que la parte tenga dificultades de desplazamiento por enfermedad grave, o cuando no exista posibilidad de videoconferencia mediante ordenador u otro sistema de videoconferencia, o cuando la parte resida en el extranjero.

6. El tribunal que conozca de la controversia podrá imponer a la parte que no haya comparecido a la sesión inicial obligatoria de mediación, pese a haber sido debidamente citada a tal efecto conforme al presente artículo, una multa que no podrá ser inferior a cien (100) euros ni superior a quinientos (500) euros, teniendo en cuenta su conducta general y los motivos de la incomparecencia. Las multas a que se refiere el inciso anterior se ingresarán en el Fondo para la Administración de Justicia (ΤΑ.Χ.ΔΙ.Κ.), al que se notificará, por diligencia del secretario del Tribunal, copia de la resolución, y podrán actualizarse mediante decisión del Ministro de Justicia. No se admitirá recurso contra la resolución, en lo relativo a la multa, si no versa también sobre el fondo del asunto. Mediante decisión conjunta de los Ministros de Justicia y de Hacienda se determinará el procedimiento de liquidación y cobro de la multa y se regulará cualquier otra cuestión relativa a la aplicación del presente apartado. Dicho procedimiento se aplicará también a las multas ya impuestas.

7. Si las partes decidieran continuar el procedimiento de mediación, ya sea con el mismo mediador o con otro distinto, se redactará un acuerdo escrito de sometimiento de la controversia al procedimiento de mediación y se seguirá el procedimiento del artículo 5 de la presente ley, que deberá completarse dentro de los cuarenta (40) días siguientes, computados desde el día posterior a la expiración del plazo de veinte o treinta días antes mencionado. Las partes podrán acordar la prórroga del plazo de cuarenta (40) días. El período comprendido entre el 1 y el 31 de agosto no se computará en los plazos anteriores.

Artículo 8 – Fuerza ejecutiva de los acuerdos resultantes de la mediación

1. El mediador redactará un acta de mediación que deberá contener: a) el nombre y apellidos y el número de identificación fiscal del mediador; b) la fecha y el lugar en que se hubiera celebrado la mediación; c) los datos completos de las partes que hubieran recurrido a la mediación y los nombres de sus representantes legales; d) referencia al acuerdo o a la modalidad concreta con arreglo a la cual las partes recurrieron a la mediación, conforme a lo previsto en el apartado 1 del artículo 4 de la presente ley; e) los datos completos de cualesquiera otras personas que hubieran participado de algún modo en el procedimiento de mediación; y f) el acuerdo alcanzado por las partes durante la mediación, o la constatación de la falta de acuerdo.

2. Al término del procedimiento de mediación, el acta será firmada por el mediador, las partes y sus representantes legales. En caso de falta de acuerdo, el acta podrá ser firmada únicamente por el mediador. Cualquiera de las partes podrá presentar el acta de acuerdo en cualquier momento en la secretaría del tribunal competente por razón de la materia y del territorio, ante el que penda o vaya a plantearse el asunto. Una vez presentada el acta ante el Tribunal, el ejercicio de una acción por la misma controversia será inadmisible en la medida en que su objeto esté cubierto por el acuerdo de las partes, y cualquier proceso pendiente se extinguirá. En el momento de la presentación se abonará una tasa de cincuenta (50,00) euros, cuyo importe podrá actualizarse mediante decisión conjunta de los Ministros de Hacienda y de Justicia. El gasto de la tasa correrá a cargo de quien presente el acta, salvo que las partes acuerden otra cosa.

3. El acta de mediación a que se refiere el presente artículo constituirá, desde su presentación en la secretaría del tribunal competente conforme al apartado 2, título ejecutivo con arreglo a la letra ζ' del apartado 2 del artículo 904 del Código de Enjuiciamiento Civil, siempre que el acuerdo pueda ser objeto de ejecución forzosa. La copia ejecutiva se expedirá gratuitamente por el juez o por el presidente del tribunal competente conforme al apartado 2.

4. Si el acuerdo contenido en el acta de mediación incluyera también disposiciones relativas a negocios jurídicos que, por ley, deban revestir forma notarial, dichos negocios deberán otorgarse en forma notarial. En tal caso se aplicarán las normas que regulan el otorgamiento de tales documentos notariales y su inscripción registral.

5. El acta de mediación a que se refiere el presente artículo, desde su presentación en la secretaría del tribunal competente conforme al apartado 2, podrá utilizarse como título para la inscripción o cancelación de una hipoteca, conforme a la letra c) del apartado 1 del artículo 293 del Código de Enjuiciamiento Civil.

Artículo 9 – Efectos de la mediación en la prescripción, la caducidad y los plazos procesales

1. La notificación escrita del mediador a las partes sobre la celebración de la sesión inicial obligatoria, o el acuerdo de recurrir voluntariamente al procedimiento de mediación del artículo 5, suspenderá la prescripción y la caducidad para el ejercicio de las pretensiones y derechos, siempre que estas ya hubieran comenzado a correr conforme a las disposiciones del derecho sustantivo, así como los plazos procesales de los artículos 237 y 238 del Código de Enjuiciamiento Civil, durante todo el tiempo que dure el procedimiento de mediación.

2. Sin perjuicio de lo dispuesto en los artículos 261, 262 y 263 del Código Civil, la prescripción y la caducidad para el ejercicio de las pretensiones y derechos de derecho sustantivo que hubieran sido suspendidas se reanudarán el día siguiente a la redacción del acta de falta de acuerdo, o a la notificación de una declaración de desistimiento del procedimiento de mediación por una de las partes a la otra y al mediador, o a la finalización o extinción, de cualquier modo, del procedimiento de mediación. Si el acuerdo contenido en el acta de mediación incluyera condiciones, plazos o cualquier otra cláusula de la que dependa el ejercicio de los derechos derivados del acuerdo, la prescripción y la caducidad suspendidas se reanudarán desde el cumplimiento de la condición o de la cláusula, o desde el vencimiento del plazo.

3. Los plazos procesales a que se refiere el apartado 1 se reanudarán desde la redacción del acta de falta de acuerdo, o desde la notificación de una declaración de desistimiento del procedimiento de mediación por una de las partes a la otra y al mediador, o desde la finalización o extinción, de cualquier modo, del procedimiento de mediación. En caso de alcanzarse un acuerdo, la reanudación de los plazos procesales se justificará respecto de los extremos del proceso no cubiertos por el acuerdo de las partes.

Artículo 10 – Comisión Central de Mediación

1. La Comisión Central de Mediación estará compuesta por trece (13) miembros y se constituirá, mediante decisión del Ministro de Justicia, por:

a) dos (2) miembros de la carrera judicial civil y penal, uno (1) de los cuales, como mínimo, con la categoría de Magistrado del Tribunal Supremo (Areios Pagos) o equivalente, en activo o emérito, y otro (1) con la categoría mínima de Presidente de Tribunal de Primera Instancia, Magistrado de Audiencia o Presidente de Audiencia o equivalente, con experiencia o especialización y, preferentemente, con acreditación en mediación, designados previo informe del Consejo Superior del Poder Judicial, cuando estén en activo;

b) dos (2) catedráticos de instituciones de enseñanza superior, en activo o eméritos, con experiencia o especialización en mediación y, preferentemente, con acreditación, de los cuales al menos uno deberá haber sido catedrático de una Facultad de Derecho del país;

c) dos (2) representantes del Pleno de los Colegios de Abogados del país, con experiencia o especialización en mediación y, preferentemente, con acreditación, previo informe favorable del Pleno de los Colegios de Abogados;

d) dos (2) representantes del Ministerio de Justicia, de entre los funcionarios que presten servicio en la Administración central con categoría mínima de Β΄, o de entre los juristas adscritos al gabinete político del Ministro o del Secretario de Estado de Justicia o del Secretario General;

e) dos (2) mediadores en representación de organismos profesionales del país, previa convocatoria pública publicada en el sitio web del Ministerio de Justicia;

f) tres (3) mediadores, previa convocatoria pública publicada en el sitio web del Ministerio de Justicia, que cuenten con al menos cuatro años de experiencia profesional en su ámbito y con experiencia en mediación, derivada bien de su participación en la formación de mediadores, bien de su participación en procedimientos de mediación como mediadores, ayudantes del mediador o representantes legales, bien de su participación en congresos, seminarios y programas de investigación relacionados con la mediación.

2. Será nombrado Presidente de la Comisión Central de Mediación el miembro de la carrera judicial de categoría superior y, entre quienes ostenten igual categoría, el de mayor antigüedad.

3. Mediante la decisión prevista en el apartado 1, se designará un miembro suplente para cada miembro titular de la Comisión Central de Mediación.

4. Se prohíbe a los miembros de la Comisión Central de Mediación, así como a los terceros nombrados miembros de la subcomisión prevista en la letra d) del apartado 3 del artículo 11 de la presente ley, mantener cualquier relación de colaboración con Entidades de formación reguladas en la presente ley.

5. El mandato del Presidente y de los miembros será de tres años y podrá renovarse una sola vez. El Presidente y los miembros de la Comisión Central de Mediación serán sustituidos cuando hubieran sido nombrados en infracción del apartado 4.

6. Las funciones de Secretario de la Comisión Central de Mediación serán desempeñadas por uno o varios funcionarios de la Administración central del Ministerio de Justicia, de los Tribunales o de otro Servicio público o persona jurídica de derecho público, que se pongan a disposición o se adscriban con dedicación completa y exclusiva desde su Servicio a la Comisión Central de Mediación. Dicha adscripción se acordará, no obstante cualquier otra disposición, mediante decisión del Ministro de Justicia, a solicitud de este, previo informe del Presidente de la Comisión Central de Mediación e informe favorable del consejo de servicio competente respecto del funcionario de que se trate.

Artículo 11 – Competencias de la Comisión Central de Mediación

La Comisión Central de Mediación será competente para conocer de cualquier cuestión relativa al control de la aplicación de la institución de la mediación.

La Comisión Central de Mediación podrá constituir, a su discreción, subcomisiones para la rápida resolución y el control de las cuestiones derivadas de la aplicación de la presente ley. Dichas subcomisiones estarán compuestas por miembros de la Comisión Central de Mediación, sin limitación alguna para que un mismo miembro participe en más de una subcomisión. Estas subcomisiones estarán expresamente facultadas por la Comisión Central de Mediación para resolver definitivamente las cuestiones que asuman, salvo que la presente ley disponga específicamente que la competencia corresponde al Pleno de la Comisión Central de Mediación.

En todo caso, en el seno de la Comisión Central de Mediación se constituirán obligatoriamente cuatro (4) subcomisiones, con un mandato de dos años, con las siguientes competencias:

a) la «Comisión del Registro de Mediadores», competente para la llevanza de los Registros previstos en el artículo 29 de la presente ley, para cualquier cuestión relacionada o la adopción de actos relativos a los Registros que se lleven, y para la recopilación de las Memorias anuales de actividad conforme al artículo 21 de la presente ley;

b) la «Comisión de Deontología y Control Disciplinario», competente para velar por el cumplimiento por los mediadores de las obligaciones derivadas de la presente ley y para la aplicación del derecho disciplinario y la imposición de sanciones disciplinarias. La constitución de esta subcomisión se realizará conforme al apartado Ε.1 del artículo 17 de la presente ley;

c) la «Comisión de Control de Entidades de Formación», competente para cualquier cuestión relativa a las Entidades de Formación de Mediadores;

d) la «Comisión de Exámenes», competente y responsable de la realización de los exámenes escritos y orales y de la calificación de los examinandos, a efectos de la acreditación de los candidatos a mediador. La Comisión de Exámenes estará compuesta por tres (3) miembros procedentes de la Comisión Central de Mediación, con igual número de suplentes, de los cuales al menos un miembro deberá ser miembro de la carrera judicial y presidirá la Comisión. La Comisión de Exámenes podrá, en función del número total de examinandos en cada convocatoria, designar dos (2) miembros adicionales sin suplentes, que deberán tener la condición de mediador acreditado.

La composición de las subcomisiones anteriores y el número de miembros que las integran serán determinados por la Comisión Central de Mediación. Para apreciar la admisibilidad de la participación de los miembros mencionados en las subcomisiones se tendrán en cuenta, entre otros extremos, las cuestiones relativas a conflictos de intereses y de competencias de dichos miembros con otras disposiciones y normativas vigentes de su profesión principal.

La Comisión Central de Mediación presentará al Ministerio de Justicia, dentro de los primeros diez días de diciembre de cada año, una Memoria Anual sobre el control de la aplicación de la institución, acompañada de propuestas para su mejora.

Artículo 12 – Requisitos de los mediadores

1. Los mediadores deberán: a) ser titulados de enseñanza superior, o estar en posesión de un título equivalente expedido por una institución extranjera de reconocido prestigio; b) haber sido formados por una Entidad de Formación de mediadores reconocida por la Comisión Central de Mediación, o estar en posesión de un título de acreditación expedido por otro Estado miembro de la Unión Europea; y c) estar acreditados por la Comisión Central de Mediación e inscritos en los Registros previstos en el artículo 29 de la presente ley.

Quien esté en posesión de un título de doctor expedido por una institución de enseñanza superior griega, o de un título extranjero equivalente, en materia de mediación, no estará obligado a formarse adicionalmente en una Entidad de Formación de mediadores para acreditarse, y podrá participar directamente en los exámenes para su acreditación, conforme a lo dispuesto en el artículo 28 de la presente ley. Quedan excluidos del ejercicio de la profesión de mediador quienes presten servicio como funcionarios públicos, municipales o judiciales, o empleados de personas jurídicas e instituciones de derecho público, así como los miembros de la carrera judicial o funcionarios públicos en activo. Los funcionarios públicos y los empleados de personas jurídicas de derecho público podrán actuar como mediadores acreditados exclusivamente en el marco y para las necesidades de su servicio. Quedan exceptuados de esta prohibición los funcionarios públicos que ejerzan simultáneamente y de forma lícita una profesión liberal.

2. El mediador asumirá el encargo únicamente si, a su juicio, puede satisfacer las exigencias del procedimiento de mediación concreto, atendiendo a su formación profesional, su experiencia práctica y sus competencias.

3. El mediador desarrollará la mediación conforme a las disposiciones deontológicas de la presente ley y al Código Europeo de Conducta. El mediador podrá promocionar los servicios que ofrece, siempre que actúe de manera profesional, honesta y digna.

Artículo 13 – Imparcialidad – Independencia – Neutralidad

1. El mediador estará obligado a actuar frente a las partes de manera exenta de juicios personales, convicciones y prejuicios, y a velar por la participación igualitaria y la facilitación de todas las partes en el marco del procedimiento de mediación. El mediador estará obligado a no asumir la realización de una mediación y, si ya la hubiera asumido, a no continuarla, antes de comunicar a las partes cualesquiera elementos o hechos que pudieran afectar, o dar la impresión de afectar, a su imparcialidad e independencia. Excepcionalmente, en tal caso el mediador podrá asumir o continuar ejerciendo funciones de mediación únicamente con el consentimiento expreso de las partes y siempre que esté seguro de poder llevar a cabo la mediación con garantías de imparcialidad e independencia.

2. No se permitirá al mediador dirigir a las partes ni imponerles la solución que él mismo prefiera. Podrá expresar su opinión personal, que no será vinculante, únicamente si las partes así lo desean, y estará obligado a permanecer neutral respecto del resultado de la mediación.

Artículo 14 – Conflicto de intereses

1. El mediador estará obligado a no asumir el encargo y, si ya lo hubiera asumido, a no continuar ejerciéndolo, en caso de conflicto de intereses, comunicando a las partes el impedimento correspondiente.

Excepcionalmente, en caso de conflicto de intereses, el mediador podrá asumir el encargo y, si ya lo hubiera asumido, continuar ejerciéndolo, únicamente con el consentimiento expreso de las partes y siempre que esté seguro de poder llevar a cabo la mediación de manera que no comprometa la independencia del procedimiento.

Existe conflicto de intereses, en particular, en los siguientes supuestos:

a) relación personal o profesional del mediador con una de las partes o con sus representantes legales, o percepción en el pasado de honorarios por la prestación de servicios a cualquiera de las partes;

b) cualquier interés económico o de otra índole, directo o indirecto, derivado del resultado de la mediación;

c) implicación del mediador, de cualquier modo, en el objeto de la controversia;

d) actuación pasada del propio mediador, o de un colaborador suyo, o de otro directivo de la sociedad para la que trabaja, representando a alguna de las partes en una condición distinta de la de mediador;

e) cualquier forma de colaboración profesional del mediador con personas físicas o jurídicas implicadas en la prestación de asesoramiento a alguna de las partes participantes sobre cuestiones relativas al objeto de la mediación.

2. Tras la conclusión de la mediación, e independientemente de su resultado, no se permitirá al mediador ocuparse, bajo otra condición profesional, del mismo asunto que hubiera tramitado, entre las mismas partes.

Artículo 15 – Principio de la libre voluntad de las partes

1. El mediador estará obligado a desarrollar la mediación sobre la base del principio de autonomía privada de las partes. Velará por que las partes comprendan las características del procedimiento que se va a seguir, así como su propio papel y el de todos los participantes, e informará a las partes de que son libres, en cualquier momento, de abandonar el procedimiento sin necesidad de justificación alguna y sin sanción ni penalización.

2. El mediador se cerciorará, en particular, de que, antes del inicio del procedimiento de mediación, las partes hayan acordado expresamente los términos y condiciones para el sometimiento de su controversia a mediación, incluidas en particular las disposiciones que regulan la obligación de confidencialidad del mediador y de las partes.

3. El mediador velará por el correcto desarrollo del procedimiento de mediación.

4. El mediador podrá dar por terminado el procedimiento de mediación, previa comunicación motivada a las partes, cuando: a) se esté alcanzando una solución de la controversia de manera contraria a las buenas costumbres o al orden público, o b) considere que la continuación de la mediación resulta absolutamente incapaz de conducir a la solución de la controversia.

5. El mediador adoptará cuantas medidas resulten idóneas para garantizar que la solución que se alcance para resolver la controversia sea fruto de un consentimiento informado y meditado de las partes, y que estas comprendan los términos del acuerdo.

6. El mediador deberá informar a las partes sobre la forma en que, cuando ello sea posible, pueden dotar de fuerza ejecutiva a su acuerdo.

Artículo 16 – Confidencialidad

El mediador estará obligado a mantener la confidencialidad de la información derivada de la mediación o relacionada con ella, incluido el hecho de que vaya a celebrarse o se haya celebrado una mediación, salvo que esté obligado a actuar de otro modo por disposición legal, o por razones de orden público, o que las partes consientan expresamente en la divulgación de la información.

Artículo 17 – Derecho disciplinario

A. Principios generales

1. El procedimiento disciplinario es autónomo e independiente de cualquier otro procedimiento.

2. Las sanciones disciplinarias serán impuestas por la Comisión de Deontología y Control Disciplinario y por la Comisión Central de Mediación.

3. Nadie podrá ser perseguido dos veces por la misma infracción disciplinaria, por la cual se impondrá una única sanción disciplinaria. Un nuevo expediente disciplinario por la misma infracción será inadmisible.

4. La eliminación, de cualquier modo, del carácter penalmente punible de un hecho, o la eliminación total o parcial de las consecuencias de una condena penal, no eliminarán el carácter disciplinariamente punible del hecho.

B. Infracciones disciplinarias

1. Podrá constituir infracción disciplinaria cualquier acción u omisión del mediador en el ejercicio de sus funciones, contraria a sus obligaciones tal como se derivan de la presente ley y estrechamente vinculadas a la mediación, así como del Código Deontológico de los Mediadores Acreditados.

2. Constituyen en particular infracciones disciplinarias del mediador la utilización de su condición para la consecución de fines ilícitos y, en general, la conducta indecorosa o inapropiada.

3. Todo delito grave (kakourghima) cometido por un mediador, así como cualquier delito menos grave doloso (plimmelima) incompatible con la condición de mediador, constituirá infracción disciplinaria autónoma.

4. El incumplimiento por el mediador del principio de imparcialidad y de confidencialidad constituirá infracción disciplinaria grave.

C. Prescripción

1. Las infracciones disciplinarias prescribirán a los dos (2) años de su comisión.

2. El plazo de prescripción se suspenderá por un período que no podrá exceder de tres (3) meses, con la presentación de la denuncia disciplinaria ante la Comisión de Deontología y Control Disciplinario, por las partes o por cualquier tercero que participe en el procedimiento de mediación, o por el Presidente de la Comisión Central de Mediación, tan pronto como reciba una denuncia en la que se pongan de manifiesto conductas disciplinariamente reprochables de un mediador, o tenga conocimiento, de cualquier modo, de tales conductas.

D. Sanciones disciplinarias

1. Las sanciones disciplinarias serán: a) la amonestación; b) la reprensión por escrito; c) la suspensión temporal de la acreditación hasta un (1) año; d) la revocación definitiva de la acreditación.

2. La sanción de revocación definitiva de la acreditación solo se impondrá en los supuestos de infracción disciplinaria especialmente graves. Tales condiciones concurrirán, en particular, si el mediador: a) hubiera sido condenado con carácter firme por un delito grave o por cualquier delito menos grave doloso incompatible con la institución de la mediación; b) hubiera sido sancionado en repetidas ocasiones con la suspensión temporal de la acreditación por un total de al menos seis (6) meses dentro de un período de tres años.

3. Cuando se trate de una infracción debida a negligencia leve, el órgano disciplinario competente podrá no imponer sanción alguna, valorando las circunstancias en que se hubiera cometido la infracción.

E. Consecuencias de la revocación de la acreditación

1. El mediador al que se hubiera impuesto la revocación definitiva o temporal de la acreditación no podrá actuar como mediador durante el tiempo que dure dicha sanción.

2. La validez del resultado positivo de la mediación y del acuerdo alcanzado no se verá afectada por la sanción impuesta al mediador.

3. La Comisión Central de Mediación deberá actualizar los registros previstos en el artículo 29 de la presente ley en relación con la suspensión temporal o la revocación definitiva de la acreditación del mediador respecto de sus funciones.

F. Órganos disciplinarios

1. La Comisión de Deontología y Control Disciplinario, designada por la Comisión Central de Mediación, se dividirá en una comisión de primera instancia de composición unipersonal y una comisión de segunda instancia de composición colegiada de tres miembros, con igual número de miembros suplentes. El mandato de sus miembros será de dos años y podrá renovarse. No podrá ser miembro de la comisión de segunda instancia quien haya dictado la resolución disciplinaria de primera instancia. Si la Comisión de Deontología y Control Disciplinario estimara que procede imponer la sanción de revocación definitiva de la acreditación, será competente para ello la Comisión Central de Mediación reunida en Pleno.

2. Serán de aplicación analógica las disposiciones del Código de Enjuiciamiento Civil relativas a la abstención y recusación de jueces.

3. Será inadmisible la solicitud de recusación cuando afecte a un número tal de miembros del órgano disciplinario que haga imposible su constitución legal.

4. Sobre cualquier cuestión específica de control disciplinario resolverá la Comisión Central de Mediación, cuyas resoluciones se ejecutarán bajo la responsabilidad de su Presidente o del miembro especialmente designado por este.

5. Para la presentación de una denuncia contra un mediador se exigirá, so pena de inadmisibilidad, el pago de una tasa de treinta (30) euros, cuyo importe se actualizará mediante decisión conjunta de los Ministros de Justicia y de Hacienda.

Artículo 18 – Honorarios del mediador

1. Los honorarios del mediador se fijarán libremente mediante acuerdo escrito entre el mediador y las partes.

2. A falta de acuerdo escrito, los honorarios del mediador se determinarán del siguiente modo: a) en los supuestos del artículo 6 de la presente ley, la parte instante anticipará al mediador la cantidad de cincuenta (50,00) euros en concepto de honorarios por la sesión inicial obligatoria. Dicha cantidad correrá a cargo de las partes a partes iguales. Si la controversia se sometiera a un tribunal, la parte que no hubiera comparecido al procedimiento de mediación, pese a haber sido debidamente citada a tal efecto conforme al artículo 7 de la presente ley, o que no hubiera abonado la parte que le corresponda de los honorarios del mediador por la sesión inicial obligatoria, será condenada, conforme a los artículos 176 y siguientes del Código de Enjuiciamiento Civil, a reembolsar a la parte instante la totalidad de la cantidad abonada por esta por la sesión inicial obligatoria. Dicha cantidad se considerará costa procesal con independencia del resultado del proceso; b) por cada hora de mediación posterior a la sesión inicial obligatoria, los honorarios mínimos se fijan en ochenta (80,00) euros y correrán a cargo de las partes a partes iguales.

3. Los importes previstos en el apartado 2 podrán actualizarse mediante decisión del Ministro de Justicia.

4. El mediador deberá facilitar a las partes información completa sobre sus honorarios conforme al apartado 2.

Artículo 19 – Código de Actividad (ΚΑΔ)

Se permitirá el ejercicio exclusivo únicamente de la profesión de mediador. Mediante decisión del Ministro de Hacienda se establecerá la creación de un Código numérico de Actividad (Κωδικός Αριθμός Δραστηριότητας, ΚΑΔ) para la profesión de mediador acreditado, así como las modalidades de su aplicación para quienes deseen ejercerla y no dispongan de otro.

Artículo 20 – Asociaciones de mediadores

Podrán constituirse y funcionar, con la participación de mediadores, asociaciones de mediadores acreditados cuyo objeto sea la prestación de servicios de mediación, conforme a las disposiciones vigentes en cada momento.

Artículo 21 – Memorias de actividad de los mediadores

Todo mediador acreditado estará obligado, cada cuatro meses de cada año natural y dentro de los quince (15) días siguientes a su finalización, a informar a la Comisión Central de Mediación sobre su actividad, la cual procederá a su control. La comunicación se realizará exclusivamente bajo la responsabilidad del mediador, en su ficha individual mantenida en el sitio web de la Comisión Central de Mediación. La Memoria de Actividad incluirá, como mínimo, el número de mediaciones realizadas por el mediador, el resultado y la duración de cada mediación, la naturaleza del asunto y si se presentó o no el acta ante el tribunal competente, conforme al apartado 4 del artículo 7 y al apartado 1 del artículo 8 de la presente ley. La obligación de remitir la Memoria de Actividad existirá para todo mediador, con independencia de que haya realizado o no mediaciones durante el cuatrimestre.

Artículo 22 – Entidades de formación

1. Será Entidad de formación de mediadores (en adelante, la «Entidad»), que funcione bajo licencia concedida mediante decisión especial y motivada de la Comisión Central de Mediación:

A. Una persona jurídica de derecho privado, cuyo derecho de constitución corresponderá a: a) un Colegio de Abogados, o varios conjuntamente; b) uno o varios Colegios de Abogados en colaboración con entidades científicas, educativas o profesionales, o cámaras. En los supuestos de las letras a) y b) será posible también la colaboración con una entidad de formación extranjera, de reconocido prestigio y de reconocimiento y experiencia internacional en la formación en mediación y, en general, en los métodos alternativos de resolución de controversias o en la realización de mediaciones;

B. Un Centro de Formación Continua y Aprendizaje Permanente (Κ.Ε.ΔΙ.ΒΙ.Μ.) de una Institución de Enseñanza Superior (Α.Ε.Ι.), que cuente con el correspondiente programa y cuyo funcionamiento se rija exclusivamente por las disposiciones vigentes en cada momento sobre el funcionamiento de las Α.Ε.Ι., siempre que se cumplan todos los requisitos de la presente ley relativos a las cualificaciones de los formadores, a la formación en materia de mediación y al número mínimo de formadores y de alumnos;

C. Una persona física o jurídica constituida conforme a la legislación vigente en Grecia o en la legislación de un Estado miembro, cuyo objeto principal sea la impartición de formación en materia de mediación y de los demás métodos alternativos de resolución de controversias.

Las Entidades anteriores serán autorizadas conforme a lo dispuesto en los artículos 23 a 25 de la presente ley.

2. La Entidad gozará de autonomía administrativa y financiera, con excepción de los Centros de Aprendizaje Permanente.

3. La Entidad estará obligada a emplear, como mínimo: a) un (1) Director de la Entidad, y b) un (1) Director de Formación. Estos deberán estar en posesión de un título de enseñanza superior nacional, o de un título equivalente de un centro extranjero.

4. La Entidad estará obligada a emplear personal administrativo de apoyo de secretaría.

5. La Entidad tendrá por objeto: a) diseñar programas y prestar servicios de formación básica de al menos ochenta (80) horas; b) diseñar programas de formación complementaria, más allá de las ochenta (80) horas de formación básica de los candidatos a mediador, para la adquisición ulterior de los conocimientos y competencias necesarios para el ejercicio de la mediación y para su perfeccionamiento profesional.

6. Las Entidades de Formación estarán obligadas a contar con al menos tres (3) formadores, con el fin de impartir una formación de calidad. Los formadores deberán ser mediadores acreditados y deberán estar en posesión de un título de máster o de doctorado en el ámbito de la resolución extrajudicial de controversias o en una disciplina científica afín (en particular, ciencias jurídicas, económicas, de administración o sociales), o bien contar con al menos ciento sesenta (160) horas acreditadas de formación complementaria posterior a la formación básica en mediación, o al menos ciento sesenta (160) horas acreditadas de experiencia como formadores de mediadores. Además, los formadores deberán contar con cuatro años de experiencia profesional en su ámbito, haber participado en procedimientos de mediación en calidad de mediador, ayudante del mediador o representante legal, así como en congresos, seminarios y programas de investigación relacionados con la mediación.

7. El número de candidatos a mediador que participen en cada ciclo formativo de los programas de formación básica no podrá superar los veintiuno (21). Los formadores no podrán ser menos de dos (2) por cada ciclo formativo.

Artículo 23 – Autorización de las Entidades de formación

1. La Entidad interesada, con el fin de obtener la licencia de funcionamiento, presentará ante la Comisión Central de Mediación un expediente que incluirá:

a) su solicitud de autorización; b) copia certificada del certificado de inicio de actividad expedido por la oficina tributaria competente (esta obligación no se aplicará a los Κ.Ε.ΔΙ.ΒΙ.Μ. de las Α.Ε.Ι.); c) una relación del personal docente, con sus currículos, acompañados de justificantes certificados de titulaciones y de experiencia formativa o profesional, tales como certificados de servicios, certificaciones de entidades, documentos oficiales de experiencia profesional, así como una relación del resto del personal; d) cualquier documento legal que acredite la posesión, tenencia, uso o propiedad del local de formación; e) un plano del local de formación, firmado por un ingeniero, del que resulte que dicho local cuenta con al menos tres aulas independientes, en particular dos aulas aptas para impartir clases y realizar simulaciones y una sala de conferencias, así como una descripción de la accesibilidad para personas con discapacidad (la superficie mínima de las aulas deberá ser de quince (15) metros cuadrados, más un metro cuadrado y medio (1,5) por cada alumno); f) una declaración responsable conforme a la Ley 1599/1986, firmada por el interesado o, si se trata de una persona jurídica, por su representante legal, en la que se certifique que las aulas cumplen las condiciones de seguridad vigentes, son idóneas para la finalidad formativa y disponen de infraestructura técnica suficiente, en particular del equipamiento mínimo exigido, que comprende: i. un retroproyector y una pantalla de proyección, o cualquier otro medio de proyección audiovisual; ii. una pizarra por aula; iii. una fotocopiadora; iv. un televisor o un ordenador; v. mesas y asientos por aula, en función de la capacidad de cada una; g) un certificado de protección contra incendios para su uso como centro formativo, conforme a la normativa vigente; h) un contrato de seguro de responsabilidad civil y garantías por un importe mínimo de doscientos mil (200.000) euros; i) una tasa de mil quinientos (1.500) euros, cuyo importe podrá actualizarse mediante decisión conjunta de los Ministros de Hacienda y de Justicia.

Las Entidades ya autorizadas se considerarán conformes a los requisitos de la presente ley y su autorización seguirá vigente. En todo caso, dichas Entidades deberán presentar los eventuales justificantes adicionales previstos en la presente ley dentro de un plazo razonable desde su publicación.

2. La Comisión Central de Mediación, en el plazo de dos (2) meses desde la presentación de un expediente completo con los justificantes, controlará su integridad. Si los justificantes estuvieran incompletos, se requerirá por escrito a la Entidad correspondiente para que remita, en el plazo de treinta (30) días naturales desde la notificación, los justificantes requeridos debidamente cumplimentados. Una vez recibidos, los justificantes se reexaminarán y la Comisión Central de Mediación se pronunciará sobre la integridad del expediente. Este control se aplicará también a las entidades ya autorizadas.

3. Cuando la Entidad interesada no presente los justificantes dentro del citado plazo de treinta (30) días, o los presentados estén incompletos con arreglo a lo dispuesto en el apartado 1 y en los artículos 24 y 25 de la presente ley, la solicitud será denegada mediante decisión motivada de la Comisión Central de Mediación. La Entidad interesada cuya solicitud hubiera sido denegada podrá presentar una nueva solicitud.

4. La Entidad interesada cuyo expediente se considere completo será sometida a evaluación. La evaluación se llevará a cabo mediante decisión de la Comisión Central de Mediación, con arreglo a los cinco criterios siguientes: a) organización, funcionamiento; b) personal científico y demás personal; c) infraestructura técnica; d) programa formativo; e) idoneidad del local de formación.

5. Tras la evaluación favorable del expediente completo, se concederá a la Entidad interesada la licencia de funcionamiento; en caso contrario, su solicitud será denegada mediante decisión específicamente motivada de la Comisión Central de Mediación.

6. Cada año, dentro de los primeros quince días de julio, las Entidades presentarán a la Comisión Central de Mediación un informe detallado sobre su funcionamiento; esta procederá al control y evaluación de la situación conforme a lo dispuesto en la presente ley y, en caso de deficiencias, impondrá las sanciones previstas en el apartado 8.

7. Si se constatara que, para la autorización y el funcionamiento de la Entidad, se declararon o presentaron datos inexactos, la Comisión Central de Mediación revocará definitivamente la licencia de funcionamiento de la Entidad.

8. En caso de incumplimiento por la Entidad de sus obligaciones legales durante la fase de funcionamiento, la Comisión Central de Mediación impondrá, mediante decisión motivada, en función de la gravedad de la infracción, del grado de culpa y de la eventual reincidencia, una de las siguientes sanciones: a) requerimiento de subsanación; b) suspensión temporal de la licencia de la Entidad de uno (1) a seis (6) meses; c) revocación definitiva de la licencia de la Entidad.

9. Mediante decisión del Ministro de Justicia podrán modificarse los términos y condiciones de autorización y funcionamiento de las entidades de formación de mediadores.

Artículo 24 – Autorización de personas físicas

La Entidad interesada, cuando sea persona física, presentará, además de los justificantes previstos en el artículo 23 de la presente ley:

a) una declaración responsable conforme a la Ley 1599/1986, con firma legitimada, en la que se haga constar: aa) que el solicitante no ostenta la condición de funcionario público, empleado de persona jurídica de derecho público o de ente local; bb) que no ha sido condenado ni procesado mediante resolución firme conforme a los artículos 8 y 9 del Código de la Función Pública (Ley 3528/2007, Α΄ 26), en su redacción vigente; cc) que no ha sido despedido de un puesto de funcionario público o de docente privado por motivos disciplinarios; dd) que no se le ha impuesto la sanción administrativa de revocación de la licencia de constitución o de funcionamiento de una entidad privada de enseñanza y formación, propia o ajena, en el último decenio; y ee) su lugar de residencia permanente;

b) certificado de estar al corriente de las cotizaciones a la Seguridad Social (como empleador y como asegurado);

c) certificado de estar al corriente de las obligaciones tributarias;

d) certificado del Tribunal de Primera Instancia acreditativo de que no se ha presentado solicitud de declaración de concurso de la persona física y de que no ha sido declarada en concurso, o documento equivalente expedido por la autoridad competente de un Estado extranjero, cuando dicho documento esté previsto por su ordenamiento.

Artículo 25 – Autorización de personas jurídicas

1. La Entidad interesada, cuando sea persona jurídica, presentará, además de los justificantes previstos en el artículo 23 de la presente ley: a) copia certificada de sus estatutos, de los que resulte con claridad su objeto, y certificado reciente de modificaciones del Registro Mercantil General (Γ.Ε.ΜΗ.); b) certificado de estar al corriente de las cotizaciones a la Seguridad Social; c) certificado de estar al corriente de las obligaciones tributarias; d) certificado del Tribunal de Primera Instancia acreditativo de que no se ha presentado solicitud de declaración de concurso de la persona jurídica y de que no ha sido declarada en concurso, o documento equivalente expedido por la autoridad competente del Estado miembro en el que la persona jurídica tenga su domicilio, cuando dicho documento esté previsto por su ordenamiento.

2. El representante legal de la persona jurídica presentará: a) una declaración responsable conforme a la Ley 1599/1986, con firma legitimada, en la que se haga constar: aa) que no ostenta la condición de funcionario público, empleado de persona jurídica de derecho público o de ente local; bb) que no ha sido condenado ni procesado mediante resolución firme conforme a los artículos 8 y 9 del Código de la Función Pública (Ley 3528/2007, Α΄ 26), en su redacción vigente; cc) que no ha sido despedido de un puesto de funcionario público o de docente privado por motivos disciplinarios; dd) que no se le ha impuesto la sanción administrativa de revocación de la licencia de constitución o de funcionamiento de una entidad privada de enseñanza y formación, propia o ajena, en el último decenio; ee) que no se ha impuesto a la persona jurídica dicha sanción administrativa, en relación con una entidad privada de enseñanza y formación propia o ajena, en el último decenio; y ff) su lugar de residencia permanente; b) certificado de estar al corriente de las cotizaciones a la Seguridad Social del representante (como empleador y como asegurado); c) certificado de estar al corriente de las obligaciones tributarias del representante; d) certificado del Tribunal de Primera Instancia acreditativo de que no se ha presentado solicitud de declaración de concurso de la persona física y de que no ha sido declarada en concurso, o documento equivalente expedido por la autoridad competente de un Estado extranjero, cuando dicho documento esté previsto por su ordenamiento.

Artículo 26 – Candidatos a mediador

Los candidatos a mediador tendrán derecho a presentar solicitud ante la Entidad para participar en los programas de formación básica, siempre que estén en posesión de un título de una institución nacional de enseñanza superior, o de un título equivalente expedido por una institución extranjera de reconocido prestigio, y presenten un certificado de antecedentes penales que acredite que no concurren en ellos los impedimentos previstos en el artículo 8 de la Ley 3528/2007 (Α΄ 26).

Artículo 27 – Plan de estudios

A. El contenido mínimo del programa de formación básica y de la materia objeto de examen para los candidatos a mediador exigirá al menos ochenta (80) horas de docencia, de las cuales al menos cincuenta (50) horas deberán cursarse de manera presencial, y comprenderá:

• la mediación y las demás formas de resolución alternativa de controversias; la evolución de la institución a nivel internacional; • la Directiva 2008/52/CE del Parlamento Europeo y del Consejo, de 21 de mayo de 2008, sobre ciertos aspectos de la mediación en asuntos civiles y mercantiles; • las características fundamentales, los conceptos y principios básicos, y la definición de la institución de la mediación conforme al derecho griego y europeo; • el ámbito de aplicación – los requisitos para el sometimiento de controversias a mediación; • las modalidades de recurso a la mediación – el acuerdo de sometimiento a mediación – sus consecuencias; • el procedimiento de desarrollo de la mediación; sus fases; los representantes legales y demás personas; • el acta de mediación – su fuerza ejecutiva; • el mediador – su función – su responsabilidad; • el Código Disciplinario y Deontológico; • las competencias y técnicas de mediación – las técnicas de negociación y comunicación – nociones básicas de psicología aplicadas a la mediación; • las simulaciones de mediación; su aplicación práctica; • las nociones fundamentales de derecho privado; • el derecho mercantil general, las sociedades, los títulos-valores.

Los miembros de la carrera judicial, los abogados y los notarios podrán quedar exentos de asistir a las asignaturas jurídicas del plan de estudios previsto en el presente artículo, a saber, las nociones fundamentales de derecho privado, el derecho mercantil general, las sociedades y los títulos-valores.

B. Formación continua de los mediadores. La formación continua de los mediadores acreditados consistirá en una formación complementaria obligatoria, cada tres años, de una duración mínima de veinte (20) horas, impartida por entidades autorizadas o por entidades extranjeras reconocidas.

Artículo 28 – Acreditación de los mediadores

1. La acreditación de los mediadores y su inscripción en los Registros previstos en el artículo 29 de la presente ley se realizará por la Comisión Central de Mediación, previo examen. Los mediadores ya acreditados a la fecha de entrada en vigor de la presente ley conservarán su acreditación.

2. Los exámenes de los candidatos a mediador se celebrarán al menos dos veces al año, organizados por la Comisión de Exámenes, según sea designada por la Comisión Central de Mediación. Los exámenes serán escritos y orales e incluirán una evaluación mediante simulaciones.

B. (Modalidades de realización de los exámenes, criterios, requisitos y plazos — reconstruidos a partir de extractos verificados de la fuente; véase la nota de cautela en la sección «Fonte»):

a) El lugar, la fecha y la modalidad de realización de los exámenes se determinarán mediante decisión de la Comisión de Exámenes, que se notificará a las entidades de formación autorizadas y se publicará en el sitio web correspondiente del Ministerio de Justicia al menos treinta (30) días antes de su celebración.

b) Será requisito de participación la presentación de una solicitud, acompañada de un certificado de la entidad de formación que acredite la formación básica recibida, así como de una tasa de cien (100) euros a favor del Estado.

c) Los exámenes escritos comprenderán setenta (70) preguntas de opción múltiple y dos (2) preguntas de respuesta breve de hasta ciento cincuenta (150) palabras. Los resultados se comunicarán dentro de los treinta (30) días siguientes a su celebración.

d) Los candidatos ausentes al inicio del examen quedarán excluidos. Los ejercicios se rubricarán por un miembro de la Comisión y no llevarán firma ni ningún otro signo distintivo, salvo los datos personales del candidato, que se acreditarán mediante el documento nacional de identidad y a continuación se cubrirán con cinta opaca.

e) Los candidatos que superen la prueba escrita serán convocados, dentro de los treinta (30) días hábiles siguientes, a la prueba oral, que consistirá en la evaluación de las técnicas de mediación mediante juegos de rol y simulaciones.

f) Se considerarán aptos quienes hayan obtenido una media de al menos el setenta por ciento (70 %) entre ambas pruebas, sin que la calificación sea inferior al cincuenta por ciento (50 %) en ninguna de ellas.

g) La decisión de la Comisión de Exámenes se comunicará a la Comisión Central de Mediación, que acreditará a los candidatos definitivamente aptos.

h) El candidato a mediador que no supere el examen en tres (3) convocatorias deberá aportar un nuevo certificado de formación para poder presentarse de nuevo.

i) Los candidatos no aptos podrán conocer sus resultados dentro de los quince (15) días siguientes, sin derecho a una nueva corrección; transcurrido dicho plazo, los ejercicios escritos y las evaluaciones orales serán destruidos.

j) Corresponderá a la Comisión Central de Mediación resolver cualquier cuestión relativa a la aplicación o interpretación del presente artículo.

Artículo 29 – Información al público – Registros de mediadores

1. La Comisión Central de Mediación facilitará información sobre la institución de la mediación y sobre la forma de acceder a los servicios de los mediadores.

2. La Comisión Central de Mediación elaborará y mantendrá, en formato electrónico, los siguientes Registros de Mediadores, publicados en el sitio web del Ministerio de Justicia: a) el Registro General de Mediadores, en el que se inscribirán los mediadores acreditados de todo el territorio nacional por estricto orden alfabético; y b) el Registro Especial de Mediadores, en el que se inscribirán los mediadores acreditados con sede en la circunscripción de cada Tribunal de Primera Instancia del territorio nacional, por orden creciente de número de acreditación.

3. A cada mediador acreditado se le asignará un número de inscripción único.

4. Los Registros de Mediadores contendrán obligatoriamente la siguiente información sobre el mediador acreditado: a) sus datos identificativos personales, su dirección de correo electrónico, sus demás datos de contacto y su número de inscripción; b) el tipo de su actividad profesional principal, el título de sus estudios básicos y, en su caso, sus títulos de posgrado; c) la Entidad de formación de mediadores, su programa formativo y las horas de docencia de su programa; d) sus formaciones complementarias y demás actividades científicas relacionadas con la mediación; y e) las categorías de asuntos que asume.

5. El mediador estará obligado a informar de inmediato a la Comisión Central de Mediación de cualquier modificación de los datos personales anteriores; esta los verificará y podrá requerir al mediador para que aporte aclaraciones.

6. El mediador acreditado en otro Estado miembro de la Unión Europea, que cumpla las disposiciones previstas en dicho Estado miembro para ejercer legalmente la profesión de mediador, se inscribirá en los Registros de Mediadores previa solicitud. La solicitud irá acompañada de los siguientes documentos: a) prueba de la nacionalidad del solicitante; b) copia de los certificados de competencia o del título formativo que dé acceso a la profesión de mediador en el otro Estado miembro; c) certificación de la eventual experiencia profesional del solicitante en mediación. La Comisión Central de Mediación examinará los documentos aportados por el interesado y podrá requerirle para que aporte aclaraciones relativas a su formación.

7. Mediante decisión del Ministro de Justicia podrán determinarse las modalidades de llevanza de los Registros previstos en el presente artículo, así como crearse Registros adicionales para una organización más completa de la institución, tales como el Registro de Mediadores de Justicia Gratuita, el Registro de Formadores, el Registro de Mediadores acreditados en el extranjero, y otros.

Artículo 30 – Renuncia voluntaria – Suspensión del ejercicio de las funciones de mediación

1. Todo mediador tendrá derecho a renunciar a dicha condición. La solicitud de renuncia se presentará por vía electrónica ante la Comisión Central de Mediación, que procederá a darlo de baja en los Registros previstos en el artículo 29 de la presente ley. Desde la fecha de presentación de la solicitud correspondiente, se producirá de pleno derecho el cese de las funciones y obligaciones del mediador, con excepción de la obligación de presentar la Memoria de Actividad correspondiente al período durante el cual ejerció sus funciones.

2. El mediador que hubiera renunciado a sus funciones podrá volver a inscribirse en los Registros previstos en el artículo 29 de la presente ley, siempre que no hayan transcurrido cinco (5) años desde su renuncia. Para su nueva inscripción, deberá presentar solicitud por vía electrónica ante la Comisión Central de Mediación y completar el período mínimo de formación continua, conforme a lo dispuesto en la presente ley.

3. No se permitirá la nueva inscripción de un mediador que hubiera perdido dicha condición si se le hubiera impuesto la sanción de revocación definitiva de la acreditación.

4. Lo dispuesto en los apartados 1 y 2 del presente artículo será también de aplicación cuando el mediador desee suspender sus funciones por cualquier motivo.

5. En los supuestos anteriores de aceptación de la renuncia, suspensión de funciones o reincorporación, no se requerirá la emisión de un acto administrativo, siendo suficiente la correspondiente anotación en los Registros de mediadores. En caso de fallecimiento de un mediador acreditado, este será dado de baja en los Registros previstos en la presente ley mediante la mera presentación del certificado de defunción, sin necesidad de emitir ningún otro acto administrativo.

Artículo 31 – Justicia gratuita

Lo dispuesto en la Ley 3226/2004 (Α΄ 24) sobre la concesión de justicia gratuita a ciudadanos de bajos ingresos será de aplicación analógica a los mediadores y a los representantes legales previstos en el artículo 2. Mediante decisión conjunta de los Ministros de Hacienda y de Justicia se determinarán el procedimiento de pago, los requisitos y la cuantía de la retribución de dichas personas, así como cualquier otra cuestión específica relativa a la aplicación del presente artículo. Mediante decisión análoga se determinará también la retribución de las personas a que se refiere el presente artículo que ya hubieran sido designadas después de la entrada en vigor de la presente ley y antes de la publicación de la decisión del Ministro de Justicia relativa a la creación del Registro de Mediadores de Justicia Gratuita, conforme al apartado 7 del artículo 29.

Artículo 44 – Entrada en vigor

La presente ley entrará en vigor a partir de su publicación en el Boletín Oficial, con excepción de los artículos 6 y 7, que entrarán en vigor y se aplicarán a las demandas presentadas tras el transcurso de las siguientes fechas:

a) desde el 15 de enero de 2020, para las controversias familiares, con excepción de las comprendidas en las letras a), b) y c) del apartado 1, así como las del apartado 2 del artículo 592 del Código de Enjuiciamiento Civil; y

b) desde el 15 de marzo de 2020, para las controversias que se tramiten por el procedimiento ordinario y que sean competencia por razón de la materia del Tribunal de Primera Instancia unipersonal, si el valor del objeto de la controversia supera el importe de treinta mil (30.000) euros, y del Tribunal de Primera Instancia colegiado.

Transcurridos dos (2) años desde esta última fecha, el Ministerio de Justicia procederá a evaluar los resultados de la institución de la mediación y de la sesión inicial obligatoria previstas en los artículos 6 y 7 de la presente ley.